نظر طالبان درباره زنان

نظر طالبان درباره زنان
نظر طالبان درباره زنان

منبع تصویر، Getty Images

یک سخنگوی گروه طالبان در اولین کنفرانس خبری از زمان به دست گرفتن کنترل کشور در روز یکشنبه گفته است که زنان آزادی کار خواهند داشت اما جزئیاتی درباره سایر مقررات و محدودیت ها ارائه نکرد.

ذبیح الله مجاهد تکرار کرد که همه افغان ها باید “در چارچوب اسلام” زندگی کنند و گفت که حقوق زنان در افغانستان “در چارچوب قوانین اسلامی” رعایت خواهد شد.

با روی کار آمدن طالبان گروه های حقوق بشر از زایل شدن آزادی زنان بیم دارند.

طالبان زمانی که در سال های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ در قدرت بود مجازات هایی را در راستای شریعت اسلامی اعمال می کرد.

نظر طالبان درباره زنان

زنان مجبور به پوشیدن برقع بودند و طالبان با مدرسه رفتن دختران بالای ده سال مخالفت می کردند.

آقای مجاهد در کنفرانس خبری روز سه شنبه به چندین سوال رسانه های بین المللی درباره وضعیت حقوقی زنان در یک دولت تحت کنترل طالبان پاسخ داد.

او گفت: “ما به زنان اجازه خواهیم داد در چارچوب های ما کار و تحصیل کنند. زنان در جامعه ما خیلی فعال خواهند بود.”

اما او در پاسخ به این سوالات که مقررات پوشش چگونه خواهد بود یا زنان اجازه ایفای چه نقش هایی را خواهند داشت توضیحی نداد.

پیشتر در روز سه شنبه طالبان یک عفو عمومی در سراسر کشور اعلام کرد و گفت خواهان پیوستن زنان به دولت است.

تحلیلگران می گویند که این گروه یک کارزار پیشرفته روابط عمومی به راه انداخته است تا نظر مثبت افغان ها و جامعه بین المللی را جلب کند.

پیام حاکمان جدید افغانستان با احساسات متناقضی در داخل روبرو شده است.

یک زن که در کابل به سخنان آقای مجاهد گوش می کرد به بی بی سی گفت: “حرف آنها را باور نمی کنم. این حیله است و قصد دارند ما را بیرون بکشند تا مجازات کنند. من از تحصیل یا کار تحت قوانین آنها خودداری می کنم.”

منبع تصویر، Getty Images

تجمع اعتراضی زنان در روز سه شنبه در کابل

با این حال برخی دیگر این سخنان را یک نشانه امیدوارکننده تعبیر کردند.

یک زن افغان گفت: “اگر قادر به کار و تحصیل باشیم، این برای من تعریف آزادی است، این خط قرمز من است. طالبان هنوز از این خط قرمز عبور نکرده.”

“تا زمانی که حق تحصیل و کار من محفوظ باشد، به پوشیدن حجاب اهمیتی نمی دهم. من در کشوری اسلامی زندگی می کنم و مایلم مقررات حجاب اسلامی را بپذیرم – البته به شرطی که برقع نباشد چون پوشیدن برقع جزو مقررات اسلامی نیست.”

نکات دیگر کنفرانس خبری روز سه شنبه ذبیح الله مجاهد:

© 2022 بی بی سی. بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست. سیاست ما درباره لینک دادن به سایت های دیگر.

تنها عکس آرشیویی که از رهبر طالبان موجود است

هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان در مورد “حقوق زنان” فرمانی صادر کرده است. رهبر طالبان به وزارت‌ها، عالمان دینی و بزرگان قومی هدایت داده که برای “تامین حقوق زنان” مفاد آن را عملی کنند.

طالبان پس از رسیدن به قدرت، قوانینی که در مورد حقوق زنان در قانون اساسی و در پارلمان قبلی این کشور تصویب شده بود، را ملغی کرد.

مقام‌های طالبان بر حقوق زنان “مطابق با شریعت اسلامی” تاکید دارند.

در فرمان رهبر طالبان در مورد آموزش، کار و منع آزار و خشونت‌ علیه زنان که جزو خواسته‌های اساسی جامعه جهانی برای به رسمیت شناخته شدن دولت طالبان است، ذکر نشده است.

نظر طالبان درباره زنان

این فرمان در شش ماده صادر شده است و بیشتر به مسایل حقوق ازدواج، خانواده و میراث زن تمرکز دارد و در برخی موارد سنت‌های ناپسند فرهنگی را نکوهش کرده است.

در ماه اول آمده که “رضایت دختران بالغ در اثنای نکاح ضروری است (البته، نکاح با کفو (هم مثل) باشد و خطر فتنه و فساد هم دران نباشد). هیچکسی کدام زن را به جبر و اکراه به نکاح مجبور نمی‌تواند.”

ازدواج دختران زیر سن قانونی و خردسال با مردان مسن در دهات کشور رایج است که در دو دهه اخیر، با وجود غیرقانونی بودن آن همچنان انجام می‌شده است.

پادکست چشم‌انداز بامدادی رادیو بی‌بی‌سی

برنامه ها

پایان پادکست

در ماده دوم گفته شده که “زن مال نیست، بلکه انسان آزاد و اصیل است و هیچکسی آن را در بدل صلح (بد) داده نمی‌تواند.”

در برخی مناطق قبایلی افغانستان رسم دیرینه‌ای است که دختران در بدل صلح میان دو فامیل یا قبیله داده می‌شوند که در معرض بدرفتاری و شکنجه قرار می‌گیرند.

در ماده سوم آمده که “پس از وفات شوهر، هرگاه عدت شرعی (چهار ماه و ده روز و یا وضع حمل) سپری شود، زن بیوه را نه برادر شوهر به زور به نکاح گرفته می‌تواند و نه کسی دیگری. زن بیوه در مورد نکاح و تعیین سرنوشت خود صاحب اختیار است (البته که اصل کفو (هم مثل) و جلوگیری از فتنه و فساد در نظر گرفته شده باشد).”

این بخش فرمان رهبر طالبان نیز در برابر سنت‌های رایج در برخی مناطق افغانستان است که زن پس از وفات شوهر بدون رضایت به عقد برادر شوهر یا دیگر بستگان او در می‌آید.

ماده چهارم نیز تاکید کرده که “گرفتن مهر از شوهر نو حق شرعی زن بیوه است.”

ماده پنجم گفته که “زن در مال شوهر متوفی، اولاد، پدر و دیگر اقارب به طور فرضیت و عصبیت حق میراث و سهم ثابت دارد و هیچکسی وی را از حق اش محروم کرده نمی‌تواند.”

زنان در بسیاری افغانستان از مناطق از حق ارث، به ویژه اگر زمین و جایداد باشد، محروم می‌شوند.

ماده ششم نیز گفته است “کسی که چند زن دارد، مکلف است حقوق همه زنان را مطابق حکم شرعی بدهد و در بین‌شان عدل قائم کند‌.”

این بند یک حکم فقهی مشهور در مورد چندهمسری در اسلام است.

این فرمان رهبر طالبان در حالی صادر می‌شود که از زمان تسلط طالبان بر افغانستان اکثریت دختران بالاتر از کلاس ششم اجازه رفتن به مکتب/مدرسه در افغانستان را تا حالا ندارند و بسیاری زنان کار و درآمد خود را از دست داده‌اند.

آقای آخندزاده از وزارت‌ها و ارگان‌های طالبان خواسته است که برای عملی سازی این اقدام کنند.

منبع تصویر، Getty Images

در این فرمان آمده که به وزارت حج و اوقاف دستور داده شده که در باره حقوق زنان؛ علما را “تشویق نماید،” که “مردم را بفهمانند که بر زنان ظلم نشود و ندادن حقوق زنان سبب نارضایتی و قهر و عذاب خداوند متعال می‌گردد.”

