بیماری جلب توجه دیگران

بیماری جلب توجه دیگران
بیماری جلب توجه دیگران

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی (به انگلیسی: Histrionic personality disorder) تحریک پذیر و هیجانی‌اند و رفتاری پررنگ و لعاب، نمایشی و برونگرایانه دارند. اما علی‌رغم رفتار متظاهرانه و پر زرق و برقی که دارند، اغلب نمی‌توانند دلبستگی عمیقی را به مدت طولانی حفظ کنند.[۱] این بیماران، خود را همتای برترین ستاره‌های سینما می‌دانند و همواره ستاره متظاهر مجلس بوده، و با دلربایی، جذابیت‌های ظاهری، و اغواگری و عشوه‌گری می‌کوشند در کانون توجه باشند. آنان هیجان‌ها و روابطی پرشور، ولی در عین حال سطحی و پیوسته در حال تغییر دارند. آنان مثلاً با فخر فروشی دربارهٔ داشتن سهام سازمان‌های بزرگ یا مهارت‌های ورزشی یا هنری، می‌کوشند توجه دیگران را به خود جلب کنند. علایق و نگرش‌های آنان به سهولت تحت تأثیر دیگران یا نقشی که هم‌اکنون ایفا می‌کنند، قرار می‌گیرد. آنان به سرعت، روابط صمیمانه پرشوری را برقرار می‌کنند، ولی به سرعت خسته شده و احساس می‌کنند که قدرشناسی کافی از آنان به عمل نیامده است.[۲]

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی در مصاحبه، کلاً همکاری خوبی دارند و مشتاق‌اند که تاریخچه خود را با جزئیات کامل ارائه دهند. در صحبت کردن آنها، ژست‌ها و تاکیدها و مکث‌های نمایشی شایع است. لغزش‌های زبانی در گفتار آن‌ها زیاد است و زبانی پر زرق‌وبرق و پر رنگ‌ولعاب دارند. اظهار نظرهای عاطفی در آن‌ها شایع است، اما اگر مجبورشان کنید که وجود احساس خاصی (مثل خشم، اندوه، و خواستهای جنسی) را در خود قبول کنند ابراز تعجب، نارضایتی، یا انکار می‌کنند. از معاینه شناختی آن‌ها معمولاً نتایج طبیعی بدست می‌آید، جز اینکه در تکالیف مربوط به تمرکز یا ریاضیات ممکن است پافشاری نشان ندهند و با کمال تعجب، موضوعات عاطفی را هم خیلی زود از یاد می‌برند.[۳]

احساساتی بودن و توجه طلبی مفرط به صورت الگویی نافذ و فراگیر که از اوایل بزرگسالی شروع شده باشد و در زمینه‌های مختلف تظاهر یابد، که علامت اش وجود لااقل پنج تا از موارد زیر است:

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی، رفتار توجه طلبانه بسیار زیادی از خود نشان می‌دهند. آن‌ها در افکار و احساسات خود اغلب مبالغه می‌کنند و هر چیز ساده‌ای را مهم‌تر از آنچه در واقع هست، جلوه می‌دهند. اگر کانون توجه واقع نشوند یا تحسین و تأیید نشوند، تندخو می‌شوند، می‌زنند زیر گریه، و دیگران را ملامت می‌کنند و به آن‌ها افتراهای ناروا می‌زنند.
رفتار اغواگرانه در این گونه بیماران، از هر جنسی که باشند، شایع است. پرداختن به تخیلات جنسی در مورد افرادی که با آن‌ها رابطه دارند، در اینها شایع است، منتها این تخیلات را همیشه بر زبان نمی‌آورند و به عوض این که از نظر جنسی پرخاشگر باشند، عشوه‌گر و اهل لاس زدن هستند. این بیماران ممکن است به کژکاری روانی-جنسی مبتلا باشند: زنهای نمایشی ممکن است آنورگاسمی داشته باشند و مردهای نمایشی هم ممکن است دچار ناتوانی جنسی باشند. برای آنکه مطمئن شوند نزد جنس مخالف جاذبه دارند، ممکن است تکانه‌های جنسی خود را به عمل درآورند. نیاز آن‌ها به مطمئن ساختن خود تمامی ندارد، با این حال، روابط آن‌ها اغلب سطحی است و ممکن است افرادی مغرور، غرق در خود و دمدمی مزاج باشند. نیازهای بسیار شدید آن‌ها به وابستگی باعث می‌شود که زود به هر کس اعتماد کنند و خیلی راحت بشود فریبشان داد.
دفاع‌های عمده بیماران دچار اختلال شخصیت نمایشی، واپس‌زنی و تجزیه است. در نتیجه دفاع اول از فهم احساسات واقعی خود عاجزاند و در نتیجه دفاع دوم نمی‌توانند انگیزه‌های خود را توضیح دهند. این افراد اگر تحت فشار روانی قرار گیرند، حس واقعیت سنجی‌شان به راحتی مختل می‌شود.[۵]

بیماری جلب توجه دیگران

افتراق نهادن میان اختلال شخصیت نمایشی و اختلال شخصیت مرزی، دشوار است. البته اقدام به خودکشی، ابهام در هویت، و حملات گذرای روانپریشی، در اختلال شخصیت مرزی محتمل‌تر است. اگرچه می‌شود در یک بیمار هر دو تشخیص مذکور را هم مطرح کرد، اما بالینگر باید بتواند این دو را از هم تفکیک کند. اختلال جسمانی‌سازی یا سندروم بریکه نیز ممکن است هم‌زمان با اختلال شخصیت نمایشی پیدا شود. برای بیماران مبتلا به اختلال روانپریشی گذرا و اختلالات تجزیه‌ای، می‌شود تشخیص اختلال شخصیت نمایشی را نیز هم‌زمان مطرح کرد.[۶]

