نظر درباره شهاب سنگ

نظر درباره شهاب سنگ
نظر درباره شهاب سنگ

سیارک یک جسم سنگی کوچک است که به دور خورشید می‌چرخد. شهاب سنگ قطعه کوچکی از یک سیارک یا یک دنباله دار است که در حالی که می‌سوزد وارد جو زمین می‌شود. اگر مشتاق هستید تا اطلاعات بیشتری در مورد شهاب سنگ ها بدانید این مطلب را مطالعه کنید.

Meteoroids همان چیزی هستند که ما سنگ‌های فضایی یا شهاب سنگ می‌نامیم و اندازه آن‌ها از دانه‌های گرد و غبار تا سیارک‌های کوچک است. هنگامی که سنگ‌های فضایی با سرعت زیاد وارد جو زمین (یا سیاره دیگری مانند مریخ) می‌شوند و می‌سوزند گلوله‌های آتشین یا شهاب نامیده می‌شوند.

هنگامی که یک شهاب سنگ بتواند از جو زمین عبور کرده و به زمین برخورد کند به آن «سنگ آسمانی» (meteorite) می‌گویند.

بیشتر سنگ‌های آسمانی که به زمین می‌رسند شهاب سنگ‌های بزرگتری بوده‌اند که شکسته یا منفجر شده‌اند. برخی سنگ‌های آسمانی رسیده به زمین تکه‌هایی از ستارگان دنباله‌دار، برخی دیگر از سیارک‌ها و برخی حتی از ماه و سیارات دیگر می‌آیند. برخی از شهاب سنگ‌ها جنس سنگی دارند در حالی که برخی دیگر جنس فلزی دارند و گروهی نیز ترکیبی از سنگ و فلز هستند.

وقتی شهاب‌ سنگ ‌ها با سرعت زیاد وارد جو زمین یا سیاره دیگری مانند مریخ می‌شوند و می‌سوزند به آن‌ها شهاب می‌گویند که ما به آن‌ها ستاره دنباله دار نیز یاد می‌گوییم. حتی گاهی اوقات شهاب سنگ‌ ها می‌توانند از ونوس نیز روشن‌تر به نظر برسند در این زمان است که آن‌ها را گلوله‌های آتشین می‌نامیم. تخمین دانشمندان این است که هر روز حدود 48٫5 تن (44,000 کیلوگرم) ماده شهاب سنگ بر روی زمین می‌بارد.نظر درباره شهاب سنگ

برای آشنایی بیشتر با مبانی نجوم و کیهان‌شناسی، می‌توانید فیلم آموزش مقدماتی نجوم – نجوم باستان تا کیهان شناسی را مشاهده کنید که توسط فرادرس ارائه شده، لینک این آموزش در ادامه آورده شده است.

 

در هر شب معمولاً چندین شهاب در هر ساعت دیده می‌شود. هنگامی که در آسمان شهاب سنگ های زیادی وجود داشته باشد یک بارش شهابی در حال رخداد است. برخی از بارش‌های شهابی سالانه یا در فواصل زمانی معین هنگام عبور زمین از کنار بقایای گرد و غبار باقی مانده توسط یک دنباله دار (یا در مواردی سیارک) رخ می‌دهد.

بارش‌های شهابی معمولاً به نام ستاره یا صورت فلکی نزدیک به جایی که به نظر می‌رسد بارش شهابی از آنجا شروع می‌شود، نام‌گذاری می‌شوند.

مشهورترین بارش شهابی دوره‌ای بارش شهابی «برساوشی» (Perseids) است که هر ساله حدوداً 12 آگوست (۲۲ مرداد) به اوج خود می‌رسد. هر شهاب سنگ یک قطعه کوچک از دنباله دار Swift-Tuttle است که هر 135 سال زمینی یک چرخش کامل حول خورشید انجام می‌دهد.

از دیگر بارش‌های قابل توجه شهابی می‌توان به لئونیدها که به دنباله دار Tempel-Tuttle مرتبط است اشاره کرد. اکثر دنباله دار ها بقایایی بین یک دانه شن و یک نخود‌فرنگی دارند و قبل از رسیدن به زمین در جو می‌سوزند.

گاهی اوقات گرد و غبار حاصل از شهاب‌ها توسط هواپیماهایی که می‌توانند در ارتفاع زیاد پرواز کنند جمع‌آوری شده و در آزمایشگاه‌های ناسا مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرد.

مهم‌ترین بارش‌های شهابی و تاریخ حدودی آن‌ها در جدول زیر بیان شده است.

جدول ۱: مهمترین بارش‌های شهابی در طول سال

بیشتر سنگ‌های فضایی که کوچکتر از یک زمین فوتبال هستند در جو زمین از بین می‌روند. این سنگ‌ها با سرعتی برابر با ده‌ها هزار مایل در ساعت حرکت می‌کنند و به دلیل فشاری که به آن‌ها وارد می‌شود، سنگ خرد می‌شود و یک شعله درخشان ایجاد می‌شود.

معمولاً سنگی که به زمین می‌رسد کمتر از 5 درصد از شی اصلی است که از بیرون از جو شروع به حرکت کرده است. این سنگ‌های آسمانی قطعه‌هایی از شهاب هستند و به طور معمول اندازه آن‌ها بین یک سنگریزه تا یک مشت دست است.

انتظار نداشته باشید که سنگ‌های آسمانی را پس از بارش شهابی پیدا کنید. بیشتر بارش‌های شهابی از دنباله دار ها ناشی می‌شوند که مواد آنها کاملاً شکننده است و به صورت کلی قطعات کوچک دنباله دار ها بعد از ورود به جو نجات پیدا نمی‌کنند و چیزی از آن‌ها باقی نمی‌ماند. از نظر تئوری دو بارش شهابی Taurids و Geminids می‌توانند سنگ‌های آسمانی را به سطح زمین برسانند اما تاکنون هیچ بقایایی به طور قطعی از آن‌ها ردیابی نشده است.

تشخیص یک شهاب سنگ از یک سنگ عادی تنها از روی ظاهر آن‌ها در اکثر نقاط جهان بسیار دشوار است اما بعضی مکان‌های خاص وجود دارد که شناسایی سنگ‌ها در آن‌ها بسیار آسان‌تر است و آن جایی نیست غیر از بیابان‌ها. در بیابان‌های شنی با مناطق بزرگ و باز تشخیص سنگ‌های آسمانی تاریک به همراه شن و ماسه و کمی سنگ بسیار آسان است. به همین ترتیب مشاهده سنگ‌های آسمانی در بیابان‌های سرد و یخی مانند دشت‌های یخ‌زده قطب جنوب بسیار آسان‌تر است.

شهاب سنگ هایی که به زمین می‌افتند نشان‌دهنده مواد گوناگونی هستند که میلیاردها سال پیش سیارات را تشکیل داده‌اند. با مطالعه شهاب سنگ ها می‌توانیم در مورد شرایط اولیه و فرایندهای تاریخ منظومه شمسی اطلاعات کسب کنیم.

این اطلاعات شامل سن و ترکیب ساختارهای مختلف سیاره‌ای، دمای بدست آمده در سطح و فضای داخلی سیارک‌ها و میزان تنش مواد در اثر انفجار بزرگ در گذشته است.

شهاب سنگ ها ممکن است شبیه سنگ‌های زمین باشند با این تفاوت که ظاهر بیرونی آن‌ها معمولاً سوخته است و براق به نظر می‌رسد. پوسته همجوشی سنگ‌های آسمانی هنگام ذوب شدن سطح خارجی شهاب سنگ در عبور از جو تشکیل می‌شود.

سه نوع عمده شهاب سنگ وجود دارد: شهاب سنگ آهنی، شهاب سنگ سنگی و شهاب سنگ مخلوطی از آهن و سنگ. اگرچه اکثر شهاب سنگ های سقوط کرده روی زمین جنس سنگی دارند اما بیشتر شهاب سنگهایی که مدت‌ها بعد از رسیدن به زمین کشف شده‌اند جنس آهنی دارند. سنگ‌های آسمانی از جنس آهن سنگین‌تر هستند و نسبت به سنگ‌های آسمانی که جنس سنگی دارند آسان‌تر قابل تشخیص هستند.

بیشتر شهاب سنگ های یافت شده در زمین که اینک سنگ‌های آسمانی شده‌اند از سیارک‌های خرد شده ناشی می‌شوند گرچه برخی از آن‌ها ممکن است از مریخ یا ماه نیز باشند. از نظر نظری تکه‌های کوچک عطارد یا زهره نیز می‌توانند به زمین برسند اما تاکنون هیچ یک به طور قطعی شناسایی نشده‌اند.

دانشمندان با چندین روش می‌توانند منشاء شهاب سنگ ها را دریابند. آنها می‌توانند با استفاده از یافته‌های تصویربرداری از سقوط شهاب سنگ برای محاسبه مدار و طرح مسیر کمربند سیارکی که شهاب سنگ از آن جدا شده است استفاده کنند. همچنین می‌توانند با بررسی ترکیبات شهاب سنگ ها آن‌ها را با طبقات مختلف سیارک‌ها مقایسه کرده و سن آن‌ها را تخمین بزنند که تا کنون بیشترین سنی که از شهاب سنگ ها یافت شده است ۴٫۶ میلیارد سال است.

تاکنون بیش از 50 هزار شهاب سنگ در زمین پیدا شده است. از این تعداد ۹۹٫۸ درصد از سیارک‌ها حاصل می‌شود. کسر کوچک باقی مانده (یعنی ۰٫۲ درصد) شهاب سنگ ها تقریباً به طور مساوی بین شهاب سنگ های مریخ و ماه تقسیم شده است.

بیش از 60 سنگ آسمانی شناخته شده از مریخ در اثر برخورد شهاب سنگ ها با مریخ ایجاد شده و به زمین رسیده‌اند. همه این قطعات سنگ‌های آذرین بلور شده از ماگما هستند و بسیار شبیه سنگ‌های زمینی با برخی ترکیبات مشخص هستند که نشان‌دهنده منشاء آن‌ها از مریخ است.

تقریباً 80 سنگ آسمانی از نظر کانی‌شناسی و ترکیب شبیه سنگ‌های مأموریت آپولو هستند (که طی آن انسان برای اولین بار روی ماه قدم گذاشت) و به اندازه‌ای متمایز هستند تا نشان دهند که از قسمت‌های دیگر ماه آمده‌اند. مطالعات شهاب سنگ های ماه و مریخ مطالعات سنگ‌های ماموریت آپولو و اکتشاف رباتیک مریخ را تکمیل می‌کند.

در دوران اولیه تاریخ زمین برخوردهای سنگینی از شهاب سنگ‌ها را تجربه کرده که باعث تخریب گسترده‌ای شده است. با این حال تخریب‌ها و گودال‌های ایجاد شده توسط این برخوردها بر روی زمین توسط فرسایش و سایر فرآیندهای زمین‌شناسی از بین رفته است. این گودال‌ها و تخریب‌ها در ماه هنوز عمدتاً سالم و قابل مشاهده هستند. امروزه ما در مورد 190 اثر ایجاد شده توسط برخورد شهاب سنگ با زمین اطلاعات داریم.

تصور بر این است که برخورد یک سیارک بسیار بزرگ در 65 میلیون سال پیش به انقراض حدود ۷۵٪ درصد از حیوانات دریایی و خشکی آن زمان کره زمین از جمله دایناسورها منجر شده است و گودال آتشفشانی Chicxulub را در شبه جزیره «یوکاتان» (Yucatan) به عرض 180 مایل (عرض 300 کیلومتر) ایجاد کرده است.

یکی از گودال‌های بکر و دست‌نخورده از برخورد شهاب سنگ با زمین دهانه آتشفشان Barringer در آریزونا است. عرض آن حدود ۰٫۶ مایل (1 کیلومتر) است و در اثر برخورد قطعه‌ای از فلز آهن و نیکل به قطر تقریبی 164 فوت (50 متر) تشکیل شده است. این گودال تنها ۵۰,۰۰۰ سال قدمت دارد ولی به قدری خوب حفظ شده است که برای مطالعه فرآیندهای برخورد شهاب سنگ با زمین از آن استفاده می‌شود. از سال 1890 زمین‌شناسان این دهانه آتشفشانی را مورد مطالعه قرار می‌دادند اما وضعیت آن به عنوان یک گودال که از برخورد شهاب سنگ با زمین ایجاد شده است تا سال 1960 تأیید نشد.