وزارت اطلاعات و فرهنگ طالبان نیز برنامه‌هایی را در باره حقوق زنان نشر کند.

رهبر طالبان از دادگاه عالی (ستره محکمه) نیز خواسته که به تمام محاکم هدایت دهد تا “عرایض زنان خصوصا درباره حقوق بیوه‌ها و ظلم بر آن‌ها را به گونه اصولی بگیرند و در این مورد غفلت ننمایند، تا زنان برای نجات از ظلم و به دست آوردن حقوق شرعی‌شان ناامید نشوند.”

از والیان و و مسئولان محلی نیز خواسته شده که برای عملی شدن مفاد این فرمان همکاری کنند.

© 2022 بی بی سی. بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست. سیاست ما درباره لینک دادن به سایت های دیگر.

نسخه چاپی

وحیدالله هاشمی، یکی از مقام‌های ارشد طالبان، گفته است با وجود فشارهای جامعه بین‌المللی در مورد حق تحصیل و کار زنان، حکومت این گروه به زودی اجرای قوانین شریعت را آغاز خواهد کرد.

او در گفت‌وگو با خبرگزاری رویترز افزود طبق این قوانین زنان حق ندارند در کنار مردان کار کنند.

اگر این قانون اجرایی شود، در نتیجه اشتغال زنان در ادارات دولتی، بانک‌ها، موسسات رسانه‌ای و سایر محیط‌های کار ممنوع خواهد شد.

طالبان به محض تصرف قدرت اعلام کرد که حقوق زنان را در چارچوب شریعت اسلام به رسمیت می‌شناسد. معنای دقیق این سیاست برای جامعه امروزی افغانستان که زنان از حق تحصیل و کار برخوردار هستند مشخص نبود. ولی سابقه طالبان در دوران حکومت بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ نشان می‌دهد که بر اساس تفسیر آن‌ها از شریعت اسلام، زنان در بیرون از چهار دیواری خانه‌ها تقریبا از هیچ حق اجتماعی برخوردار نیستند.

نظر طالبان درباره زنان

آمریکا، اتحادیه اروپا و بسیاری از کشورهای دیگر جهان کمک مالی به افغانستان را به نحوه رفتار حکومت طالبان در زمینه حقوق بشر و به خصوص حقوق زنان مشروط کرده‌اند.

وحیدالله هاشمی در بخشی از مصاحبه با خبرگزاری رویترز گفت: «ما برای برقراری قوانین شریعت در افغانستان حدود ۴۰ سال مبارزه کرده‌ایم. طبق شریعت اسلام زنان و مردانی که محرم نیستند نمی‌توانند در یک محیط و زیر یک سقف باشند. زنان و مردان نمی‌توانند در کنار هم کار کنند، این کاملا مسلم و مشخص است . زنان حق ندارند به ادارات بیایند و یا در وزارتخانه‌ها و موسسات دولتی کار کنند».

معلوم نیست که اظهارنظرهای او تا چه حد بیانگر سیاست‌های دولت طالبان است چون در مقایسه با گفته‌های علنی سایر مقامات این گروه سختگیرانه‌تر به نظر می‌رسد.

در اولین روزهای تصرف قدرت توسط طالبان، ذبیح الله مجاهد سخنگوی این گروه گفت زنان بخش مهمی از جامعه هستند و می‌توانند در «بخش‌های دیگر» کار کنند. او در عین حال اشاره کرد که تمامی کارمندان زن نهادهای دولتی می‌توانند سر کار برگردند.

اما در ترکیب دولت موقت طالبان هیچ زنی نیست و گزارش‌های متعددی در مورد اخراج زنان از نهادهای دولتی و موسسات خصوصی منتشر شده است.

وحیدالله هاشمی افزود که اشتغال زنان در بانک‌ها و موسسات رسانه‌ای که طی دو دهه پس از سقوط رژیم سابق طالبان افزایش چشمگیری یافته بود، ممنوع است.

به گفته او، تماس بین زنان و مردان در بیرون از محیط خانه فقط در مواقع استثنایی مثل مراجعه زنان به یک پزشک مرد مجاز خواهد بود.

او افزود: «بدیهی است که ما به زنان در برخی از مشاغل مشخص مثل آموزش‌وپرورش و خدمات درمانی نیاز داریم. ما برای زنان نهادهای جداگانه‌، بیمارستان‌های جداگانه، مدارس و شاید دانشگاه‌های جداگانه‌ تاسیس خواهیم کرد».

وزیر آموزش و پرورش دولت موقت طالبان روز ۲۱ شهریور گفت زنان حق دارند در دانشگاه‌ها تحصیل کنند ولی باید از مردان تفکیک شوند.

در هفته‌های پس از تصرف قدرت توسط طالبان دسته‌های کوچکی از زنان در کابل و شهرهای دیگر در اعتراض به این محدودیت‌ها و در دفاع از حق تحصیل و اشتغال تظاهرات کرده‌اند. این اعتراضات با واکنش خشن طالبان روبرو شده و در برخی موارد اين اجتماعات با تیراندازی هوایی و تهدید مسلحانه متفرق شده‌اند.

بهبود موقعیت زنان به خصوص در شهرها همواره از سوی دولت آمریکا یکی از دستاوردهای مهم حضور نظامی ۲۰ ساله در افغانستان توصیف می‌شد.

طبق آمارهای بانک جهانی درصد اشتغال زنان افغانستان که در رژیم سابق طالبان عملا صفر بود در سال ۲۰۲۰ به حدود ۲۳ درصد رسید.

رادیو فردا یکی از بخش‌های رادیو اروپای آزاد/ رادیو آزادی است که در تلاش است اخبار و گزارش‌های دقيق و عينی و بی‌طرفانه را با هدف گردش آزاد اطلاعات در چارچوب اصول روزنامه‌نگاری حرفه‌ای به مخاطبان فارسی‌زبان ارائه کند.

عضو مجلس شورای اسلامی

عضو مجلس شورای اسلامی در واکنش به هدیه میلیاردی وزیر کار به یک برنامه تلویزیونی گفته است «این عددها عدد سنگینی نیست که کل معادلات را به هم بریزد».

© ۲۰۲۲ تمام حقوق این وب‌سایت، بر اساس مقررات کپی‌رایت، برای رادیو فردا محفوظ است.

امروز به بهانه اعاده حقوق زنان و حمايت از شخصيت آنان، در واقع هويت انساني آنان را هدف قرار داده اند

کلیه حقوق این سایت متعلق به پایگاه خبری-تحلیلی خبرگزاری صدای افغان(آوا) می باشد

ما برای بهبود خدمات خود از کوکی‌ها استفاده می‌کنیم. جزئیات بیشتر را در صفحه “حفظ حریم خصوصی کاربران” در وبسایت دویچه وله بخوانید.

تصمیم گروه طالبان برای ممنوعیت استفاده زنان از حمام عمومی در شمال افغانستان خشم نهادهای مدافع حقوق زنان را برانگیخت. به گفته آنان، ممنوعیت حمام عمومی برای زنان نمونه دیگری از سرکوب حقوق اساسی زنان افغانستان است.

زنان افغانستان با محدودیت‌های بیشتری در زندگی اجتماعی خود مواجهه شدند. تازه‌ترین این موارد، ممنوعیت استفاده زنان از حمام‌های عمومی در شمال این کشور است.

نظر طالبان درباره زنان

مدافعان حقوق زنان این ممنوعیت را نقض یکی دیگر از حقوق اساسی زنان افغانستان از طرف گروه طالبان دانستند. زنان ابراز نگرانی کردند که این ممنوعیت در سایر نقاط کشور نیز اعمال شود.

به کانال دویچه وله فارسی در اینستاگرام بپیوندید

استفاده از حمام عمومی یک سنت دیرینه است که برای بسیاری از مردم “تنها گزینه استفاده از حمام گرم در زمستان” به حساب می‌آید.

زنان در شهر هرات در شمال غرب افغانستان که تنها ۳۹ درصد محله‌ها به آب و سرویس بهداشتی دسترسی کافی دارند، گزارش دادند که برخی از حمام‌ها قبلاً پلمپ شده‌اند. 

سردار محمد حیدری، از رهبران وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان گفته است که باید از ورود زنان به حمام‌های عمومی در دو ولایت بلخ و هرات جلوگیری شود. با این حال یک رهبر دیگر طالبان به روزنامه بریتانیایی “گاردین” گفته است که از این اقدام حمایت نمی‌کند و سران طالبان باید روی مشکلات بزرگتری تمرکز کنند.

وینوس عزیزی از سازمان اجتماعی مربوط به کودکان در افغانستان گفت که اکثر خانواده‌ها در هرات و مزار شریف امکانات لازم برای گرم کردن مقدار زیادی آب برای استحمام در خانه‌های خود را ندارند و زنان در زمستان به حمام عمومی می‌روند. 

به کانال دویچه وله فارسی در تلگرام بپیوندید

خانم هدر بار، از سازمان دیده‌بان حقوق بشر می‌گوید به نظر می‌رسد طالبان قصد دارند در تمام جنبه‌های زندگی یک زن دخالت کنند و همه هشدارهایی که از سوی زنان افغانستان قبلا درباره بدتر شدن اوضاع آنان داده شده بود واقعیت داشته است.

سه‌‌شنبه ۱۶ شهریور صدها نفر از شهروندان افغان با تجمع در برابر سفارت پاکستان در کابل علیه “دخالت پاکستان” در امور داخلی افغانستان تظاهرات کردند. به گزارش خبرگزاری فرانسه، نیروهای طالبان برای متفرق کردن جمعیت اقدام به تیراندازی کردند. اکثریت تظاهرکنندگان را زنان تشکیل می‌دادند.

اعتراضات در روز چهارشنبه ۱۷ شهریور نیز ادامه یافت و شماری از زنان در غرب کابل به خیابان‌ها آمده و نسبت به عدم حضور زنان در کابینه دولت طالبان انتقاد کردند. این زنان در شعارهایشان از بی‌عملی جامعه جهانی نیز انتقاد کرده و گفتند آن‌ها صرفا تماشاگر اوضاع افغانستان‌اند.

دلیل حضور گسترده زنان در این راهپیمایی‌ها این است که آن‌ها بیش‌تر از دیگران نگران از دست دادن حقوق‌شان هستند. شامگاه دوشنبه ۱۵ شهریور نیز در شهرهای هرات، کابل و مزار شریف تجمعات اعتراضی برگزار شد. این تجمعات نیز عمدتا با حضور زنان همراه بود.

تظاهرکنندگان از زنان دیگر خواستند که هراس را کنار گذاشته و با همبستگی به دفاع از حقوق خود برخیزند. یکی از زنان شرکت‌کننده در این تظاهرات گفت: «ما خواهان مشارکت در تصمیم‌گیری‌های بزرگ حکومتی و فعالیت در اجتماع، سیاست و اقتصاد هستیم.»

تاکنون طالبان سیاست رسمی خود در مورد حقوق زنان را اعلام نکرده‌اند و تنها گفته‌اند که زنان “در چهارچوب شریعت اسلامی” می‌توانند تحصیل و کار کنند. زنان بیشتر از سایر اقشار جامعه از حاکمیت طالبان هراسان‌اند. آن‌ها نگرانند که حق تحصیل و کار و دستاوردهای حقوقی‌ خود را از دست بدهند.

پس از آن که احمد مسعود، رهبر جبهه مقاومت ملی افغانستان در یک نوار صوتی از مردم خواست تا “به خاطر عزت و سربلندی افغانستان قیام” کنند شماری از زنان و مردان به خیابان‌ها آمده و در دفاع از آزادی شعار سر دادند. همزمان با گسترش اعتراضات واکنش طالبان به اعتراضات نیز خشونت‌آمیز‌تر شده است.

روز گذشته ۱۶ شهریور چندین رسانه خبر دادند که خبرنگارانشان در جریان پوشش تظاهرات از سوی طالبان به صورت موقت بازداشت شده‌اند. طالبان گفته‌اند، کسانی که خواستار برگزاری تظاهرات مسالمت‌‌آمیز هستند، ابتدا باید مجوز بگیرند.

معترضان بر این باورند که طالبان به کمک پاکستان موفق به بازپس‌گیری قدرت شده‌اند و به همین دلیل نیز بسیاری از ‌آن‌ها علیه پاکستان شعار سر می‌دهند. احساسات ضد پاکستانی پس از آن افزایش یافت که فیض حمید، رئیس سازمان اطلاعات نظامی پاکستان (آی‌اس‌‌آی) در یک سفر نامنتظره وارد کابل شد.

در اعتراضات شعارهای متفاوتی شنیده می‌شود. در حالی که شماری از معترضان خواستار توقف “دخالت پاکستان” هستند، در بسیاری گردهمایی‌های دیگر موضوعاتی چون آزادی، حقوق و دستاوردهای زنان برجسته است.

 

رنگین‌دادفر اسپنتا، وزیر امور خارجه پیشین افغانستان گفته است کشورش به جهنم زنان تبدیل شده است. این مقام دولت پیشین افغانستان گفته است حقوق بشر و شهروندی در افغانستان رعایت نمی‌شود و طالبان به وعده‌های خود عمل نکردند.
 

دو گروه از زنان در دو تظاهرات جداگانه در کابل علیه آنچه “قتل نظامیان سابق” می‌خواندند و در اعتراض به محدودیت‌های تبعیض‌آمیز علیه زنان توسط طالبان به خیابان آمدند. گفته می‌شود طالبان به سوی این زنان شلیک کرده‌اند.
 

فواد چودری، وزیر اطلاعات پاکستان از وضع قوانین محدودکننده برای زنان افغان توسط طالبان انتقاد کرد. او این قوانین و محدودیت‌ها را ناشی از “تفکر واپس‌گرایانه‌ای” خواند که به گفته او “تهدیدی” برای پاکستان است.

رهبر اسلامگرایان افراطی طالبان درباره حقوق زنان یک فرمان شش ماده‌ای، از جمله درباره ممنوعیت ازدواج اجباری صادر کرد. فعالان حقوق زنان در افغانستان معتقدند در این فرمان به مهم‌ترین مطالبات آنها اشاره‌ای نشده است.

شماری از زنان با تجمع در کابل به محدودیت‌های آموزشی و شغلی ایجاد شده توسط گروه طالبان اعتراض کردند. تجمع اعتراضی زنان  در پارکی در مرکز کابل برگزار شد. زنان خواستار بازگشت حقوق از دست رفته خود شدند.

© 2022 Deutsche Welle |
حریم خصوصی کاربران |
توضیح دسترسی‌پذیری |
شناسنامه |
تماس
| نسخه موبایل

ما برای بهبود خدمات خود از کوکی‌ها استفاده می‌کنیم. جزئیات بیشتر را در صفحه “حفظ حریم خصوصی کاربران” در وبسایت دویچه وله بخوانید.

طالبان به زنان افغانستان اطمینان داده که کاری به آنها نداشته باشد و حقوق آنها را در چارچوب شریعت تضمین ‌کند. کمتر کسی این وعده‌ها را باور کرده؛ یک نمونه آن که دانشگاه غزنی با حصارکشی بین کلاس دخترها و پسرها بازگشایی شد.

سیطره سریع طالبان بر افغانستان جامعه جهانی و دولت‌ها را بهت‌زده و غافلگیر کرد. نگرانی و نومیدی شهروندان افغان به ویژه زنان و دختران اما قابل توصیف نیست. آنها می‌ترسند که بار دیگر به کنج خانه‌ها رانده شوند، حق آموزش، کار و حضور در اجتماع را از آنها بگیرند و به اوضاع دو دهه قبل پرتاب‌شان کنند.