داستان‌های مستند از آسیب یا مرگ ناشی از شهاب سنگ نادر است. در اولین مورد شناخته شده از یک شی فرازمینی که به یک انسان در ایالات متحده آسیب زد «آن هاجز» (Ann Hodges) از سیلاکاگا، آلاباما بود که توسط یک شهاب سنگ 8 پوندی (۳٫۶ کیلوگرمی) به شدت آسیب دید، این اتفاق در نوامبر ۱۹۵۴ اتفاق افتاد.

تنها ورود شهاب سنگ بزرگ به جو زمین در تاریخ معاصر رویداد تونگوسکا در سال 1908 بود. این شهاب سنگ به یک قسمت دور افتاده از سیبری در روسیه برخورد کرد اما کاملاً به زمین نرسید. در عوض در هوا چند مایل بالاتر از سطح زمین منفجر شد. نیروی انفجار به حدی نیرومند بود که درختان منطقه‌ای به عرض صدها مایل را از بین برد. تخمین دانشمندان بر این موضوع استوار است که این شهاب سنگ در حدود 120 فوت (37 متر) عرض و 220 میلیون پوند (100 میلیون کیلوگرم) وزن داشته است. در این انفجار صدها گوزن شمالی کشته شدند اما هیچ انسانی در این انفجار کشته نشد.

در سال 2013 جهان با یک گلوله آتشین درخشان که در بالای آسمان چلیابینسک، روسیه حرکت می‌کرد مواجه شد. این گلوله آتشین، شهاب سنگی به اندازه یک خانه بود که با سرعتی بیش از 11 مایل (18 کیلومتر) در ثانیه وارد جو شد و 14 مایل (23 کیلومتر) بالاتر از سطح زمین منفجر شد. این انفجار انرژی معادل حدود ۴۴۰,۰۰۰ تن TNT را آزاد کرد و موج انفجاری ایجاد کرد که باعث شکستن شیشه‌ها و پنجره‌ها تا مساحت 200 مایل مربع (518 کیلومتر مربع) و آسیب رساندن به ساختمان‌ها شد. بیش از 1600 نفر در این انفجار زخمی شدند که بیشتر آسیب‌ها به دلیل شکستن شیشه بود.

اگر این مطلب برای شما مفید بوده است، آموزش‌ها و مطالب زیر نیز به شما پیشنهاد می‌شوند:

سارا داستان (+)

«سارا داستان»، دکتری فیزیک نظری از دانشگاه گیلان دارد. او به فیزیک بسیار علاقه‌مند است و در زمینه‌ متون فیزیک در مجله فرادرس می‌نویسد.

من یک محقق هستم شهاب سنگ خیلی زیباست دادا شهاب سنگ تو خونه نیست که ازبین آجر های خونه پیدا کنی من چند سال تو صحرا و بیابان ها گشتم تا یه تیکه واقعی دیدم و به همکار های خودم اطلاع دادم

سلام یه سنگی دارم به نظرمن یه شهاب سنگه

سلام یه سنگی دارم همه ویژگیهای یک شهاب سنگ دارد لطف کنید نگاه کنیدنظر درباره شهاب سنگ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Δdocument.getElementById( “ak_js” ).setAttribute( “value”, ( new Date() ).getTime() );

سازمان علمی و آموزشی «فرادرس» (Faradars) از قدیمی‌ترین وب‌سایت‌های یادگیری آنلاین است که توانسته طی بیش از ده سال فعالیت خود بالغ بر ۱۲۰۰۰ ساعت آموزش ویدیویی در قالب فراتر از ۲۰۰۰ عنوان علمی، مهارتی و کاربردی را منتشر کند و به بزرگترین پلتفرم آموزشی ایران مبدل شود.

فرادرس با پایبندی به شعار «دانش در دسترس همه، همیشه و همه جا» با همکاری بیش از ۱۸۰۰ مدرس برجسته در زمینه‌های علمی گوناگون از جمله آمار و داده‌کاوی، هوش مصنوعی، برنامه‌نویسی، طراحی و گرافیک کامپیوتری، آموزش‌های دانشگاهی و تخصصی، آموزش نرم‌افزارهای گوناگون، دروس رسمی دبیرستان و پیش دانشگاهی، آموزش‌های دانش‌آموزی و نوجوانان، آموزش زبان‌های خارجی، مهندسی برق، الکترونیک و رباتیک، مهندسی کنترل، مهندسی مکانیک، مهندسی شیمی، مهندسی صنایع، مهندسی معماری و مهندسی عمران توانسته بستری را فراهم کند تا افراد با شرایط مختلف زمانی، مکانی و جسمانی بتوانند با بهره‌گیری از آموزش‌های با کیفیت، به روز و مهارت‌محور همواره به یادگیری بپردازند. شما هم با پیوستن به جمع بزرگ و بالغ بر ۶۰۰ هزار نفری دانشجویان و دانش‌آموزان فرادرس و با بهره‌گیری از آموزش‌های آن، می‌توانید تجربه‌ای متفاوت از علم و مهارت‌آموزی داشته باشید.
مشاهده بیشتر

هر گونه بهره‌گیری از مطالب مجله فرادرس به معنی پذیرش شرایط استفاده از آن بوده و کپی بخش یا کل هر کدام از مطالب، تنها با کسب مجوز مکتوب امکان پذیر است.

© فرادرس ۱۴۰۰

* لطفا در مورد ایجاد تاپیک و نظرسنجی قبل از ثبت دقت فرمایید زیرا امکان ویرایش و یا حذف مطلب بعد از ارسال وجود ندارد.
همچنین شما ملزم به رعایت

قوانین و مقررات

نی‌نی‌سایت نیز می‌باشید.

* لطفا در مورد ایجاد تاپیک و نظرسنجی قبل از ثبت دقت فرمایید زیرا امکان ویرایش و یا حذف مطلب بعد از ارسال وجود ندارد.
همچنین شما ملزم به رعایت

قوانین و مقررات

نی‌نی‌سایت نیز می‌باشید.

ناسا گفته امکان داره یه شهاب سنگ بخوره به زمین تو اردیبهشت ماه 

واکنش من اینه که سس و کالباس و نوشابه و پنیر پیتزا رو درمیارم از تو فریزر خودمو توش غرق میکنم‌😋😋 تا اون موقع دوماه تقریبا فرصت هست میتونم یه استخر از اینا بخورم😊😋😋😋

نظر درباره شهاب سنگ

ناسا غلط کرد😑

منم میخوام 

واااای 

آیا می‌دانید در هفته ۳۶ بارداری باید برای ذخیره خون بندناف نوزادتان ثبت‌نام کنید؟!

😢😢😢

خبری تو فضای مجازی داره پخش میشه که قراره اردیبهشت ۹۹ یه شهاب سنگ به زمین برخورد کنه و نسل بشر منقرض بشه که به خاطر ترجمه اشتباه تیتره.

این شهاب سنگ قراره با فاصله ۶ میلیون کیلومتری (۱۶ برابر فاصله زمین تا ماه) از کنار زمین رد بشه. پس دستاتون رو‌ بشورید و نگران نباشید.😂

ترجمه تیتر اینه که اگه قرار بود برخورد کنه به زمین (که نمیکنه) انقد اندازه اش بزرگه که می‌تونه حیات رو روی زمین نابود کنه

همین کم بود فقط حتما تو ایرانم فرود میاد

ناسا هر دفعه یه چیزی میگه برای خودش 

نع بابا رفتیم مرحله بعد کع شهاب سنگه😆

پس جدی میگفتن مرحله اخر شهاب سنگه…

خبری تو فضای مجازی داره پخش میشه که قراره اردیبهشت ۹۹ یه شهاب سنگ به زمین برخورد کنه و نسل بشر منقرض بشه که به خاطر ترجمه اشتباه تیتره.

این شهاب سنگ قراره با فاصله ۶ میلیون کیلومتری (۱۶ برابر فاصله زمین تا ماه) از کنار زمین رد بشه. پس دستاتون رو‌ بشورید و نگران نباشید.

ترجمه تیتر اینه که اگه قرار بود برخورد کنه به زمین (که نمیکنه) انقدر اندازه اش بزرگه که می‌تونه حیات رو روی زمین نابود کنه

این شهاب سنگ دوسال هی احتمال میدن 😐

پس مرحله بعد شهاب سنگه!  

@زینب_بانو79 &nbsp    

بیا  مرحله آخرو بخون😢

گفتن کرونا رو رد کنیم وارد مرحله شهاب سنگ میشیما.😢

بخوره تو ایران 😁😁😁😁 درد نداره عوضش همه هم با هم دسته جمعی میریم اونجا 

من که یه هفتس فقط اینارو میخورم دیگه حالم ازاینا بهم میخوره جوری که دوس دارم نون با ماس ت بخورم

مرحله ی کرونا رو رد کنیم به مرحله شهاب سنگم میرسیم بعدش میریم مرحله ی نهایی

جدی نگیرید

گفتن متن اشتباه ترجمه شده با فاصله 6میلیون کیلومتر از کنارش عبور میکنه

کاربر گرامی جهت ارسال پست شما ملزم به رعایت

قوانین و مقررات

نی‌نی‌سایت می‌باشید
نظر درباره شهاب سنگ

مطالب این سایت تنها جنبه اطلاع رسانی و
آموزشی داشته و توصیه پزشکی تخصصی تلقی نمی شوند و نباید آنها را جایگزین
مراجعه به پزشک جهت تشخیص و درمان دانست. لطفاً پیش از استفاده از سایت
صفحه
“شرایط استفاده از سایت”
را مطالعه فرمایید. استفاده از این سایت
بدان معناست که شما قبلاً صفحه “شرایط استفاده از سایت” را مطالعه کرده
و به مفاد آن واقفید. نقل مطالب این سایت با ذکر منبع و نشانی اینترنتی سایت بلامانع است

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

شهاب‌سنگ یا سنگ آسمانی (به انگلیسی: Meteorite) یک تکهٔ جامد بازمانده از جرم‌هایی مانند یک دنباله‌دار، سیارک یا شهاب‌واره است که در اصل در فضای بیرونی ساخته شده و توانسته پس از گذر از جو و تاب آوردن بازخورد این گذر، بر روی سطح زمین یا یک سیارهٔ دیگر فرود آید. هنگامی که جرمی به درون جو می‌آید، عوامل گوناگونی مانند اصطکاک، فشار و برهمکنش شیمیایی با گازهای اتمسفری، موجب گرم شدن جرم و پراکندگی آن انرژی می‌شوند. این جرم سپس به یک شهاب‌واره دگرگون می‌شود و برای زمان کوتاهی یک آذرگوی را می‌سازد که همچنین با نام یک ستارهٔ سرنگون شونده (شهاب ثاقب) دیده و شناخته می‌شود؛ اخترشناسان نمونه‌های درخشان این پدیده را آذرگوی می‌نامند. شهاب‌سنگ‌هایی که بازتاب جو زمین را تاب آورده‌اند، اندازه‌های بسیار گوناگونی دارند. برای زمین‌شناسان، یک آذرگوی شهاب‌سنگی است که به اندازهٔ کافی بزرگ باشد تا بتواند یک دهانه برخوردی درست کند. روزانه حدود ۵۰ تن شهاب‌سنگ به درون جو زمین می‌آید.[۱] و بیشتر آن‌ها در لایه میان سپهر (مزوسفر) تبخیر می‌شوند.