نظر طالبان درباره زنان

در سال‌های حاکمیت طالباان بر افغانستان، دخترها پنهانی درس می‌خواندند و زن‌ها حق نداشتند به تنهایی و بدون یک مرد از خانه بیرون بروند. سنگسار، قطع دست و پا و اعدام‌های صحرایی رایج بود.

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان در اولین کنفرانس مطبوعاتی کوشید چهره‌ای آشتی‌جویانه و نرم از این گروه ارائه کند. او گفت این گروه با ۲۰ سال قبل فرق دارد و وعده داد که ممانعتی برای کار یا تحصیل زن‌ها ایجاد نخواهد شد.

بسیاری این وعده را شبیه شعارهای فریبنده‌ای می‌دانند که جمهوری اسلامی در آغاز کار مطرح می‌کرد. این که زن‌ها آزادند و حجاب اجباری نخواهد شد ولی ورق تنها چند ماه بعد برگشت.

در شبکه‌های اجتماعی، تصویری از بازگشایی دانشگاه غزنی منتشر شده که کلاسی را با حصاری فلزی برای تفکیک دانشجویان دختر و پسر از یکدیگر نشان می‌دهد.

هر چند مغازه‌داران و کسبه کابل از ترس طالبان، روی آفیش‌ها و تابلوهای تبلیغاتی حاوی تصاویر زنان را پوشانده‌اند،  اما هنوز زنانی وجود دارند که جرات دارند به خیابان بیایند و حقوق و مطالبات خود را مطرح کنند. گروهی از این فعالان در یک تجمع خیابانی در برابر ارگ ریاست جمهوری در منطقه وزیراکبر خان کابل پلاکاردهایی به دست گرفتند که بر حق کار، تحصیل و مشارکت سیاسی زنان در حکومت آینده تاکید داشت.

کانون زنان ایرانی در توییتی، رویکرد طالبان پس از تصرف قندهار را یادآوری کرده است؛ روزی در اوایل ماه ژوئیه که چند طالب وارد دفتر بانک عزیزی شدند و ۹ نفر از کارکنان زن بانک را به زور اسلحه بیرون انداختند و گفتند که به جای آنها بستگان مردشان سر کار بیایند.

ملاله یوسف‌زی، کنشگر پاکستانی دارنده نوبل صلح که در ۱۵ سالگی به دلیل فعالیت در کارزار تحصیل دختران، مورد سوءقصد طالبان قرار گرفت، در توییتی نوشته است: «ما در شوک کامل سیطره طالبان بر افغانستان هستیم و من عمیقا نگران وضعیت زنان، اقلیت‌ها و فعالان حقوق بشر هستم. قدرت‌های بین‌المللی و منطقه‌ای باید برای پرهیز از خشونت، کمک‌های بشردوستانه و حفظ جان پناهجویان و غیرنظامیان تلاش کنند.»

احمد قیس منهزیم، استادیار دانشگاه و پژوهشگر مسائل اخلاقی و مطالعات زنان در توییتی خبر داده که طالبان خواهر نماینده او را در یک نامه تهدید کرده و گفته‌اند که “به زودی تنبیه می‌شود”.

زبیده اشرف‌، کنشگر حقوق زنان که در آمریکا زندگی می‌کند و اقوامش در افغانستان هستند، در مصاحبه‌ای گفته است، نباید باور کرد که طالبان امروز طالبان دیروز نیست: «آنها در این مدت زنان و مردان زیادی را به جرم زن بودن، فعال مدنی و حقوق بشر بودن کشته‌اند. به جرم هزاره بودن دخترمدرسه‌ای‌ها را کشتند. واقعا چطور می‌توانیم بگوییم آن‌ها تغییر کرده‌اند.»

در کارنامه طالبان فهرست طویلی از باید و نبایدها برای زنان و دختران وجود دارد. مدرسه رفتن، کار کردن، شنیدن موسیقی، پوشیدن صندل و بیرون رفتن از خانه بدون یک مرد جزو ممنوعیت‌هاست. ازدواج اجباری، پوشیدن برقع، شلاق در ملاءعام و سنگسار نیز در شمار مقررات.

صحرا کریمی، فیلمساز افغان و مدیر اداره “افغان فلم” که با شش دختر برادرش از افغانستان گریخته، پیش از تسلیم کابل در نامه‌ای از جهانیان خواسته بود صدای جامعه مدنی کشورش باشند.

او نوشته بود: «…  تا آنجا که می‌توانید این واقعیت را در رسانه‌های خود بازتاب دهید و در مورد ما در شبکه‌های اجتماعی بنویسید. جهان نباید به ما پشت کند. صدای زنان، کودکان، هنرمندان و فیلم‌سازان افغان باشید. این حمایت بزرگ‌ترین کمکی است که درحال‌حاضر به آن نیاز داریم. به ما کمک کنید تا دنیا افغانستان را رها نکند. به ما کمک کنید قبل از اینکه طالبان کابل را تصرف کند.»

در این میان ویدئویی در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده که هم‌خوانی گروهی از زنان افغانستان در هنگام ترک این کشور در محوطه فرودگاه را نشان می‌دهد. آنها ترانه معروف “سرزمین من” را زمزمه می‌کنند.

سیما سمر، فعال سرشناس حقوق بشر و وزیر پیشین امور زنان در دولت افغانستان، از زن‌ها خواسته که سر کار خود حاضر شوند و برای حفظ امنیت به صورت گروهی در شهر تردد کنند. او گفته که زنان افغانستان باید از زنان ایرانی برای مقاومت در برابر اجبارها الگو بگیرند.

مشاور امنیت ملی کاخ سفید می‌گوید، طالبان به مقادیر قابل توجهی از تسلیحات و تجهیزات ارتش افغانستان دست یافته‌‌اند. جیک سولیوان افزوده که بعید است این غنائم تحویل داده شوند. جی هفت هفته آینده نشست اضطراری برگزار می‌کند.
 

فرانک-والتر اشتاین‌مایر، رئیس‌جمهوری آلمان از کاخ ریاست‌جمهوری بلوو در برلین در رابطه با رویدادهای افغانستان سخنانی ایراد کرد. او گفت در این روزها شاهد یک تراژدی انسانی هستیم که آلمان نیز باید در قبال آن مسئولیت بپذیرد.
 

چندین زن افغان به دویچه‌وله گفته‌اند که از دست طالبان فراری هستند. در هفته جاری حداقل دو فعال زن در کابل دستگیر شده‌اند. بازداشت این دو فعال جامعه مدنی با واکنش‌های تند کاربران افغان در صفحات مجازی مواجه شده است.

در گفت‌وگوهای اسلو میان طالبان و نمایندگان حقوق زنان افغان و کشورهای غربی، یک نماینده طالبان می‌گوید دو فعال حقوق زنان ناپدیدشده نه دستگیر شده‌اند و نه زندانی هستند و اطلاعی از سرنوشت آن‌ها ندارند.

هشتگی از زنان کشورهای مسلمان به‌خصوص زنان ایرانی و افغان است که به قوانین ضد زن و تبعیض‌ها علیه زنان، به‌ویژه حجاب اجباری اعتراض می‌کنند. این زنان اغلب حالا در کشوری آزاد، از طریق این هشتگ تجربیات خود درباره حجاب اجباری را روایت می‌کنند.