شهاب‌سنگ‌ها بیشتر از سنگ و فلز ساخته شده‌اند. این اجرام هنگامی که به درون جو زمین می‌آیند، از روی پهنای زیادشان از جو می‌گذرند و دهانه‌ها و پستی و بلندیهای گوناگونی را از خود بر جای می‌گذارند. برای نمونه دهانهٔ بارینجر در آریزونا و دهانهٔ وردفورت در آفریقای جنوبی.
ارزش بررسی شهاب سنگ‌ها برای یافتن زمان پیدایش زمین، سامانه خورشیدی (شمسی) و در نهایت یافتن زمان پدیدآمدن همگی کیهان نهفته‌است. همچنین می‌توان از آن‌ها برای یافتن ساختار شیمیایی بخش‌های گوناگون سیارهٔ زمین و سایر سیاره‌های سنگی بهره برد. فرایندهایی را که مایه ساخت این سیاره‌ها شده‌اند و حتی فرایندهای ساخت هسته، پوستهٔ نخستین، فرایند جداسازی عنصری در گوشتهٔ آغازین که فرایند ارزشمندی چون پیدایش زندگی است به خوبی بررسی کرد. با بررسی شهاب سنگ‌های فلزی (آهنی) و بررسی‌های لرزه‌نگاری بود که دانشمندان تا اندازه ای ساختار هستهٔ زمین را ارزیابی و اندازه‌گیری کردند.

فراوانی آن‌ها ۹۳٪ است.

فراوانی آن‌ها ۱ تا ۲ درصد است.

نظر درباره شهاب سنگ

مواد تشکیل‌دهندهٔ این گروه با چگالی‌های گوناگون و جدا از هم شهاب‌سنگ فلزی را تشکیل می‌دهند و فراوانی آن‌ها ۵ تا ۶ درصد است.

بیشتر سنگ‌های آسمانی دست کم مقداری فلز آهن دارند (در واقع آلیاژی از آهن و نیکل). می‌توان درخشش فلز را در سطوح شکستهٔ آن‌ها دید. سنگ‌های آسمانی به‌طور کلی همواره مقداری فلز دارند و بسته به مقدار فلز آن‌ها در سه گروه دسته‌بندی می‌شوند:

بسیاری از سنگ‌های آسمانی، به ویژه شهاب سنگ‌های فلزی، بسیار سنگین‌تر و چگال‌تر از سنگ‌های زمینی هستند. چگالی فلز آهن در حدود ۸ گرم بر سانتی‌متر مکعب است، چنان‌که بیشتر سنگ‌های آسمانی دارای چگالی بالاتر از ۳٫۳ گرم بر سانتی‌متر مکعب هستند.
تنها چگالی شمار کمی از سنگ‌های زمینی، البتّه به جز سنگ‌های معدن فلزی، بالاتر از این است، که آن‌ها هم به‌طور نوعی اکسید آهن (مانند سنگ آهن مغناطیسی یا هماتیت) هستند.

بیشتر سنگ‌های آسکی دارای مقداری آلیاژ آهن – نیکل هستند و به آسانی یک آهنربا را به سوی خود می‌کشند. شما می‌توانید به آسانی با یک آهن‌ربا این ویژگی را آزمایش کنید. یک آهنربا بی‌گمان به سنگ‌های آسمانی خواهد چسبید به شرط آن که دست کم دارای مقداری فلز باشند. برخی از شهاب سنگ‌ها مانند گونهٔ سنگی آن‌ها تنها دارای مقدار کمی فلز هستند با این وجود یک آهن‌ربای آویخته با ریسمان را به سوی خود می‌کشند۰
اما استثنائاتی نیز در این میان بچشم م خورند به عنوان مثال تعدادی از شهاب سنگ‌های پیدا شده از نوع لونار (ماه) یا حتی شهاب سنگ‌های مریخی هیچ عکس العمل مغناطیسی در برابر آهن‌ربا نداشتند که البته این نوع شهاب سنگ‌ها بسیار کمیاب و نادر هستند‍.

بیشتر سنگ‌های آسمانی معمولی که به زمین برخورد می‌کنند کندریت نام دارند.
آنان شهاب سنگ‌های «سنگی» هستند و گلوله (کندرول)هایی کوچک و سنگی را که «توده‌های پیروکسن» نامیده می‌شوند در برمی‌گیرند. قطر این گلوله‌ها در حدود ۱ میلی‌متر است.

هنگامی که یک سنگ آسمانی از جو زمین می‌گذرد یک لایهٔ بسیار نازک بر روی سطح بیرونی آن گداخته (ذوب) می‌شود. این لایهٔ نازک «پوستهٔ گداخته» نامیده می‌شود. آن اغلب سیاه و همانند پوستهٔ تخم مرغ است. پوستهٔ گداخته همچنین می‌تواند به رنگ خرمایی روی سنگ‌های آسمانی رخ بنماید؛ که چرایی آن را باید در وضعیّت آب و هوایی پس از فروافتادن آن‌ها یافت.

گهگاه هنگامی که یک سنگ آسمانی از جو زمین می‌گذرد فرم ریگماگلیپت‌ها را در سطح خود می‌گیرد. این‌ها به مانند اثر انگشت شست شما روی خمیر بازی هستند.

شهاب‌سنگ‌ها هنگام برخورد با زمین می‌توانند داغ نباشند. درحقیقت روی بسیاری از آن‌ها ذرات شبنم یافت‌شده‌است. هنگام آمدن به جو زمین، گرمای برخاسته از پدیدهٔ ورود به جو سطح آن‌ها را گداخته می‌کند، ولی درون آن‌ها زمانی برای داغ شدن ندارد.[۲]

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

شهاب‌سنگ یا سنگ آسمانی (به انگلیسی: Meteorite) یک تکهٔ جامد بازمانده از جرم‌هایی مانند یک دنباله‌دار، سیارک یا شهاب‌واره است که در اصل در فضای بیرونی ساخته شده و توانسته پس از گذر از جو و تاب آوردن بازخورد این گذر، بر روی سطح زمین یا یک سیارهٔ دیگر فرود آید. هنگامی که جرمی به درون جو می‌آید، عوامل گوناگونی مانند اصطکاک، فشار و برهمکنش شیمیایی با گازهای اتمسفری، موجب گرم شدن جرم و پراکندگی آن انرژی می‌شوند. این جرم سپس به یک شهاب‌واره دگرگون می‌شود و برای زمان کوتاهی یک آذرگوی را می‌سازد که همچنین با نام یک ستارهٔ سرنگون شونده (شهاب ثاقب) دیده و شناخته می‌شود؛ اخترشناسان نمونه‌های درخشان این پدیده را آذرگوی می‌نامند. شهاب‌سنگ‌هایی که بازتاب جو زمین را تاب آورده‌اند، اندازه‌های بسیار گوناگونی دارند. برای زمین‌شناسان، یک آذرگوی شهاب‌سنگی است که به اندازهٔ کافی بزرگ باشد تا بتواند یک دهانه برخوردی درست کند. روزانه حدود ۵۰ تن شهاب‌سنگ به درون جو زمین می‌آید.[۱] و بیشتر آن‌ها در لایه میان سپهر (مزوسفر) تبخیر می‌شوند.

شهاب‌سنگ‌ها بیشتر از سنگ و فلز ساخته شده‌اند. این اجرام هنگامی که به درون جو زمین می‌آیند، از روی پهنای زیادشان از جو می‌گذرند و دهانه‌ها و پستی و بلندیهای گوناگونی را از خود بر جای می‌گذارند. برای نمونه دهانهٔ بارینجر در آریزونا و دهانهٔ وردفورت در آفریقای جنوبی.
ارزش بررسی شهاب سنگ‌ها برای یافتن زمان پیدایش زمین، سامانه خورشیدی (شمسی) و در نهایت یافتن زمان پدیدآمدن همگی کیهان نهفته‌است. همچنین می‌توان از آن‌ها برای یافتن ساختار شیمیایی بخش‌های گوناگون سیارهٔ زمین و سایر سیاره‌های سنگی بهره برد. فرایندهایی را که مایه ساخت این سیاره‌ها شده‌اند و حتی فرایندهای ساخت هسته، پوستهٔ نخستین، فرایند جداسازی عنصری در گوشتهٔ آغازین که فرایند ارزشمندی چون پیدایش زندگی است به خوبی بررسی کرد. با بررسی شهاب سنگ‌های فلزی (آهنی) و بررسی‌های لرزه‌نگاری بود که دانشمندان تا اندازه ای ساختار هستهٔ زمین را ارزیابی و اندازه‌گیری کردند.

فراوانی آن‌ها ۹۳٪ است.

فراوانی آن‌ها ۱ تا ۲ درصد است.

نظر درباره شهاب سنگ

مواد تشکیل‌دهندهٔ این گروه با چگالی‌های گوناگون و جدا از هم شهاب‌سنگ فلزی را تشکیل می‌دهند و فراوانی آن‌ها ۵ تا ۶ درصد است.

بیشتر سنگ‌های آسمانی دست کم مقداری فلز آهن دارند (در واقع آلیاژی از آهن و نیکل). می‌توان درخشش فلز را در سطوح شکستهٔ آن‌ها دید. سنگ‌های آسمانی به‌طور کلی همواره مقداری فلز دارند و بسته به مقدار فلز آن‌ها در سه گروه دسته‌بندی می‌شوند:

بسیاری از سنگ‌های آسمانی، به ویژه شهاب سنگ‌های فلزی، بسیار سنگین‌تر و چگال‌تر از سنگ‌های زمینی هستند. چگالی فلز آهن در حدود ۸ گرم بر سانتی‌متر مکعب است، چنان‌که بیشتر سنگ‌های آسمانی دارای چگالی بالاتر از ۳٫۳ گرم بر سانتی‌متر مکعب هستند.
تنها چگالی شمار کمی از سنگ‌های زمینی، البتّه به جز سنگ‌های معدن فلزی، بالاتر از این است، که آن‌ها هم به‌طور نوعی اکسید آهن (مانند سنگ آهن مغناطیسی یا هماتیت) هستند.

بیشتر سنگ‌های آسکی دارای مقداری آلیاژ آهن – نیکل هستند و به آسانی یک آهنربا را به سوی خود می‌کشند. شما می‌توانید به آسانی با یک آهن‌ربا این ویژگی را آزمایش کنید. یک آهنربا بی‌گمان به سنگ‌های آسمانی خواهد چسبید به شرط آن که دست کم دارای مقداری فلز باشند. برخی از شهاب سنگ‌ها مانند گونهٔ سنگی آن‌ها تنها دارای مقدار کمی فلز هستند با این وجود یک آهن‌ربای آویخته با ریسمان را به سوی خود می‌کشند۰
اما استثنائاتی نیز در این میان بچشم م خورند به عنوان مثال تعدادی از شهاب سنگ‌های پیدا شده از نوع لونار (ماه) یا حتی شهاب سنگ‌های مریخی هیچ عکس العمل مغناطیسی در برابر آهن‌ربا نداشتند که البته این نوع شهاب سنگ‌ها بسیار کمیاب و نادر هستند‍.

بیشتر سنگ‌های آسمانی معمولی که به زمین برخورد می‌کنند کندریت نام دارند.
آنان شهاب سنگ‌های «سنگی» هستند و گلوله (کندرول)هایی کوچک و سنگی را که «توده‌های پیروکسن» نامیده می‌شوند در برمی‌گیرند. قطر این گلوله‌ها در حدود ۱ میلی‌متر است.

هنگامی که یک سنگ آسمانی از جو زمین می‌گذرد یک لایهٔ بسیار نازک بر روی سطح بیرونی آن گداخته (ذوب) می‌شود. این لایهٔ نازک «پوستهٔ گداخته» نامیده می‌شود. آن اغلب سیاه و همانند پوستهٔ تخم مرغ است. پوستهٔ گداخته همچنین می‌تواند به رنگ خرمایی روی سنگ‌های آسمانی رخ بنماید؛ که چرایی آن را باید در وضعیّت آب و هوایی پس از فروافتادن آن‌ها یافت.

گهگاه هنگامی که یک سنگ آسمانی از جو زمین می‌گذرد فرم ریگماگلیپت‌ها را در سطح خود می‌گیرد. این‌ها به مانند اثر انگشت شست شما روی خمیر بازی هستند.