© 2022 Deutsche Welle |
حریم خصوصی کاربران |
توضیح دسترسی‌پذیری |
شناسنامه |
تماس
| نسخه موبایل

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

طالبان در زمان قدرت در افغانستان به دلیل زن ستیزی و خشونت علیه زنان در سطح بین‌المللی مشهور شد. انگیزه اعلام شده آنها ایجاد «محیطی امن بود که در آن عفاف و کرامت زنان بار دیگر مقدس باشد»،[۱] بر اساس باورهای پشتونوالی در مورد زندگی در پورده.[۲] اکنون که طالبان دوباره بیشتر افغانستان را تصرف کرده‌است، نگرانی‌های زیادی درمورد زنان وجود دارد.[۳]

زنان در افغانستان مجبور بودند همیشه در ملا عامبرقع بپشوشند، زیرا به گفته یکی از سخنگویان طالبان، «چهره یک زن منبع فساد برای مردان است».[۴] در تفکیک سیستماتیک که گاهی اوقات از آن به عنوان آپارتاید جنسیتی یاد می‌شود، زنان اجازه کار نداشتند، پس از هشت سالگی اجازه تحصیل نداشتند و تا آن زمان فقط به مطالعه قرآن مجاز بودند.[۵]

زنانی که به دنبال تحصیل بودند مجبور به تحصیل در مدارس زیرزمینی شدند، وضعیت به‌طوری و معلمانشان در صورت گرفتار شدن با آنها اعدام می‌شدند.[۶][۷] آنها مجاز نبودند توسط پزشکان مرد تحت درمان قرار گیرند مگر با همراهی یک سرپرست مرد یا محرم، که منجر به عدم درمان بیماری‌ها می‌شود. آنها به دلیل نقض قوانین طالبان با شلاق و اعدام عمومی روبرو شدند.[۸] طالبان اجازه ازدواج و در مواردی تشویق به ازدواج دختران زیر ۱۶ سال را داد. عفو بین‌الملل گزارش داد که ۸۰ درصد ازدواج‌های زنان افغان اجباری بوده‌است.[۹]

از هشت سالگی به بعد، دختران در افغانستان مجاز به تماس مستقیم با مردان غیر از «خویشاوند»، شوهر یا شوهرخواهرش نبودند (به محرم مراجعه کنید).[۱۰] سایر محدودیت‌ها برای زنان عبارت بودند از:

نظر طالبان درباره زنان

احکام طالبان در مورد رفتار عمومی محدودیت‌های شدیدی را برای آزادی حرکت زنان ایجاد کرد و مشکلاتی را برای کسانی ایجاد کرد که نمی‌توانند برقع بپردازند یا محرم ندارند. این زنان با حبس خانگی مجازی روبرو شدند.[۱۴] زنی که به دلیل قدم زدن تنها در خیابان‌ها توسط طالبان به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت، اظهار داشت: “پدرم در جنگ کشته شد. به به نه شوهر دارم، نه برادر، نه پسر. اگر نتوانم به تنهایی بیرون بروم، چگونه زندگی کنم؟ “[۱۵]

یکی از کارگران میدانی سازمان غیردولتی Terre des hommes شاهد تأثیر بر تحرک زنان در بزرگترین پرورشگاه دولتی دولتی کابل، Taskia Maskan بود. پس از این که کارکنان زن از وظایف خود برکنار شدند، تقریباً ۴۰۰ دختر ساکن این مؤسسه به مدت یک سال در داخل خانه حبس شدند بدون اینکه به بیرون برای تفریح اجازه داده شوند.[۱۰]

فرمان‌هایی که بر تحرک زنان تأثیر می‌گذارد عبارتند از:

زندگی زنان روستایی کمتر تحت تأثیر قرار گرفت زیرا آنها عموماً در محیط‌های خویشاوندی امن زندگی می‌کردند و کار می‌کردند. سطح نسبی آزادی برای ادامه کار یا کارشان ضروری بود. اگر این زنان به شهرهای نزدیک سفر می‌کردند، همان محدودیت‌های شهری برای آنها اعمال می‌شد.[۱۶]

طالبان با قوانین گذشته افغانستان که اجازه می‌داد زنان افغان در محل کار جنسی مختلط کار کنند، مخالف بودند. ادعا این بود که این نقض قوانین پوردا و احکام اسلام است.[۴] در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۶، طالبان فرمان داد که همه زنان باید از اشتغال منع شوند.[۱۷] تخمین زده می‌شود که ۲۵ درصد از کارمندان دولت زن بودند و وقتی تلفات در بخش‌های دیگر به وجود می‌آمد، هزاران زن تحت تأثیر قرار می‌گرفتند.[۱۰]

ضرر دیگر برای کسانی بود که زنان شاغل به آنها خدمت می‌کردند. تحصیلات ابتدایی همه کودکان، نه فقط دختران، در کابل تعطیل شد، جایی که تقریباً همه معلمان مدارس ابتدایی زن بودند. پس از تصرف شهر طالبان در سال ۱۹۹۶، هزاران خانواده تحصیل کرده از کابل به پاکستان گریختند.[۱۴][۱۸]

ملا عمر، رهبر و مؤسس طالبان، به کارکنان و معلمان زن اطمینان داد که همچنان دستمزد ۵ دلار آمریکا در ماه دریافت خواهند کرد، اگرچه این پیشنهاد کوتاه مدت است.[۱۹] یک نماینده طالبان تصریح کرد: “اقدام طالبان مبنی بر دادن حقوق ماهیانه به ۳۰٬۰۰۰ زن بدون شغل، که اکنون راحت در خانه نشسته‌اند، تازیانه در برابر کسانی است که با اشاره به حقوق زنان به طالبان افترا می‌زنند. این افراد با تبلیغات بی اساس سعی در تحریک زنان کابل علیه طالبان دارند.[۴]

طالبان استفاده از خانواده بزرگ یا سیستم خیریه زکات را برای اطمینان از عدم نیاز زنان به کار ترویج کرد. با این حال، سال‌ها درگیری به این معنا بود که خانواده هسته‌ای اغلب برای تأمین مخارج خود تلاش می‌کردند چه برسد به کمک خویشاوندان دیگر.[۱۴] صلاحیت قانونگذاری اغلب بر عهده مردان بود، مانند کمک‌های غذایی که باید توسط یکی از اقوام مرد جمع‌آوری می‌شد. ملا غائوس، سرپرست وزارت امور خارجه این احتمال را که زن ممکن است هیچ گونه اقوام مرد زنده ای نداشته باشد رد کرد و گفت که از میزان توجه و نگرانی بین‌المللی برای چنین درصد کمی از مردم افغانستان شگفت زده شده‌است.[۱۰]

متخصصان بهداشت زن از ممنوعیت اشتغال معاف بودند، اما در شرایط بسیار کمتری فعالیت می‌کردند. سختی کار بدنی به دلیل جداسازی سیستم اتوبوس و آزار و اذیت گسترده باعث شد برخی از زنان با انتخاب شغل خود را ترک کنند. از بین کسانی که باقی ماندند، بسیاری از آنها با ترس از رژیم زندگی می‌کردند و در طول هفته کاری اقامت در بیمارستان را برای به حداقل رساندن مواجهه با نیروهای طالبان انتخاب کردند.[۱۴] این زنان برای اطمینان از تداوم خدمات زنان، پیش از زایمان و مامایی، چه در سطح بسیار خطرناک، بسیار حیاتی بودند. در رژیم ربانی، حدود ۲۰۰ کارمند زن در بیمارستان ملالی کابل کار می‌کردند، اما به ندرت ۵۰ نفر زیر نظر طالبان باقی ماندند. سازمان‌های غیردولتی که در افغانستان پس از سقوط طالبان در سال ۲۰۰۱ فعالیت می‌کنند، کمبود متخصصان بهداشت زنان را مانع مهمی در کار آنها می‌دانند.[۲۰]

استثناء دیگر ممنوعیت اشتغال باعث شد تعداد کمتری از کارگران بشردوست در خدمت باقی بمانند. کدهای تفکیک طالبان به این معنا بود که زنان برای دسترسی به زنان آسیب‌پذیر یا انجام تحقیقات ترویجی بسیار ارزشمند هستند. این استثنا توسط کل جنبش طالبان مجاز نبود، بنابراین موارد مشارکت زنان یا عدم وجود آن، در هر شرایط متفاوت بود.[۱۴] شهر هرات به ویژه تحت تأثیر تعدیل طالبان در رفتار با زنان قرار گرفت، زیرا این شهر قبل از سال ۱۹۹۵ یکی از مناطق جهان بینی و خارج از افغانستان بوده‌است. زنان قبلاً اجازه داشتند در محدوده محدودی از مشاغل کار کنند، اما این امر توسط مقامات طالبان متوقف شد. ملا رزاق، والی جدید هرات، دستور داد که زنان از ترس مناظر مزاحم از عبور از دفتر وی منع شوند.[۲۱]