شهاب‌سنگ‌ها هنگام برخورد با زمین می‌توانند داغ نباشند. درحقیقت روی بسیاری از آن‌ها ذرات شبنم یافت‌شده‌است. هنگام آمدن به جو زمین، گرمای برخاسته از پدیدهٔ ورود به جو سطح آن‌ها را گداخته می‌کند، ولی درون آن‌ها زمانی برای داغ شدن ندارد.[۲]

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

شهاب‌سنگ یا سنگ آسمانی (به انگلیسی: Meteorite) یک تکهٔ جامد بازمانده از جرم‌هایی مانند یک دنباله‌دار، سیارک یا شهاب‌واره است که در اصل در فضای بیرونی ساخته شده و توانسته پس از گذر از جو و تاب آوردن بازخورد این گذر، بر روی سطح زمین یا یک سیارهٔ دیگر فرود آید. هنگامی که جرمی به درون جو می‌آید، عوامل گوناگونی مانند اصطکاک، فشار و برهمکنش شیمیایی با گازهای اتمسفری، موجب گرم شدن جرم و پراکندگی آن انرژی می‌شوند. این جرم سپس به یک شهاب‌واره دگرگون می‌شود و برای زمان کوتاهی یک آذرگوی را می‌سازد که همچنین با نام یک ستارهٔ سرنگون شونده (شهاب ثاقب) دیده و شناخته می‌شود؛ اخترشناسان نمونه‌های درخشان این پدیده را آذرگوی می‌نامند. شهاب‌سنگ‌هایی که بازتاب جو زمین را تاب آورده‌اند، اندازه‌های بسیار گوناگونی دارند. برای زمین‌شناسان، یک آذرگوی شهاب‌سنگی است که به اندازهٔ کافی بزرگ باشد تا بتواند یک دهانه برخوردی درست کند. روزانه حدود ۵۰ تن شهاب‌سنگ به درون جو زمین می‌آید.[۱] و بیشتر آن‌ها در لایه میان سپهر (مزوسفر) تبخیر می‌شوند.

شهاب‌سنگ‌ها بیشتر از سنگ و فلز ساخته شده‌اند. این اجرام هنگامی که به درون جو زمین می‌آیند، از روی پهنای زیادشان از جو می‌گذرند و دهانه‌ها و پستی و بلندیهای گوناگونی را از خود بر جای می‌گذارند. برای نمونه دهانهٔ بارینجر در آریزونا و دهانهٔ وردفورت در آفریقای جنوبی.
ارزش بررسی شهاب سنگ‌ها برای یافتن زمان پیدایش زمین، سامانه خورشیدی (شمسی) و در نهایت یافتن زمان پدیدآمدن همگی کیهان نهفته‌است. همچنین می‌توان از آن‌ها برای یافتن ساختار شیمیایی بخش‌های گوناگون سیارهٔ زمین و سایر سیاره‌های سنگی بهره برد. فرایندهایی را که مایه ساخت این سیاره‌ها شده‌اند و حتی فرایندهای ساخت هسته، پوستهٔ نخستین، فرایند جداسازی عنصری در گوشتهٔ آغازین که فرایند ارزشمندی چون پیدایش زندگی است به خوبی بررسی کرد. با بررسی شهاب سنگ‌های فلزی (آهنی) و بررسی‌های لرزه‌نگاری بود که دانشمندان تا اندازه ای ساختار هستهٔ زمین را ارزیابی و اندازه‌گیری کردند.

فراوانی آن‌ها ۹۳٪ است.

فراوانی آن‌ها ۱ تا ۲ درصد است.

نظر درباره شهاب سنگ

مواد تشکیل‌دهندهٔ این گروه با چگالی‌های گوناگون و جدا از هم شهاب‌سنگ فلزی را تشکیل می‌دهند و فراوانی آن‌ها ۵ تا ۶ درصد است.

بیشتر سنگ‌های آسمانی دست کم مقداری فلز آهن دارند (در واقع آلیاژی از آهن و نیکل). می‌توان درخشش فلز را در سطوح شکستهٔ آن‌ها دید. سنگ‌های آسمانی به‌طور کلی همواره مقداری فلز دارند و بسته به مقدار فلز آن‌ها در سه گروه دسته‌بندی می‌شوند:

بسیاری از سنگ‌های آسمانی، به ویژه شهاب سنگ‌های فلزی، بسیار سنگین‌تر و چگال‌تر از سنگ‌های زمینی هستند. چگالی فلز آهن در حدود ۸ گرم بر سانتی‌متر مکعب است، چنان‌که بیشتر سنگ‌های آسمانی دارای چگالی بالاتر از ۳٫۳ گرم بر سانتی‌متر مکعب هستند.
تنها چگالی شمار کمی از سنگ‌های زمینی، البتّه به جز سنگ‌های معدن فلزی، بالاتر از این است، که آن‌ها هم به‌طور نوعی اکسید آهن (مانند سنگ آهن مغناطیسی یا هماتیت) هستند.

بیشتر سنگ‌های آسکی دارای مقداری آلیاژ آهن – نیکل هستند و به آسانی یک آهنربا را به سوی خود می‌کشند. شما می‌توانید به آسانی با یک آهن‌ربا این ویژگی را آزمایش کنید. یک آهنربا بی‌گمان به سنگ‌های آسمانی خواهد چسبید به شرط آن که دست کم دارای مقداری فلز باشند. برخی از شهاب سنگ‌ها مانند گونهٔ سنگی آن‌ها تنها دارای مقدار کمی فلز هستند با این وجود یک آهن‌ربای آویخته با ریسمان را به سوی خود می‌کشند۰
اما استثنائاتی نیز در این میان بچشم م خورند به عنوان مثال تعدادی از شهاب سنگ‌های پیدا شده از نوع لونار (ماه) یا حتی شهاب سنگ‌های مریخی هیچ عکس العمل مغناطیسی در برابر آهن‌ربا نداشتند که البته این نوع شهاب سنگ‌ها بسیار کمیاب و نادر هستند‍.

بیشتر سنگ‌های آسمانی معمولی که به زمین برخورد می‌کنند کندریت نام دارند.
آنان شهاب سنگ‌های «سنگی» هستند و گلوله (کندرول)هایی کوچک و سنگی را که «توده‌های پیروکسن» نامیده می‌شوند در برمی‌گیرند. قطر این گلوله‌ها در حدود ۱ میلی‌متر است.

هنگامی که یک سنگ آسمانی از جو زمین می‌گذرد یک لایهٔ بسیار نازک بر روی سطح بیرونی آن گداخته (ذوب) می‌شود. این لایهٔ نازک «پوستهٔ گداخته» نامیده می‌شود. آن اغلب سیاه و همانند پوستهٔ تخم مرغ است. پوستهٔ گداخته همچنین می‌تواند به رنگ خرمایی روی سنگ‌های آسمانی رخ بنماید؛ که چرایی آن را باید در وضعیّت آب و هوایی پس از فروافتادن آن‌ها یافت.

گهگاه هنگامی که یک سنگ آسمانی از جو زمین می‌گذرد فرم ریگماگلیپت‌ها را در سطح خود می‌گیرد. این‌ها به مانند اثر انگشت شست شما روی خمیر بازی هستند.

شهاب‌سنگ‌ها هنگام برخورد با زمین می‌توانند داغ نباشند. درحقیقت روی بسیاری از آن‌ها ذرات شبنم یافت‌شده‌است. هنگام آمدن به جو زمین، گرمای برخاسته از پدیدهٔ ورود به جو سطح آن‌ها را گداخته می‌کند، ولی درون آن‌ها زمانی برای داغ شدن ندارد.[۲]

دانشمندان ناسا در سال ۱۹۹۶ ادعا کردند که یک شهاب سنگ شواهدی از حیات در مریخ را نشان داده است، حال گروهی از محققان در بررسی‌های جدید خود به نتایج دیگری در این باره دست یافته‌اند.

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی میل، دانشمندان ناسا در سال ۱۹۹۶ ادعا کردند که یک شهاب سنگ شواهدی از حیات در مریخ را نشان داده است. بیل کلینتون که در آن زمان رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا بود نیز یک کنفرانس مطبوعاتی تلویزیونی ترتیب داد تا در این باره صحبت شود. برخی دانشمندان اما درباره صحت این موضوع شک داشتند و بنابراین مجددا به بررسی آن موضوع پرداختند.

حال ثابت شده شهاب سنگی که در دهه ۱۹۹۰ پس از اینکه به طور مشکوکی توسط بسیاری از جمله بیل کلینتون ادعا شد که می‌تواند شواهدی از وجود حیات در مریخ داشته باشد، چیزی جز یک توده سنگ و آب نیست.

این قطعه سنگ چهار میلیارد ساله که در سال ۱۹۸۴ در جنوبگان کشف شد، پس از اینکه گروهی از دانشمندان به رهبری ناسا در سال ۱۹۹۶ گفتند آن حاوی فسیل‌های میکروسکوپی از باکتری‌ها است، خبرساز شد.

ادعاهای آنها کلینتون را بر آن داشت تا یک کنفرانس مطبوعاتی فوری تلویزیونی درباره این کشف ترتیب دهد چرا که به گفته او این کشف می‌توانست بینش مهمی در مورد جهان ما ارائه دهد. او گفت: پیامدهای آن به اندازه‌ای که تصور می‌شود گسترده و الهام‌بخش است. این کشف همانطور که به برخی از قدیمی‌ترین سوالات ما پاسخ می‌دهد، می‌تواند پاسخ سوالات دیگری که شاید مهم‌تر باشند را نیز ارائه دهد.نظر درباره شهاب سنگ

بیل کلینتون از این ادعاها برای دریافت بودجه بیشتر برای برنامه فضایی آمریکا استفاده کرد. اما حتی در آن زمان، برخی دانشمندان نسبت به یافته‌های ناسا شک داشتند و قصد داشتند به بررسی بیشتر این موضوع بپردازند. اکنون پس از دهه‌ها مطالعه دقیق این سنگ چهار پوندی، آنها به نتایج جالبی دست یافته‌اند.

طی این مطالعه جدید محققان موسسه علوم کارنگی در واشنگتن دی سی، نمونه‌های کوچکی از این شهاب سنگ را بررسی کردند و دریافتند که ترکیبات غنی از کربن در واقع نتیجه جریان آب شور و نمکین بر روی این سنگ طی مدت زمان طولانی بوده است.

محققان متوجه شدند که این سنگ در دوران مرطوب و اولیه مریخ و در اثر دو برخورد که در نزدیکی این سنگ رخ داده و سبب گرم شدن سیاره و اطراف آن شده، تشکیل شده است. برخورد سوم سبب پرتاب آن به فضا شده است که در نهایت نیز این سنگ بر روی زمین فرود آمد و در سال ۱۹۸۴ در جنوبگان کشف شد.

جامعه علمی مدت‌هاست که یافته‌های اولیه ناسا را زیر سوال برده است و نشان داده که چیزی غیر از نشانه‌های حیات، این ترکیبات آلی را ایجاد کرده است.

در این مطالعه جدید، محققان با استفاده از تکنیک‌های جدید، مواد معدنی موجود در شهاب‌سنگ را مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند و دریافتند که آنها با کانی‌های سرپانتین(serpentine) مانندی مرتبط هستند. این یک ماده معدنی به رنگ سبز تیره است که گاهی اوقات می‌تواند مانند پوست مار دیده شود و با محیط‌هایی که زمانی مرطوب بوده‌اند مرتبط است. همانطور که در بالا گفتیم مریخ اولیه در زمان شکل‌گیری دارای چنین شرایطی بوده است.

محققان می‌گویند که میلیاردها سال پیش، آب‌های زیرزمینی مریخ با حرکت از میان شکاف‌های این سنگ، کره‌های کوچک کربن را تشکیل داده‌اند و آنها چیزی بودند که برخی از دانشمندان را در دهه ۱۹۹۰ به این فکر انداختند که شواهدی از حیات در مریخ باستانی وجود دارد.

به گفته آنها، همین فرآیند(حرکت آب از میان شکاف‌ها) می‌تواند در زمین اتفاق بیفتد و می‌تواند به توضیح حضور متان در جو مریخ نیز کمک کند.

یکی از فرآیندهایی که ممکن است در مریخ اولیه انجام شده باشد، سرپانتینی شدن است و این فرایند زمانی اتفاق می‌افتد که سنگ‌های آتشفشانی غنی از آهن یا منیزیم با آب در حال گردش برخورد داشته باشند. این امر ماهیت معدنی آنها را تغییر می‌دهد و سبب تولید هیدروژن در سنگ می‌شود.

روش دیگری که ممکن است سبب ایجاد چنین فرایندی شده باشد، کربنی شدن است که در نتیجه واکنش سنگ‌ها با آب اسیدی حاوی دی اکسید کربن محلول رخ می‌دهد.

ترکیبات آلی یافت شده توسط تیم ناسا در سال ۱۹۹۶ احتمالا زمانی تولید شده‌اند که سنگ‌های آتشفشانی مریخ با آب شور که بر روی این سنگ جاری بودند، واکنش نشان داده بودند.

“اندرو استیل”(Andrew Steele) نویسنده اصلی این مطالعه گفت: پیشرفت در فناوری، به ما در رسیدن به نتایج جدید کمک کرد.

او گفت که او و تیمش که شامل دانشمندان آمریکایی، آلمانی و بریتانیایی است قصد داشتند آنچه در واقع رخ داده را کشف کنند و این یک کشف بسیار هیجان‌انگیز در مورد مریخ است و قصد رد کردن یافته‌های مطالعه اصلی را نداشته‌اند.

به گفته استیل، تنها راه برای اثبات اینکه آیا مریخ تاکنون حیات میکروبی داشته یا هنوز دارد، آوردن نمونه‌هایی از مریخ به زمین و تجزیه و تحلیل آنها است.

مریخ نورد استقامت ناسا نیز برای انجام چنین ماموریتی به مریخ فرستاده شده است. این ماموریت، دو هدف دارد. اولین هدف، بررسی‌های علمی برای درک محیط مریخ در گذشته و حال و همچنین قابل سکونت بودن آن است. دلیل دوم نیز جمع‌آوری نمونه‌هایی از خاک مریخ برای آوردن به زمین است. ماموریت دیگری که برای سال ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده است، قرار است لوله‌های آزمایشی جمع‌آوری شده توسط مریخ‌نورد “استقامت” را به زمین بازگرداند تا مورد بررسی جامع‌تر قرار بگیرند.

دهانه‌ی “جزرو” که مریخ‌نورد “استقامت” در آن فرود آمد، ۲۸ مایل(۴۵ کیلومتر) است و حاوی رسوبات یک رودخانه‌ی خشک شده‌ی قدیمی است. دانشمندان بر این باورند که ۳.۵ میلیارد سال پیش دهانه‌ی جزرو مکان دریاچه‌ای بزرگ با دلتا بوده است. آن‌ها معتقدند گرچه آب دریاچه مدت‌هاست خشک شده، اما شاید جایی در دهانه یا در دیواره آن نشانه‌هایی از حیات گذشته وجود داشته باشد.

مریخ‌نورد “استقامت” که پیشرفته‌ترین مریخ‌نورد ناسا توسط دانشمندان و مهندسان این سازمان فضایی محسوب می‌شود، به منظور انجام ماموریت‌های علمی خود ابزارهای علمی زیادی را همراه خود دارد که همگی از پیشرفته‌ترین ابزارهای ناسا برای کاوش سیاره‌ای هستند. مجموعه‌ای از تجهیزات علمی مانند رادار زمین‌نفوذ، طیف‌سنج برای بررسی ترکیبات خاک، چندین دوربین برای ثبت تصاویر پانوراما و کلوزآپ از سطح مریخ همراه “استقامت” است. 

چین و ژاپن نیز همچنین قصد دارند طی دهه‌های آینده از سیاره سرخ بازدید کنند و نمونه‌هایی از سنگ مریخ را برای مطالعه به زمین بازگردانند.

این تکه سنگ کوچکی که در ۲۷ دسامبر ۱۹۸۴ در جنوبگان توسط تیمی از شهاب سنگ یابان آمریکایی پیدا شد، یکی از بیشترین سنگ‌های مورد مطالعه قرار گرفته در جهان است. این قطعه سنگ کوچک خاکستری مایل به سبز Allan Hills ۸۴۰۰۱ نام دارد چرا که این شهاب‌سنگ را یک گروه شهاب‌سنگ یاب در ۲۷ ماه دسامبر سال ۱۹۸۴ میلادی در ناحیه‌ای به همین نام در مناطق قطبی جنوبگان پیدا کردند.

دو دانشمند که در مطالعه اصلی ناسا شرکت کردند، با این یافته‌های اخیر مخالفت کردند و آن را “ناامید کننده” توصیف کردند.”کتی توماس-کپرتا”(Kathie Thomas-Keprta) و “سایمون کلمت”(Simon Clemett)، محققین حوزه نجوم مرکز فضایی جانسون ناسا در هیوستون در یک ایمیل مشترک گفتند که همچنان بر مشاهدات سال ۱۹۹۶ خود پایبند هستند.

انتهای پیام

شهاب سنگ قطعه ای از سنگ یا آهن است که از فضا به زمین می رسد. معمولاً یک شهاب سنگ یا سیارک هنگام  عبور از جو زمین  اگر جان سالم به در ببرند به سطح زمین می رسند. اعتقاد بر این است که این سنگ های فضایی  از کمربند سیارکی بین سیارات مریخ و مشتری سرچشمه می گیرند. اندازه یک شهاب سنگ ممکن است از کمتر از یک گرم تا بیش از ۶۰ تن باشد. برای کسب اطلاعات بیشتر راجع به این سنگ های فضایی در ادامه مقاله با ما در نشریه جهان شیمی فیزیک همراه باشید.

هنگامی که مسیر این سنگ های فضایی با مدار زمین تلاقی می کند با سرعت زیاد وارد جو می شوند و باعث پدیده های درخشان می شوند که ما آن را شهاب سنگ یا ستاره دنباله دار می نامیم. البته نباید آنها را با بارش شهابی اشتباه گرفت زیرا بارش های شهابی وقتی اتفاق می افتند که زمین در حال عبور از مدار ستاره های دنباله دار است.

فهرست مطالب

یک سیارک جسمی نسبتاً کوچک است که دنباله دار نیست و معمولاً سنگی یا فلزی ، متشکل از خاک و یخ است. سیارک های کوچک را شهاب سنگ می نامند. هنگامی که یک سیارک یا شهاب سنگ وارد جو می شود می سوزد و نور تولید می کنند که به آنها شهاب می گویند.

به یک شهاب بسیار درخشان گلوله آتشین گفته می شود و اگر همراه با  دود و انفجار باشد (که اغلب شهاب سنگ تولید می کند) ممکن است بولید نامیده شود. این رویدادها می توانند  یک نیروی عظیم طبیعی تولید کنند. موج شوک صوتی شهاب اخیر روسیه و موج شوک در ۱۵ فوریه ۲۰۱۳ باعث خسارت و آسیب دیدگی قابل توجهی در مردم شد.نظر درباره شهاب سنگ

گاهی اوقات نیروی موجود در این اجرام فضایی آنقدر زیاد است که باعث تکه تکه شدن آنها شده و در نتیجه چند تا هزاران قطعه جداگانه ایجاد می کند. با عبور شهاب  از جو ذوب شدن و بخار شدن ، مواد را از سطح آن خارج کرده و به نوعی یک فرسایش رخ می دهد. این فرسایش همچنین می تواند رگماگلیف هایی تولید کند که علائم پروازی هستند که در طی عبور شهاب  از جو ایجاد می شوند و اغلب مانند اثر انگشتی هستند که به سطح فشار داده می شوند.

ذوب شدن سطح خارجی شهاب ناشی از گرم شدن به دلیل سرعت زیاد آن در جو زمین است که باعث ایجاد پوسته همجوشی در نمای خارجی شهاب سنگ ها می شود. این عوامل در شناسایی شهاب سنگ به ما کمک می کنند زیرا ویژگی های خارجی سنگ های فضایی با سنگ های زمین متفاوت است. شهاب  هنگامی شکل می گیرد که طی عبور از جو در یک جهت پایدار حرکت کند.

در مارس ۲۰۱۵ ، دانشمندان ناسا گزارش دادند که ترکیبات آلی پیچیده موجود در DNA و RNA ، از جمله اوراسیل ، سیتوزین و تیمین با استفاده از مواد شیمیایی اولیه ، مانند پیریمیدین  که در شهاب سنگ ها یافت می شود ، در آزمایشگاه تحت شرایط فضای خارجی تشکیل شده اند. به گفته دانشمندان ، پیریمیدین و هیدروکربن های معطر چند حلقه ای (PAH) ممکن است در غول های قرمز یا در گرد و غبار و ابرهای میان ستاره ای تشکیل شده باشند.

در ژانویه ۲۰۱۸ ، محققان دریافتند که شهاب سنگ های ۴.۵ میلیارد ساله کشف شده در زمین حاوی آب مایع همراه با مواد آلی پیچیده پری بیوتیک هستند که ممکن است مواد تشکیل دهنده زندگی باشد.

در نوامبر ۲۰۱۹  دانشمندان گزارش کردند که مولکول های قند از جمله ریبوز برای اولین بار در این سنگ های فضایی کشف شده است که نشان می دهد فرآیندهای شیمیایی موجود در سیارک ها می توانند برخی از ترکیبات آلی اساسی برای زندگی را تولید کنند و از مفهوم جهان RNA قبل از منشا مبتنی بر DNA پشتیبانی می کنند.

سقوط شهاب  ممکن است منشأ پرستش مذهبی باشد. یک فرقه در معبد آرتمیس در افسس ، یکی از عجایب هفتگانه جهان باستان ، احتمالاً با مشاهده و بازیابی شهاب سنگی آغاز شده است که توسط معاصران درک شده بود که از مشتری ، خدای اصلی روم به زمین افتاده است.

گزارش ها حاکی از آن است که این سنگ مقدس که در معبد قرار دارد احتمالاً یک سنگ فضایی است. سنگ سیاهی که در دیواره کعبه قرار دارد نیز احتمالا یک شهاب سنگ است اما شواهد اندکی در این باره موجود است. اگرچه استفاده از فلز موجود در این سنگ های فضایی در افسانه های بسیاری از کشورها و فرهنگ ها ثبت شده است  اما اسناد علمی فقط در چند قرن اخیر آغاز شده است.

قدیمی ترین مصنوعات شناخته شده در این رابطه ۹ دانه کوچک ساخته شده از آهن شهاب است که در شمال مصر پیدا شده اند و مربوط به ۳۲۰۰ سال قبل از میلاد است. مردم بومی معمولاً شهاب سنگ های آهن – نیکل را به عنوان منبع فلز آهن استفاده می کردند.

دو مورد از قدیمی ترین سقوط های شهاب  ثبت شده در اروپا ، شهاب سنگ های Elbogen (1400) و Ensisheim (1492) هستند. ارنست فلورانس چلادنی ، فیزیکدان آلمانی ، اولین کسی بود که (در سال ۱۷۹۴) این ایده را منتشر کرد که شهاب ها ممکن است سنگ هایی باشند که نه از زمین بلکه از فضا نشات گرفته اند.

جامعه علمی آن زمان با مقاومت و تمسخر به این ایده پاسخ دادند و نزدیک به ده سال طول کشید تا پذیرش عمومی منشأ سنگ های فضایی با کار دانشمند فرانسوی ژان باتیست بیوت و شیمیدان انگلیسی ، ادوارد هوارد حاصل شد.