طالبان ادعا کردند که وظیفه اسلامی خود را در زمینه آموزش به دختران و پسران به رسمیت می‌شناسند، اما حکمی مبنی بر ممنوعیت تحصیل دختران بالای ۸ سال به تصویب رسید. مولوی کالامادین تأکید کرد که این فقط یک تعلیق موقت است و زنان هنگامی که امکانات و امنیت خیابانی برای جلوگیری از تماس جنسیتی مناسب می‌شود، به مدرسه و کار بازمی‌گردند. طالبان آرزو داشتند که قبل از فراخواندن یک نهاد علما برای تعیین محتوای برنامه درسی جدید به جای نسخه مجاهدین اسلامی اما غیرقابل قبول ، کنترل کامل افغانستان را در دست داشته باشند.[۱۴]

ممنوعیت اشتغال زنان در سیستم آموزشی بسیار احساس شد. تنها در کابل، این حکم ۱۰۶٬۲۵۶ دختر، ۱۴۸٬۲۲۳ دانشجوی پسر و ۸۰۰۰ دانشجوی دختر دانشگاه را تحت تأثیر قرار داد. همچنین ۷٬۷۹۳ معلم زن برکنار شدند. حرکتی که باعث تضعیف آموزش و پرورش شد و ۶۳ مدرسه را به دلیل کمبود ناگهانی مدرس تعطیل کرد.[۱۰] برخی از زنان مدارس مخفی را در خانه‌های خود برای کودکان محلی یا سایر زنان تحت پوشش کلاس‌های خیاطی مانند مدرسه خیاطی سوزن طلایی اداره می‌کردند. دانش آموزان، والدین و مربیان از عواقب آگاه شدن طالبان در فعالیتهای خود آگاه بودند، اما برای کسانی که احساس می‌کردند تحت حکومت سخت طالبان گرفتار شده‌اند، چنین اقداماتی به آنها احساس عزم و امید می‌دهد.[۱۵]

پیش از به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان، پزشکان مرد اجازه داشتند زنان را در بیمارستان‌ها معالجه کنند، اما حکمی مبنی بر این که هیچ پزشک مردی نباید به بهانه مشورت به بدن زن دست بزند، به زودی معرفی شد.[۱۵] با وجود تعداد کمتر متخصص زنان در زمینه اشتغال، مسافتی که بسیاری از زنان برای جلب توجه باید طی کنند افزایش یافت در حالی که ارائه کلینیک‌های دوران بارداری کاهش یافته بود.[۱۴]

در کابل، برخی از زنان کلینیک‌های غیررسمی را در خانه‌های خود برای خدمات رسانی به خانواده و همسایگان تأسیس کردند، با این حال، تأمین تجهیزات پزشکی برای دستیابی به اثربخشی برای آنها بسیار دشوار بود. بسیاری از زنان به دلیل عدم درمان، رنج طولانی مدت یا با مرگ زودرس مواجه می‌شدند. برای خانواده‌هایی که امکانات، تمایل و حمایت محرم داشتند، می‌توان در پاکستان به دنبال مراقبت‌های پزشکی بود.[۱۵]

در اکتبر ۱۹۹۶، دسترسی زنان به حمام سنتی و عمومی ممنوع شد، زیرا وجود این حمام‌ها غیر اسلامی اعلام شد. این حمام‌ها در کشورهایی که تعداد کمی از آنها آب جاری داشتند، یک مرکز مهم بود و این میله باعث شد که سازمان ملل بتواند افزایش گال و عفونت‌های واژن را در بین زنانی که از روش‌های بهداشتی و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی محروم هستند، پیش‌بینی کند.[۱۰] نسرین گروس، نویسنده افغان-آمریکایی، در سال ۲۰۰۱ اظهار داشت که چهار سال است که بسیاری از زنان افغان قادر به دعا برای خدای خود هستند زیرا «اسلام زنان را از نماز خواندن بدون حمام بعد از عادت ماهانه منع می‌کند».[۲۲] در ژوئن ۱۹۹۸، طالبان زنان را از حضور در بیمارستان‌های عمومی در پایتخت منع کردند، در حالی که قبلاً آنها می‌توانستند در بخش بیمارستان‌های عمومی فقط برای زنان شرکت کنند. این تنها یک بیمارستان در کابل باقی گذاشت که آنها می‌توانستند در آنجا تحت درمان قرار گیرند.[۲۳]

استرس روحی، انزوا و افسردگی که اغلب با حبس اجباری زنان همراه بود، بر هماهنگی خانواده تأثیر منفی گذاشت. یک نظرسنجی از ۱۶۰ زن به این نتیجه رسید که ۹۷ درصد علائم افسردگی جدی را نشان می‌دهند و ۷۱ درصد کاهش رفاه بدنی خود را گزارش کرده‌اند.[۱۰] لطیفه، ساکن و نویسنده کابل، نوشت:[۱۵]

این آپارتمان شبیه زندان یا بیمارستان است. سکوت بر همه ما سنگینی می‌کند. از آنجا که هیچ‌کدام از ما کارهای زیادی انجام نمی‌دهیم، چیزهای زیادی برای گفتن به یکدیگر نداریم. هر کدام از ما قادر به اشتراک‌گذاری احساسات خود نیستیم، هر کدام خود را در ترس و ناراحتی خود محصور می‌کنیم. از آنجایی که همه در یک گودال سیاه قرار دارند، تکرار مکرر چندان فایده ای ندارد که به وضوح نتوانیم ببینیم.

طالبان سالن‌های زیبایی کشور را بستند.[۲۴][۲۵] استفاده لوازم آرایشی مانند لاک ناخن و آرایش ممنوع بود.[۲۶]

محدودیت‌های طالبان برای حضور فرهنگی زنان چندین حوزه را تحت پوشش قرار داد. نام مکان‌ها شامل کلمه «زنان» به گونه‌ای تغییر کرد که از این کلمه استفاده نشده‌است. زنان از خندیدن با صدای بلند منع شده بودند زیرا شنیدن صدای زن برای غریبه نامناسب تلقی و تحریک‌آمیز می‌شد. زنان از شرکت در ورزش یا ورود به یک باشگاه ورزشی منع شدند.[۲۷] انجمن انقلابی زنان افغانستان (راوا) به‌طور خاص به این مسائل پرداخت. این مجله توسط مینا کشورکمال تأسیس شد، زنی که در بین دیگر موارد مجله ای دو زبانه به نام پیام زنان در سال ۱۹۸۱ تأسیس کرد. وی در سال ۱۹۸۷ در سن ۳۰ سالگی ترور شد، اما در بین زنان افغان به عنوان یک قهرمان شناخته می‌شود.

مجازات‌ها غالباً به صورت علنی اجرا می‌شد، یا به عنوان نمایش رسمی در استادیوم‌های ورزشی یا میدان‌های شهر یا ضرب و شتم خودجوش خیابانی. غیرنظامیان از ترس مجازات‌های سخت زندگی می‌کردند زیرا رحمت کمی وجود داشت. زنانی که با نقض احکام دستگیر می‌شوند، اغلب با خشونت شدید برخورد می‌شوند.[۱۰] مثال‌ها:

بسیاری از مجازات‌ها توسط شبه نظامیان فردی بدون مجازات مقامات طالبان اجرا می‌شد، زیرا این امر علیه سیاست رسمی طالبان برای مجازات زنان در خیابان بود. خط رسمی‌تر مجازات مردان برای موارد بدرفتاری زنان بود: بازتاب جامعه مردسالار و این باور که مردان وظیفه دارند زنان را کنترل کنند. مولوی کالامادین در سال ۱۹۹۷ اظهار داشت، «از آنجا که ما نمی‌توانیم زنان را مستقیماً مجازات کنیم، سعی می‌کنیم از رانندگان تاکسی و مغازه داران به عنوان وسیله ای برای فشار بر آنها استفاده کنیم».[۱۶] در اینجا نمونه‌هایی از مجازات مردان آمده‌است:

اعتراضات آژانس‌های بین‌المللی برای مقامات طالبان که مقدم بر تفسیر آنها از قوانین اسلامی بودند و از نظر قوانین ملل متحد و قوانین حقوق بشر مقید نبودند، قانونی که به عنوان ابزارهای امپریالیسم غربی تلقی می‌شد، اهمیت چندانی نداشت.[۱۶] پس از تصرف هرات توسط طالبان در سال ۱۹۹۵، سازمان ملل متحد امیدوار بود که سیاست‌های جنسیتی «زمانی که از قیام مردمی به یک دولت مسئول با ارتباط با جامعه اهداکنندگان رسیده‌است» معتدل تر شود.[۱۰] طالبان از تسلیم شدن در برابر فشارهای بین‌المللی امتناع ورزید و با آرامش به کمک تعلیق کمک کرد.

در ژانویه ۲۰۰۶، یک کنفرانس لندن در مورد افغانستان منجر به ایجاد یک قرارداد بین‌المللی شد که شامل معیارهایی برای درمان زنان بود. این پیمان شامل موارد زیر است: “جنسیت: تا پایان سال ۱۳۸۹ (۲۰ مارس ۲۰۱۱): برنامه ملی اقدام برای زنان در افغانستان به طور کامل اجرا خواهد شد؛ و مطابق با اهداف توسعه هزاره افغانستان، مشارکت زنان در کلیه نهادهای حکومتی افغانستان، از جمله نهادهای منتخب و منصوب و خدمات کشوری تقویت خواهند شد. “[۳۸] با این حال، یک گزارش عفو بین‌الملل در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۸ اعلام کرد که دیگر نیازی به وعده‌های پوچ در مورد افغانستان نیست و رفتار با زنان را به عنوان یکی از اهداف تحقق نیافته ذکر کرده‌است.[۳۹]

گروه‌های مختلف طالبان از حدود سال ۲۰۰۲ در پاکستان وجود داشته‌است. اکثر این گروه‌های طالبان به یک سازمان چتر به نام جنبش طالبان پاکستان پیوسته‌اند. اگرچه طالبان پاکستانی از طالبان افغان متمایز هستند، اما دیدگاه مشابهی نسبت به زنان دارند.[۴۰] طالبان پاکستانی نیز زنانی را به اتهام رفتار غیراسلامی به قتل رسانده و پس از شلاق علنی دختران به دلیل روابط نامشروع، آنها را مجبور به ازدواج کرده‌است.[۴۱]


“Afghanistan Compact Annual Report: March 2006 – March 2007 (1385). TABLE THREE: EXECUTIVE SUMMARY OF ALL AFGHANISTAN COMPACT BENCHMARKS”Downloads-icon


the originalDownloads-icon


“The Taliban’s War on Women: A health and human rights crisis in Afghanistan”Downloads-icon

سخنگوی طالبان اظهار کرد: طالبان در کابل از حقوق زنان برای تحصیل و کار محافظت می‌کند و عزت افغان ها در امان است.

به گزارش برنا، سهیل شاهین، سخنگوی طالبان، در مصاحبه اختصاصی با شبکه خبری چین (CGTN) گفت: پیشروی طالبان در سراسر افغانستان یک قیام مردمی علیه یک دولت تحمیلی بود. از جامعه بین المللی می خواهیم به خواست مردم افغانستان احترام بگذارند.

او افزود: گزارش های بین المللی درباره خشونت علیه زنان نادرست بود، هیچ فشاری علیه زنان وجود ندارد، اگر روزنامه نگار باشند می توانند به کار خود ادامه دهند، اگر معلم هستند، به مدرسه می‌روند.

سخنگوی طالبان اظهار کرد: طالبان در کابل از حقوق زنان برای تحصیل و کار محافظت می‌کند و عزت افغان ها در امان است.

88492747

نظر طالبان درباره زنان

88830950

[email protected]

تهران – خیابان شهید مطهری – خیابان فجر – خیابان نظری – انتهای خیابان دلفان – نبش اتوبان مدرس – پلاک 50

تمام حقوق برای خبرگزاری برنا محفوظ است. استفاده از مطالب با ذکر منبع آزاد است.

رکنا: طالبان بر افغانستان حاکم شده است و از زمان بر سر کار آمدن طالبان مبحث زیست زنان در جوار حکومت طالبان در داخل افغانستان و در اکثریت کشورها مورد بحث و بررسی است .

طالبان با زنان و دختران چگونه برخورد خواهد کرد؟ طالبان اجازه تحصیل به زنان می دهد؟ طالبان اجازه فعالیت اجتماعی به زنان می دهد؟ طالبان زنان را در جایگاه مدیران سیاسی کشور قرار می دهد. طالبان زنان و دختران را محدود می کند و مقابل پیشرفت بانوان می ایستد؟ این سوالات ذهن نه تنها زنان داخل افغانستان که اکثریت مردم جهان را به خود معطوف کرده است.

به گزارش رکنا ، طالبان با قرار گرفتن در صدر حاکمیت افغانستان زنان را به خانه فرستاد و بهانه اولیه این بود که مردان طالبان آموزش درست برخورد با زنان را ندیده اند! و از زنان خواست در خانه ها بمانند.

مدتی نگذشت که تصاویر شلاق زدن بخاطر نوع پوشش و حتی رنگ لباس از افغانستان به جهان مخابره شد.

قبر کشتن زنان ، به خانه فرستادن آنها ، مانع پیشرفت آموزشی زنان بعد از 12 سالگی و حتی تاکید ها بر کودک همسری، اخباری بود که از برخورد طالبان با زنان افغان به جهان ارسال شد.

نظر طالبان درباره زنان

زنان افغانستان از روز نخست به دست گرفتن حکومت توسط طالبان در شهرهای مختلف افغانستان به خصوص هرات و کابل دست به تظاهرات زدند و رو در روی طالبان ایستادند و فریاد زدند که در خانه نمی مانند و نمی گذارند که آنها را از جامعه دور و خانه نشین کنند.

اما طالبان بی توجه به اعتراضات زنان حتی از پسران و معلمان مرد خواست که در کلاس های درس حاضر شوند و زنان و دختران را بلاتکلیف گذاشت.

زنان تا پیش از رژیم طالبان، از وضعیت نسبتا ایده‌آل برخوردار بودند؛ البته این امر به زنانی برمی‌گردد که در شهرها، زندگی می‌کردند و زنان روستایی، در دام سنت‌های قومی و قبیله‌یی، هم‌چنان گیرمانده بودند.

روزنامه انگلیسی «ایندیپندنت» مقاله‌ای را به قلم برابینا خان در خصوص وضعیت زنان افغان با بازگشت جنبش طالبان برای سیطره بر بخش‌های گسترده این کشور منتشر کرد.

خان در مقاله خود نوشت: در سال ۲۰۰۱ هنگامی که طالبان قدرت را در دست گرفتند، زنان از آموزش و کار محروم شدند و امکان رفتن به مراکز بهداشتی را نداشتند و مجبور به استفاده از برقع شدند و هیچ اختیاری در کار نبود.

وی افزود، طالبان در حال حاضر تلاش دارند از رهگذر یافتن هم‌پیمانان و حمایت از دشمنان سابق ثابت کنند که تغییر کرده‌اند. آنها می‌گویند زنان می‌توانند کار و تحصیل کنند و این موضوع با مبانی اسلام و سنت‌های افغانستان مطابقت دارد. با وجود آن طالبان تفسیر تحریف شده‌ای از آنچه درست است، دارند.