یكی از نظریه های اصلی در مورد علت انقراض كرتاسه – پالئوژن كه شامل دایناسورها نیز می شود ، برخورد شهاب  است. دهانه Chicxulub به عنوان محل این حادثه مشخص شده است. بحث های علمی پر جنب و جوشی در مورد اینکه آیا سایر انقراض های مهم ، از جمله در اواخر دوره پرمین و تریاس نیز ممکن است در نتیجه حوادث بزرگ مانند برخورد شهاب  بوده است ، وجود دارد، اما شواهد برای انقراض کرتاسه بسیار قانع کننده تر است .

شهاب ها به طور سنتی به سه دسته گسترده تقسیم می شوند: شهاب سنگ های سنگی که به طور عمده از مواد معدنی سیلیکات تشکیل شده اند. شهاب سنگ های آهنی که عمدتا از فلز آهن – نیکل تشکیل شده اند و شهاب سنگ های سنگی – آهنی که حاوی مقادیر زیادی از مواد فلزی و سنگی هستند. طرح های طبقه بندی مدرن ، این سنگ های فضایی را با توجه به ساختار ، ترکیب شیمیایی ، ایزوتوپی و کانی شناسی به گروه های متعدد تقسیم می کنند. شهاب های کوچکتر از ۲ میلی متر در ردیف میکرو شهاب سنگ ها طبقه بندی می شوند. شهاب سنگ های فرازمینی  نیز در ماه و مریخ پیدا شده اند.

تصور می شود بیشتر شهاب های آهنی هسته سیارک هایی هستند که در اوایل تاریخ خود ذوب شده اند. آنها عمدتا از فلز آهن و نیکل با مقادیر کمی مواد معدنی سولفید و کاربید تشکیل شده اند. طی فروپاشی عناصر رادیواکتیو در اوایل تاریخ منظومه شمسی ، بسیاری از سیارک ها ذوب شده و آهن موجود در آنها ، متراکم شده ، به مرکز فرو رفته و یک هسته فلزی را تشکیل داد.

گاهی اوقات آنها دارای هسته ای آهنی و لایه های متحدالمرکز هستند ، که توسط یک گوشته و پوسته سیلیکات احاطه شده اند.

این نوع ساختار بسیار شبیه به سیارات زمینی (عطارد ، زهره ، مریخ و زمین) است که هسته های فلزی نیز دارند. شهاب های آهنی می توانند در مورد چگونگی تشکیل هسته های فلزی سیارات چیزهای زیادی به ما بگویند.

سنگ های فضایی سنگی تقریباً از قطعات مساوی فلزات آهن – نیکل و سیلیکات و سنگ های قیمتی گرانبها و نیمه قیمتی تشکیل شده اند. آنها زیباترین شهاب سنگ ها به حساب می آیند. دو نوع مختلف شهاب آهنی- سنگی وجود دارد: پالازیت و مزوزیدریت.

پالازیت ها حاوی بلورهای بزرگ و زیبای سبز زیتونی هستند – نوعی سیلیکات آهن منیزیم به نام الیوین که گاهی اوقات اولیوین به صورت یک بلور منفرد نیست بلکه به صورت خوشه ای یا رگه ای است. تصور می شود پالازیت ها نمونه هایی از مرزهای بین یک هسته فلزی و گوشته غنی از الیوین سیلیکات در اطراف آن هستند. اگر اینگونه باشد  آنها می توانند چیزهای زیادی در مورد شکل گیری زمین و سایر سیارات زمینی به ما بگویند.

مزوزیدریت ها تقریباً به اندازه یک سانتی متر هستند و حاوی ترکیبی از سیلیکات آذرین (جامد) و کلاستیک های فلزی هستند (سنگ هایی که از قطعات سنگ های قدیمی ساخته شده اند). مزوزیدریت ها هنگامی تشکیل می شوند که بقایای برخورد دو سیارک با هم مخلوط شوند. در هنگام سقوط ، فلز مذاب با قطعات جامد سنگ های سیلیکات مخلوط می شود. بنابراین مزوسیدریت ها هم می توانند تاریخچه هر دو شهاب سنگ را ثبت کنند و هم می توانند تصویری از شرایط مورد نیاز ذوب سیارک ها و تشکیل هسته های آهنی را نشان دهند.

شهاب های سنگی بیشتر از سیلیکات تشکیل شده است. دو نوع اصلی شهاب سنگی وجود دارد: کندریت ها (برخی از قدیمی ترین مواد در منظومه شمسی) و آکندریت ها (از جمله شهاب سنگ های سیارک ها ، مریخ و ماه. هم کندریت ها و هم آکوندریت ها بر اساس ترکیبات ، ساختارها و مواد معدنی موجود در خود زیر گروه های زیادی دارند.

همانطور که گفتیم بیشتر آنها از کمربند سیارکی بین مدار مریخ و مشتری می آیند. اندازه آنها از تقریباً ۱۰۰۰ کیلومتر تا ذرات میکروسکوپی گرد و غبار است. برخورد با این کمربند می تواند اجسام را به سمت زمین هدایت کند.

همچنین گرمای خورشید می تواند با گرم شدن بیشتر یک طرف سیارک ها، سنگ های کوچکتر را از جای خود خارج کند که در نتیجه یک فشار تدریجی به نام اثر یارکوفسکی ایجاد می شود. این مسئله می تواند طی میلیون ها سال جمع شود و سرعت قابل توجهی به سیارک ها بدهد.

سیارک های بزرگتر که به ماه یا مریخ برخورد می کنند نیز می توانند ترکش هایی به سمت ما ارسال کنند. البته تاکنون هیچ شهاب سنگی از سمت عطارد یا ناهید تأیید نشده است ، زیرا آنها برای رسیدن به ما مجبور به مقابله با نیروی جاذبه خورشید هستند.

صخره های کوچک تقریباً هر روز وارد جو زمین می شوند ، اما بدون هیچ اثری می سوزند. اجسام بزرگتر نادر هستند. ناسا می گوید هر سال جسمی به اندازه اتومبیل باید به زمین برخورد کند. انتظار می رود سیارک های بزرگ هر ۲۰۰۰ سال یک بار به زمین برخورد کنند. خسارت آورترین حمله شهاب سنگ در چند وقت اخیر واقعه تونگوسکا بود ، انفجاری در مقیاس مگاتن که در سال ۱۹۰۸ توده ای از جنگل های سیبری را نابود کرد.

هیچ گزارش تأیید شده ای در مورد مرگ انسان توسط سنگ های فضایی وجود ندارد. با این حال ، در سال ۱۹۱۱ ، یک تخته سنگ ۴۰ کیلوگرمی از مریخ به یک سگ در مصر آسیب رساند و سگ را کشت و در اوگاندا هم پسری توسط یک شهاب  کوچک در سال ۱۹۹۲ مورد اصابت قرار گرفت ، اما آسیب خیلی شدیدی ندید. از آنجاییکه اکثر قریب به اتفاق سطح زمین خالی از جمعیت است ، بنابراین احتمال فرود آمدن سنگ های فضایی روی سر شما بسیار کم است.

ناظران سیارک ها بر این باورند که آنها ۹۰ درصد از سنگ های واقعاً عظیم با احتمال برخورد به زمین را شناسایی کرده اند ، اما هرچه سیارک ها کوچکتر باشند ، تشخیص آنها دشوارتر است. این خیلی نگران کننده نیست ، زیرا در صورت برخورد این موارد کمتر ویرانگر خواهند بود.

تا به امروز بیش از ۵۰ هزار شهاب سنگ در زمین پیدا شده که ۹۹.۸ % از آنها منشاء سیارکی دارند و ۰.۲ % شهاب سنگ های ماه و مریخ هستند. جالب است بدانید بیش از ۶۰ سنگ آسمانی شناخته شده در اثر برخورد شهاب  با مریخ ایجاد شده و به زمین رسیده ‌اند.

از آنجاییکه بیشتر سطح زمین از سنگ پوشیده شده است تشخیص این سنگ های فضایی در بین آنها در اکثر نقاط دنیا کار بسیار دشواری است اما در برخی نقاط مانند بیابان‌ ها و دشت ‌های یخ‌ زده قطب جنوب به دلیل بافت خاص زمین راحت تر می توان این سنگ های آسمانی را یافت.

سنگ های فضایی که به زمین  می رسند حاوی ترکیبات گوناگونی هستند که میلیاردها سال پیش سیارات را تشکیل داده ‌اند بنابراین با مطالعه آنها می توان در مورد شرایط اولیه و فرایندهای تاریخچه منظومه شمسی اطلاعاتی بدست آورد که شامل سن و ترکیب ساختاری سیارات ، دمای سطحی آنها ،  فضای داخلی سیارک ‌ها و غیره است.

جهان شیمی به عنوان مرجع علمی مواد شیمیایی، جامع ترین و بزرگ ترین بانک اطلاعاتی حوزه شیمی می باشد. ما همواره تلاش می کنیم که به شیوه های گوناگون از طریق مقالات و ویدیوهای متعدد، شما را با حوزه هایی چون صنایع شیمیایی، مواد شیمیایی خوراکی و دارویی، مواد شیمیایی مورد استفاده در صنایع آرایشی و بهداشتی، آزمایشگاهی، پلاستیک و پلیمر، رنگ و رزین، تصفیه آب و کشاورزی و دامپروری، آشنا نماییم.

نشانی: سعادت آباد ، میدان کتاب ، ابتدای خیابان احسان جنوبی ، پلاک ۵۲

ایمیل: [email protected]

تلفن: 09336611982

نرخ ارز مبادله ای

قیمت طلا

قیمت سکه

قیمت خودرو

شهاب سنگ چیست؟

نظر درباره شهاب سنگ

یک شهاب سنگ یا سنگ آسمانی ( به انگلیسی: Meteorite) تکهٔ جامد بازمانده از جرم هایی مثل یک دنباله دار،  سیارک یا شهاب واره است که اساسا در فضای بیرونی ساخته شده و توانسته بعد از گذر از جو و تاب آوردن بازخورد این گذر، بر روی سطح زمین یا یک سیارهٔ ديگر فرود آید. 

منشا اصلی شهاب سنگ ها، خرده سیاره های سرگردان یا همان سیارک ها هستند. برخوردهای سیارک ها با یکدیگر، باعث میشود قطعاتی از آن ها جدا گردد ؛ که بعضی از این قطعات بعد از میلیون ها سال سرگردانی در فضا، بطور تصادفی بر سر راه مدار زمین قرار می گیرند و توسط جاذبه زمین گرفتار شده و بر روی آن سقوط می کنند. اما لازم به ذکر است که منشا نرخ بسیار کمی از شهاب سنگ ها از مریخ یا ماه است. 

سطح زمین مملو از سنگ های تیره رنگ مثل بازالت است که معمولاً با شهاب سنگ ها اشتباه گرفته می شوند. شهاب سنگ (Meteorite) ها معمولاً به علت کمیاب بودن دارای ارزش نسبتا زيادي هستند و بسته به نوع، شرایط، اندازه و زیبایی قیمت گذاری متفاوتی دارند.همچنین دانشمندان با بررسی شهاب سنگ های فلزی( آهنی) و بررسی های لرزه نگاری بود که دانشمندان تا اندازه ای ساختار هستهٔ زمین را ارزیابی و اندازه‌گیری کردند.

جنس شهاب سنگ ها

سه نوع شهاب سنگ وجود دارد . سنگی، آهنی و سنگی – آهنی. شهاب سنگ های سنگی از مواد معدنی سیلیکون و اکسیژن غنی هستند. مقادیر کمتری از آهن، منیزیوم و عناصر دیگر هم در آن ها وجود دارد. قسمتی از شهاب سنگ های سنگی، تکه هایی از همان موادی که سیاره ها را تشکیل داده اند را در خود دارند. دسته دیگری از شهاب سنگ های سنگی زمانی قسمتی از بدنه والدشان بوده اند. به طورمثال بخشی از یک سیارک بوده اند. شهاب سنگ های آهنی بیشتر از آهن و نیکل تشکیل شده اند. شهاب سنگ های سنگی – آهنی به مقدار تقریبا مساوی سنگ بر پایه سیلیکون و فلز آهن – نیکل دارند.

رنگ بندی در شهاب سنگ ها

شهاب سنگ ها باتوجه به عناصر تشکیل دهنده ای که دارند، در رنگ های مختلفی ظاهر میشوند و دنباله ی آنها گاهی قرمز، زرد و سبز رنگ است. دلیل این مسئله به فرآیند یونیزاسیون مولکول ها( تجزیه ی ملکول های خنثی به یون های مثبت و منفی) برمی گردد.

با توجه به این که شهاب سنگ در کدام ارتفاع و لایه جو بسوزد و کدام گازها را تحریک کرده و بسوزاند، رنگی که ما از شهاب می بینیم، متفاوت خواهد بود. به عنوان مثال رنگ سبز شهاب ها عموما ناشی از تحریک اکسیژن است؛ تحریک نیتروژن رنگ آبی و تحریک سدیم نیز زردرنگ را می سازد. به همین دلیل گاهی بعضی شهاب های بزرگ تر که بیشتر دوام می آورند و در لایه های مختلف جو می سوزند، در طول مسیر خود به رنگهای مختلفی نیز دیده می شوند.

حال در صورتیکه سرعت شهاب سنگ بسیار بالا باشد، رنگ آن سفید دیده خواهد شد. برای این که تغییرات رنگ آن قدر بالا و سریع است که با یکدیگر ترکیب میشوند و رنگ سفید یا نزدیک به آنرا به وجود می آورند. اما این شهاب ها نیز غالبا در انتهای مسیر خود که سرعتشان کم می شود، به رنگ قرمز می گرایند.

ویژگی های شهاب سنگ 

۱- شهاب سنگ ها اکثراً خاصیت مغناطیسی دارند که این ویژگی ناشی از داشتن آهن و فلزاتی نظیر نیکل در ساختار آنهاست.

۲- هرچند مواد تشکیل دهنده شهاب سنگ شبیه مواد موجود در زمین است ولی چگالی شهاب سنگ (Meteorite) ها بیش از سنگ های مشابه زمینی است.

۳- سطح خارجی شهاب سنگ ها به گونه یک پوسته تیره رنگ نازک است.

۴- شهاب سنگ ها در مدارها و با سرعت های مختلفی به دور خورشید گردش می کنند. بالاترین سرعت گردش مشاهده شده در میان شهاب سنگ ها، چهل و سه کیلومتر در هر ثانیه است.

۵- برخی از شهاب سنگ ها از موادی تشکیل شده اند که بر اثر برخورد با اتمسفر کره زمین و قرار گرفتن در معرض دمای بسیار زیاد به کربن و حتی الماس تبدیل میشوند و به همین دلیل بسياري از جویندگان شهاب سنگ برای یافت الماس شهاب سنگ را خرد می کنند.

خرده شهاب سنگ چیست؟

خرده شهاب سنگ ها باقی مانده گرد و غبار ناشی از سوختن شهاب ها یا قطعات باقیمانده از اصابت شهاب سنگ ها به زمین هستند. هر ساله ۴۰٫۰۰۰ تن خرده شهاب سنگ به این شکل وارد زمین می شوند. نکته جالب این است که از آنجاییکه خرده شهاب سنگ ها از گرد و غبار اولیه شکل دهنده منظومه شمسی شکل گرفته اند، بررسی آن ها به ما در به دست اوردن اطلاعات از گذشته های بسیار دور منظومه شمسی (سامانهٔ خورشیدی) ، کمک بسیاری می کند.

روش های تشخیص شهاب سنگ 

۱- بررسی ظاهری سنگ مظنون

نظر درباره شهاب سنگ

۲- استفاده از ازمایش مغناطیس جهت تشخیص شهاب سنگها

۳- بررسی وزن و چگالی شهاب سنگ ها

۴- ریگماگلیپت در شهاب سنگ ها

۵- پوسته ی گداخته ی شهاب سنگ (Meteorite) ها

۶- کندرول در شهاب سنگ های سنگی کندریتی

۷- استفاده از خطوط جریان برای تشخیص شهاب سنگ ها

۸- استفاده از رنگ خاکه در تشخیص شهاب سنگ ها

۹- تشخیص شهاب سنگ از روی عکس

دانستنی ها درباره شهاب سنگ 

گردآوری: بخش علمی سرپوش

کاربر مهمان

۱۴۰۰/۸/۱۰ – ۲۳:۲۲

Permalink

جواد ابولقاسمی

۱۴۰۰/۶/۱۷ – ۲۱:۱۶

Permalink

میرزای هستم

۱۴۰۰/۹/۱۹ – ۰:۰۸

Permalink

ghaza❤

۱۳۹۹/۸/۲۵ – ۱:۰۲

Permalink

ساجده

۱۳۹۹/۸/۱۱ – ۱۱:۴۶

Permalink

در

۱۳۹۹/۸/۱۱ – ۱۱:۴۴

Permalink

مهدی

۱۳۹۹/۷/۲۰ – ۲۰:۱۷

Permalink

ملیکا

۱۳۹۹/۷/۱۹ – ۱۵:۰۴

Permalink

زهرا

۱۳۹۹/۷/۱۸ – ۲۰:۳۶

Permalink

کاربر مهمان

۱۳۹۹/۷/۱۹ – ۱۵:۰۶

Permalink

زاده:۲۰ بهمن ۱۳۵۸

زادگاه:احمدسرگوراب گیلان

ملیت:ایرانی

پیشه:خواننده

فارغ التحصیل:لیسانس رشته شعر و آهنگ

زاده:سال ۹۰۰ پیش از میلاد

زادگاه:احتمالا تیشبه

درگذشت:سال۸۴۹ پیش از میلاد

معجزات:زنده گرداندن مردگان، پایین آوردن آتش از آسمان و ورود به بهشت پیش از مرگ

ستایش شده در:یهودیت، مسیحیت، اسلام

زاده:۱۳۴۴ بیرجند

زادگااه:بیرجند

ملیت:ایرانی

حزب سیاسی:مستقل

غلامحسین اسماعیلی در شهر بیرجند در سال ۱۳۴۴ دیده به جهان گشود. پدر او که در حال حاضر در قید حیات نیست؛ در حوزه ی کشاورزی فعالیت داشت و در دروس حوزه به صورت مقدماتی تحصیل کرده بود و به عنوان روحانی محل شناخته میشد. وی دارای سه برادر میباشد که یکی از آن ها درگذشته است.

تاریخ تولد:۲۹ فروردین ۱۳۵۵

محل تولد:تهران

پیشه:بازیگر سینما و تلوزیون، کارگردان، تهیه کننده، نویسنده

سالهای فعالیت:۱۳۸۷- تاکنون

همسر:ندا صارمی منفرد

زاده:نیمه اول سده سوم هجری قمری

زادگاه:نیریز، شهری کوچک در جنوب شیراز فعلی

پیشه:ریاضی دان و اخترشناس ایرانی

ملیت:ایرانی

وفات:۳۱۰ هجری

نام خانوادگی:قدوسی

زاده:۱۳۵۶

زادگاه:ارومیه

تحصیلات:مدرک کارشناسی مهندسی صنایع و کارشناسی ارشد مدیریت

سمت:عضو دپارتمان اقتصاد دانشگاه( موسسه) تکنولوژی استیونس

زاده:۶۳۶ هجری

زادگاه:تبریز

درگذشته:صفر ۷۱۴

سمت:شاعر پارسی سرا و تاتی سرای( آذری سرای)

سده:هشتم هجری

متولد:۱۲ اسفند ۱۳۷۰

زادگاه: مشهد

پیشه: بازیکن فوتبال

پست: مدافع میانی/ دفاع چپ

مدرک تحصیلی: کارشناسی ارشد

قد: ۱۹۲ سانتیمتر

نام خانوادگی:مصفا

تاریخ تولد:۱۱/۹/۱۳۴۵

فعالیت:در بخش های کارگردان، دستیار کارگردان، نویسنده، بازیگر، تهیه کننده.

مدرک تحصیلی:فارغ التحصیل عمران

نام همسر:لیلا حاتمی

مگه این آقا نمی خواست ۱۰۰ روزه حل کنه؟ الان که شد ۴ ماه!

:))))))))))))))

اعلام شود یعنی دوباره حرف و داستان .باید عمل شود .

حالابشودیانشودبه شماچه

فعلا عجله نکن و صبور باش تا ببینیم نتیجه چی میشه اظهار این نظرها فعلاً زوده

ناسا به تازگی خبر داده که یک شهاب سنگ عظیم‌الجثه ۴ کیلومتری در حال نزدیک شدن به زمین است و در اردیبهشت ماه از نزدیکی زمین عبور می‌کند.

این سیارک که تقریبا ابعادی در حدود ۴ کیلومتر دارد به سمت زمین در حال حرکت است و خوشبختانه انتظار نمی‌رود با سیاره ما برخورد کند. ۲۲ سال پیش در زمانی که این سیارک کشف شد ناسا گفته بود در صورتی که این سیارک با زمین برخورد کند، به اندازه‌ای بزرگ هست که بتواند اثرات جدی جهانی ایجاد کند.

این سیارک در صورت ورود به اتمسفر زمین، آتش می‌گیرد و با سرعتی حیرت‌انگیز به زمین برخورد خواهد کرد و توانایی آن را دارد که نسل بشر را با تهدیدی جدی یا حتی نابودی رو به رو کند.

این سیارک چه زمانی به ما نزدیک می شود؟

این شهاب سنگ که به نام های ۵۲۷۶۸ و ۱۹۹۸ او آر ۲ شناخته می‌شود، اولین بار در سال ۱۹۹۸ کشف شد. این سیارک از فاصله ۳،۹۰۸،۷۹۱ مایلی زمین و با سرعتی بالغ بر ۲۰ هزار مایل در ساعت حرکت می‌کند.نظر درباره شهاب سنگ

طبق اعلام مرکز مطالعات اجرام آسمانی ناسا، این شهاب سنگ روز چهارشنبه ۱۰ اردیبهشت ماه  سال ۱۳۹۹ در ساعت ۴:۵۶ بعد از ظهر از نزدیکی زمین عبور می‌کند. متخصصان این مرکز، اجرام آسمانی که از نزدیکی زمین عبور می کنند و احتمال برخورد با سیاره زمین دارند را شناسایی و رهگیری می‌کند.

این سیارک به دلیل اینکه از نزدیکی مدار زمین عبور می‌کند به عنوان یک موضوع بالقوه خطرناک در نظر گرفته شده اما در حال حاضر ناسا نام این جرم آسمانی را در فهرست وقایع احتمالی تأثیرگذار بر آینده زمین قرار نداده است. این فهرست را «سنتری سیستم» ناسا جمع آوری و کنترل می‌کند. این سامانه تمام اجرام آسمانی که احتمال برخورد و تصادف آن ها با زمین وجود دارد را کنترل و آنها را طبق احتمال برخورد و تاثیرگذاری بر آینده زمین در ۱۰۰ سال آینده دسته بندی می‌کند.

این سیارک بزرگترین جرم آسمانی نزدیک به زمین است؟

این بزرگترین سیارکی است که طی دو ماه آینده از نزدیکی مدار زمین عبور می‌کند اما بزرگترین سیارکی نیست که تا کنون به زمین نزدیک شده است.

سیارک ۳۱۲۲ فلورانس که با نام ۱۹۸۱ ای تی ۳ نیز شناخته می‌شود، بزرگترین جسمی است که تاکنون از نزدیکی مدار زمین عبور کرده است. این سیارک در اول سپتامبر سال ۲۰۱۷ از نزدیکی مدار زمین عبور کرد که خوشبختانه با زمین برخورد نکرد. سیارک ۳۱۲۲ فلورانس در تاریخ ۲سپتامبر ۲۰۵۷ بار دیگر از مدار زمین عبور خواهد کرد. ابعاد این سیارک چیزی در حدود پنج و نیم مایل تخمین زده شده است.

بررسی‌های موجود نشان می‌دهد با احتمال ۱ در ۵۰ هزار ممکن است که هر ۱۰۰ سال یک‌ بار سیارکی در ابعاد این چنینی به زمین برخورد کند. اجرام آسمانی متفاوت دائما به سمت سیاره ما حرکت می‌کنند و برخورد شهاب سنگ‌ها با زمین پدیده نادری نیست.