اما خان به زنان افغانی که با ظلم مواجه هستند، اشاره می‌کند که می‌گویند: طالبان اصلا ایدوئولوژی خود را تغییر نداده‌اند.

نویسنده این مقاله بر این باور است که عقب‌نشینی کامل نیروهای ائتلاف در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۱ بدین معناست که مردمی را به حال خود رها کرده‌اند که خودشان به فکر چاره باشند و امور را تدبر کنند.

خان داستان یک دختر جوان افغانستانی را روایت می‌کند که خانواده‌اش از چنگ طالبان فرار کردند و برای جلوگیری از شکنجه لباس‌های مبدل در مراسم‌های عروسی به تن کردند و نهایتا این خانواده قبل از اقامت در انگلستان با عبور از پنج کشور موفق به فرار شدند. این خانواده شامل شش دختر و یک پسر هستند. زنان هنگام بازگشت به همراه خانواده‌هایشان به افغانستان بیم این دارند که با اشغال بیشتر اراضی افغانستان توسط طالبان، میلیون‌ها دختر جوان و زنان در معرض خشونت و ظلم قرار بگیرند.

خان به نقل از یکی از دختران گفت: زمانی که طالبان بر افغانستان حکومت می‌کرد از رفتن به مدرسه و تحصیل محروم شدیم زیرا در صورتیکه که قوی‌تر شویم رهبر نیز خواهیم شد.

وی ادامه داد، از زمان سرنگونی طالبان در دو دهه قبل، دختران جوان در زمینه آموزش پیشرفت قابل توجهی کسب کردند و حمایت‌های بین‌المللی به ساخت مدارس و دسترسی ایمن به یادگیری کمک کرد. این پیشرفت کاملی نبود، اما حداقل گامی در مسیری درست بود. 

خان همچنین تصریح کرد، در ماه مه در کابل مدرسه «سید الشهداء» در معرض حمله قرار گرفت که در نتیجه این حمله دست کم ۸۵ تن کشته شدند که در میان آنها تعدادی از دانش‌آموزان دختری بودند که در حال علم آموزی داشتند. این نشانه دیگری بر این است که سیطره طالبان به صورت نامناسب بر دختران جوان و زنان تاثیر می‌گذارد به ویژه زنانی که به دنبال ساخت آینده درخشان‌تر برای خودشان هستند.

این درحالی است که یک دستور صوتی فرمانده طالبان در هلمند در اختیار ایندیپندنت قرار گرفت که بر مبنای آن از ملاهبت‌الله آخوندزاده، رهبر طالبان، نقل قول می‌شود که فرمان تازه‌ای برای جنگجویان خود صادر کرده است.

براساس این فرمان رهبر طالبان قوانین سخت‌گیرانه‌ای در چارچوب شعبه امر به معروف و نهی از منکر وضع می‌کند.

همزمان، کانال‌های تلگرامی در هرات خبر می‌دهند که گروه طالبان به انجام «جهاد النکاح» یا ازدواج اجباری فرمان داده است. 

فرمانده طالبان در این نوار صوتی مکتوب رسمی را از نشانی فرمانداری نادعلی در ولایت هلمند و از بخش جلب و جذب و امر به معروف و نهی از منکر طالبان با این متن می‌خواند:  

«به تمام مسلمانان خبر داده می‌شود که حکم تازه امیرالمومنین آمده است که شعبه امر به معروف و نهی از منکر فعال شده است. تمام بزرگان افراد خود را از این منکرات منع کنند.

پنج وقت نماز را جمعی اجرا کنید.

ریش‌های خود را کوتاه نکنید.

موهای سر خود را به شکل غیرشرعی درست نکنید.  

دیدن فیلم‌ها و عکس‌ها و تلویزیون دیدن و عکس گرفتن ممنوع است.

گرگ بازی، سگ، مرغ بازی یا حیوانات را به جنگ انداختن ممنوع است.  

تیراندازی برای نشان دادن شادی ممنوع است.

به طرف زنان که در راه باشند نگاه نباید کرد و دیگر کارهای غیرشرعی را انجام ندهند.»

فرمانده طالبان که اسمش را نمی‌گوید در ادامه می‌خواند: «هر کس که در جریان این کارهای غیرشرعی دیده شود، به جزای اعمالش می‌رسد. امیرالمومنین به تمام علما امر کرده که در جلسات فقهی شرکت کنند و احکام را به مردم توضیح دهند.»

این نوع محدودیت در دوران حاکمیت طالبان نیز در افغانستان وجود داشت و ادعاها مبنی بر تغییر طالبان را نادرست می‌کند.

در ادامه این خبر که تاکنون طالبان به آن واکنشی نشان نداده است، می‌آید: «طبق یک خبر دیگر طالبان در غرب هرات در شهرک سید فکور پس از ضرب و شتم اعضای خانواده‌ای دو دختر جوان آنان را با خود بردند.»

مقام‌های هرات نیز به این خبر واکنش نشان نداده‌اند اما پیشتر حنیف اتمر، وزیر خارجه افغانستان و سفارت آمریکا در کابل اعلام کرده بودند که جنگجویان طالبان زنان را به زور به عقد در می‌آورند.

سفارت آمریکا در کابل در بیانیه‌ای در چهار اوت ۲۰۲۱ ادعا شده بود: «گزارش‌هایی وجود دارد که طالبان به نیروهای دفاعی افغان وعده می‌دهند که بعد از تسلیم شدن به آن‌ها آسیب نمی‌رسانند؛ در حالی که این نیروها شب‌هنگام مفقود می‌شوند و بیوه‌های آن‌ها به نکاح اجباری با جنگجویان طالب وادار می‌شوند.»

سازمان‌های دفاع از حقوق بشر از موارد متعدد نقض حقوق بشر به دست گروه طالبان در پی حملات اخیر آن‌ها به شهرها انتقاد کرده و بسیاری از رفتارهای طالبان را مصداق‌ جنایت جنگی خوانده‌اند.

گروه طالبان بعد از اعلام جدول زمانی خروج نیروهای آمریکایی که در ۳۱ ماه جاری میلادی تعیین شده است، حملات خود را به شهرها شدت بخشیده و توانسته است در مراکز چند ولایت کشور پیشروی کند.

 

 

 


اخبار وبگردی را در اینجا بخوانید:

نظر طالبان درباره زنان

“سنجاق”

مجری انحصاری تبلیغات رکنا

سایت اینترنتی رکنا

کلیه حقوق متعلق به

سایت اینترنتی رکنا

است

هدف بخش

«سایت‌خوان دنیای اقتصاد»

گسترش اطلاع‌رسانی است و انتشار این مطلب به معنی تأیید محتوای آن نیست.

در این پوسترها دو پوشش برقع و چادر به عنوان الگوهای حجاب مورد قبول طالبان معرفی شده‌اند. چهره زنان در هیچ کدام از این دو تصویر دیده نمی‌شود. بر روی این پوسترها نوشته شده است: «براساس حکم شریعت زن مسلمان باید حجاب را رعایت نماید.»

هبت‌الله آخوندزاده، رهبر گروه طالبان حدود یک ماه پیش فرمانی صادر کرد که در آن به لزوم رضایت زنان هنگام ازدواج اشاره شده بود. با این حال در این فرمان به بسیاری از دستاوردهای زنان افغان طی دو دهه گذشته از جمله حق تحصیل، حق کار و حق انتخاب پوشش اشاره‌ای نشده بود.

 

نظر طالبان درباره زنان

گروه نشریات دنیای اقتصاد

درباره ما

کليه حقوق اين سايت متعلق به روزنامه دنيای اقتصاد بوده و استفاده از مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است

نی نی سایت

نظر طالبان درباره زنان
نظر طالبان درباره زنان

دیدگاهی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.