پروژه مشترک برای شناسایی سیارک های تهدید کننده زمین

ناسا و سایر آژانس‌های فضایی علاوه بر رهگیری اجرام آسمانی نزدیک به زمین که می‌توانند تهدیدی برای سیاره ما محسوب شوند، پروژه مشترک مطالعاتی گسترده‌ای برای کشف و شناسایی شهاب سنگ‌های نزدیک به زمین دارند تا بتوانند خطر برخورد این اجرام را با زمین کاهش دهند. این تحقیقات در رصدخانه واقع شده در خط الراس «سررو پاخون» در شمال مرکزی شیلی در حال انجام است.

دانستن اندازه و مدار یک سیارک چالش اصلی محققان است زیرا این امر باعث می شود تا بتوان رفتار سیارک های نزدیک به زمین را پیش بینی کرد.

اد لو، مدیر اجرایی موسسه آستروئید و فضانورد سابق ناسا می گوید: «امسال رصدخانه «ورا رابین» به صورت آنلاین به کشف ده ها هزار سیارک دیگر در مدار زمین که می‌توانند به ما نزدیک شوند، خواهد پرداخت.

لو معتقد است که در عصر هیجان انگیزی برای دفاع از سیاره خود به سر می بریم زیرا در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که این امکان به ما داده شده است تا ۱۰ برابر شهاب سنگ‌هایی که تاکنون شناخته‌ایم را شناسایی و رهگیری کنیم.

اولین بار در سال ۲۰۱۸ بود که مسئله تشکیل نیروی فضایی آمریکایی از طرف کاخ سفید مطرح شد و در…

اگر تا حالا درخشش یکی از سیاره‌های بیرونی منظومه شمسی را در آسمان شب ندیده‌اید، ۲۰۲۰ سالی است…

با شروع دهه ۲۰۱۰، تلفنهای هوشمند در مراحل ابتدایی خود بودند، هوش مصنوعی برنامههای مصرفی کمی…

زمین کروی شکل است. این حقیقت ساده‌ای است که بشر هزاران سال است که به آن پی برده است و البته…

بیشتر ما با شنیدن اسم نیروی جاذبه یاد نیوتون و سیب معروفش می‌افتیم، اما جاذبه‌ای که تمام اجسام…

خورشید و سیاره‌های اطرافش همیشه پر از جذابیت و شگفتی است. مثلاً اینکه رد پای اولین انسانی که…

مردم سوالات و ابهامات عجیبی درباره فضانوردان دارند به همین دلیل ناسا به برخی از سوالات همیشگی…



کسانی که به دنیای دایناسورها علاقمندند می دانند که ۶۶ میلیون سال قبل شهاب سنگی در منطقه ی یوکاتان پنینسولای مکزیک به کره زمین برخورد کرد.

اما بهتر است قبل از هر چیزی تعریفی از شهاب سنگ داشته باشیم. شهاب سنگ تکه ای از خرده سنگ های آسمانی است که وقتی موفق به ورود به جو سیاره ما و برخورد با زمین می شود به آن شهاب می گویند. و تقریباً هم یک شهاب سنگ بود که به ۱۸۰ میلیون سال حکومت دایناسورها پایان داد. شهاب سنگی به عرض ۱۵ کیلومتر با زمین برخورد کرد و گودال شهاب سنگی چیکسولوب را پدید آورد که ۱۵۰ کیلومتر عرض دارد. با برخورد این شهاب سنگ بیشتر دایناسورها، پستانداران و خزندگان دریایی و بالدار از میان رفتند (گرچه فعال شدن آتشفشان ها هم در این انقراض جمعی دخیل بود). اطراف محل برخورد شهاب سنگ به طور کامل ویران شد. شدت موج و حرارت انفجار به حدی بود که مواد زیادی وارد جو کره زمین شد. همین امر مانع از رسیدن نور خورشید به کره زمین شد و به دنبال آن زنجیره ای از وقایع رقم خورد که منجر به فروپاشی اکوسیستم زمین گشت. این چیزی است که آن زمان رخ داد. اما حالا اگر شهاب سنگی به زمین برخورد کند چه اتفاقی خواهد افتاد؟

وزش تندباد

نظر درباره شهاب سنگ

اول از همه باید بدانید که این اتفاق اصلاً بسیار بعید است. تنها هر ۵۰۰ هزار سال یک بار شهاب سنگی با زمین برخورد می کند که واقعاً خطرساز باشد. با این حال، دانشمندان می خواهند بدانند در صورت وقوع چنین اتفاقی سناریوهای احتمالی چه خواهد بود. در سال ۲۰۱۷ گروهی از محققان انگلیسی مقاله ای منتشر کردند که پیامدهای احتمالی این واقعه را بر اساس شبیه سازی های کامپیوتری نشان می داد. در این شبیه سازی ها به آثار برخورد شهاب سنگ در نقاط مختلف زمین پرداخته شده بود. بزرگ ترین خطر پیش روی بشر با توجه به آن اندازه شهاب سنگی که دانشمندان کار شبیه سازی را بر اساس آن انجام دادند و همینطور تجربیات ثبت شده ای که تا به حال از مواجه با شهاب سنگ ها داشته ایم، تندباد بود. بله درست متوجه شدید، تندباد. در سال ۲۰۱۳ شهاب سنگی به آسمان شهر چلیابینسک ِ روسیه رسید. این شهاب سنگ میان آسمان و زمین متلاشی شد و به دنبال آن خسارات و صدماتی به بار آمد که علت آن شوک آیرودینامیکی بود. این شوک مردم را زمین زده و به ساختمان ها آسیب وارد کرده بود. این امر باعث به پرواز در آمدن خرده شیشه ی پنجره ها شده و به شکلی غیرمستقیم جراحاتی به بار آورده بود. و همه ی این ها در حالی است که این شهاب سنگ حتی با زمین برخورد نکرده بود. هر چه شهاب سنگ بزرگ تر باشد احتمال بیشتری وجود دارد که تندبادی شکل بگیرد که بتواند تمام شهرها را با خاک یکسان کند.

تابش حرارتی

خطر بزرگ دیگری که در رابطه با برخورد شهاب سنگ حیات ما را تهدید می کند، مسأله ی تابش حرارتی است. در سال ۱۹۰۸ نیز در منطقه ی سیبری ِ روسیه شهاب سنگ دیگری پیش از برخورد، میان آسمان و زمین منفجر شد. تابش حرارتی ناشی از این انفجار ۲ هزار کیلومتر جنگل را نابود ساخت و باعث آتش گرفتن ۳۰۰ کیلومتر درخت شد. خوشبختانه در آن زمان سیبری مکان دورافتاده ای بود و افراد بسیار کمی در آنجا زندگی می کردند. به همین دلیل این حادثه هیچ خسارت جانی دربرنداشت. گرچه محققان انگلیسی در مقاله ی خود به این نکته اشاره کردند که انرژی آزاد شده از انفجار این شهاب سنگ به طور قطع برای بار آوردن تلفات انسانی کافی بود.

سونامی

گمانه زنی هایی در اینباره صورت گرفته که در صورت وقوع سونامی بر اثر برخورد شهاب سنگ با زمین تلفات انسانی این واقعه چه میزان خواهد بود. و آنطور که محققان انگلیسی پی بردند، سونامی ناشی از برخورد یک شهاب سنگ با زمین امری نگران کننده محسوب می شود – اما تنها به این شرط که آن شهاب سنگ به یک اقیانوس برخورد کند، امری که محققان احتمال وقوع آن را ۲۰ درصد محاسبه کرده اند. با این حال، سونامی مخرب ترین اثر برخورد شهاب سنگ با یک اقیانوس خواهد بود و بسته به اندازه ی شهاب سنگ، عامل ۷۰ تا ۸۰ درصد تلفات جانی این حادثه خواهد بود. این امر برای مردمی که در نزدیکی اقیانوس ها زندگی می کنند نگران کننده محسوب می شود و شاید لازم باشد محل زندگی خود را تغییر دهند.

ویرانی ساختمان ها

برخورد یک شهاب سنگ بزرگ به زمین باعث نابودی حیات به شکلی که ما می شناسیم خواهد شد. دانشمندان می خواستند بدانند در صورت برخورد شهاب سنگ های به مراتب کوچک تر چه اتفاقی رخ خواهد داد، به همین دلیل در سال ۲۰۰۸ به شبیه سازی آن پرداختند. بر اساس این شبیه سازی، در صورت برخورد شهاب سنگی با ۶۱ متر قطر، تا شعاع ۸ کیلومتری محل برخورد، ساختمان های بتنی با خاک یکسان خواهند شد. این بدان معنی است که اگر شهاب سنگی در وسط یک شهر فرود آید، تمام شهری به مساحت پاریس با خاک یکسان خواهد شد. چون شهاب سنگی در آن اندازه تا ۵۰ مگا تن انرژی تولید می کند. حتی شهاب سنگی به اندازه ی یک خانه، تا شعاع ۱/۵ کیلومتری برخورد، ساختمان ها را تخریب خواهد کرد.

نابودی کشاورزی

آثار برخورد شهاب سنگی آنچنان بزرگ که بر روی کره زمین ویرانی به بار آورد، تنها بلافاصله پس از برخورد احساس نخواهد شد. این برخورد بازتاب هایی دارد که به مرور نمایان خواهد شد. مثلاً گروهی از محققان ناسا پی بردند برخورد شهاب سنگی بزرگ تر از ۲ کیلومتر می تواند آب و هوای کره زمین را برهم ریزد، امری که باعث نابودی گسترده ی محصولات کشاورزی و از میان رفتن حیات خواهد شد. به گفته ی دانشمندان، گرد و غباری که از برخورد شهاب سنگ به زمین بلند می شود مانع از رسیدن نور خورشید به سیاره ما خواهد شد؛ دود ناشی از آتش سوزی ها هم در این امر دخیل خواهد بود و این ها همگی کره زمین را گرفتار چیزی خواهد کرد که به آن زمستان ناشی از برخورد شهاب سنگ گفته می شود، امری که باعث نابودی کشاورزی و قحطی گسترده خواهد شد.

پایان دنیا

برخورد شهاب سنگی به اندازه ی حدوداً ۸۰۴ متر کافی است تا به پایان دنیایی که می شناسیم برسیم. این امر احتمالاً بدین معنی است که یک شهاب سنگ به اندازه ی آنی که موجب انقراض دایناسورها شد، در صورت برخورد گودالی به پهنای ۱۶۱ کیلومتر ایجاد و حیات را در محل برخورد خود به کلی نابود خواهد کرد، زلزله ای به پا خواهد کرد که تا هزاران کیلومتر آن سوتر احساس و باعث نابودی کشاورزی خواهد شد. این در اصل به معنای پایان زندگی اغلب موجودات زنده ی کره زمین است. برخورد شهاب سنگی بزرگ تر از آن، سرعت چرخش کره زمین را کندتر خواهد کرد – البته خوشبختانه آن زمان دیگر اصلاً وجود نداریم تا تبعات این اتفاق را تجربه کنیم.

مطلب برای شما مفید بود؟

به مطلب امتیاز دهید

میانگین امتیازها 4.3 / 5. تعداد رای: 62

تاکنون رأی داده نشده! اولین نفری باشید که به این پست امتیاز می‌دهد.

ذخیره نام، ایمیل و وبسایت من در مرورگر برای زمانی که دوباره دیدگاهی می‌نویسم.

Δdocument.getElementById( “ak_js_1” ).setAttribute( “value”, ( new Date() ).getTime() );

سلام
شاید اگر نصفش به امریقا بخورد، تحریمهای ظالمانه از بین برود

۱۴۰۰ © تمامی حقوق برای وبسایت Rooziato (روزیاتو) محفوظ
است.نی نی سایت

نظر درباره شهاب سنگ
نظر درباره شهاب سنگ

دیدگاهی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.