با بالا رفتن سن علایم کمتری در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی دیده می‌شود، اما از آنجا که انرژی این بیماران نیز با افزایش سن کمتر می‌شود، تفاوتی که در علایم آن‌ها دیده می‌شود ممکن است ظاهری باشد، نه واقعی. این بیماران، افرادی هیجان طلب هستند و ممکن است با قانون درگیر شوند و به سوء مصرف مواد روی آورند، یا لاابالی‌گری کنند.[۷]

بیماران دچار اختلال شخصیت نمایشی اغلب از احساسات واقعی خود بی‌خبرند؛ لذا تبیین احساسات درونی آن‌ها فرایند درمانی مهمی است. روان‌درمانی مبتنی بر روانکاوی، چه به صورت گروهی و چه به صورت فردی، شاید درمان انتخابی اختلال شخصیت نمایشی باشد.[۸]
طرحواره درمانی برای درمان اختلال شخصیت نمایشی کاربرد دارد. این درمان نیاز به حداقل ۱۸ ماه و حداکثر ۳۶ ماه جلسات درمانی هفتگی دارد. این درمان توسط یانگ طراحی شده‌است اصلاح الگوی مزاجی نیز به موازات تغییرات اساسی در سیستم و الگوی تغذیه این بیماران و تغییرات بیوشیمی مغزی در نتیجه تغییزات سبک زندگی شان به پایداری نتایج درمانی کمک خواهد کرد.

برای برخی علایم می‌شود از دارودرمانی هم به صورت کمکی استفاده کرد (مثل استفاده از داروهای ضد افسردگی برای افسردگی و علایم جسمی، داروهای ضداضطراب برای اضطراب و داروهای ضدروان‌پریشی برای مسخ واقعیت و خطاهای ادراکی)با توجه به ایجاد تغییرات بیوشیمیایی بر اساس مزاج شناسی و اصلاح تغذیه با رویکرد غذای شما دوای شماست، سبک تغذیه سالم بر سبک زندگی سالم تاثیرات بنیادین خواهد داشت. .[۹]

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی (به انگلیسی: Histrionic personality disorder) تحریک پذیر و هیجانی‌اند و رفتاری پررنگ و لعاب، نمایشی و برونگرایانه دارند. اما علی‌رغم رفتار متظاهرانه و پر زرق و برقی که دارند، اغلب نمی‌توانند دلبستگی عمیقی را به مدت طولانی حفظ کنند.[۱] این بیماران، خود را همتای برترین ستاره‌های سینما می‌دانند و همواره ستاره متظاهر مجلس بوده، و با دلربایی، جذابیت‌های ظاهری، و اغواگری و عشوه‌گری می‌کوشند در کانون توجه باشند. آنان هیجان‌ها و روابطی پرشور، ولی در عین حال سطحی و پیوسته در حال تغییر دارند. آنان مثلاً با فخر فروشی دربارهٔ داشتن سهام سازمان‌های بزرگ یا مهارت‌های ورزشی یا هنری، می‌کوشند توجه دیگران را به خود جلب کنند. علایق و نگرش‌های آنان به سهولت تحت تأثیر دیگران یا نقشی که هم‌اکنون ایفا می‌کنند، قرار می‌گیرد. آنان به سرعت، روابط صمیمانه پرشوری را برقرار می‌کنند، ولی به سرعت خسته شده و احساس می‌کنند که قدرشناسی کافی از آنان به عمل نیامده است.[۲]

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی در مصاحبه، کلاً همکاری خوبی دارند و مشتاق‌اند که تاریخچه خود را با جزئیات کامل ارائه دهند. در صحبت کردن آنها، ژست‌ها و تاکیدها و مکث‌های نمایشی شایع است. لغزش‌های زبانی در گفتار آن‌ها زیاد است و زبانی پر زرق‌وبرق و پر رنگ‌ولعاب دارند. اظهار نظرهای عاطفی در آن‌ها شایع است، اما اگر مجبورشان کنید که وجود احساس خاصی (مثل خشم، اندوه، و خواستهای جنسی) را در خود قبول کنند ابراز تعجب، نارضایتی، یا انکار می‌کنند. از معاینه شناختی آن‌ها معمولاً نتایج طبیعی بدست می‌آید، جز اینکه در تکالیف مربوط به تمرکز یا ریاضیات ممکن است پافشاری نشان ندهند و با کمال تعجب، موضوعات عاطفی را هم خیلی زود از یاد می‌برند.[۳]

احساساتی بودن و توجه طلبی مفرط به صورت الگویی نافذ و فراگیر که از اوایل بزرگسالی شروع شده باشد و در زمینه‌های مختلف تظاهر یابد، که علامت اش وجود لااقل پنج تا از موارد زیر است:

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی، رفتار توجه طلبانه بسیار زیادی از خود نشان می‌دهند. آن‌ها در افکار و احساسات خود اغلب مبالغه می‌کنند و هر چیز ساده‌ای را مهم‌تر از آنچه در واقع هست، جلوه می‌دهند. اگر کانون توجه واقع نشوند یا تحسین و تأیید نشوند، تندخو می‌شوند، می‌زنند زیر گریه، و دیگران را ملامت می‌کنند و به آن‌ها افتراهای ناروا می‌زنند.
رفتار اغواگرانه در این گونه بیماران، از هر جنسی که باشند، شایع است. پرداختن به تخیلات جنسی در مورد افرادی که با آن‌ها رابطه دارند، در اینها شایع است، منتها این تخیلات را همیشه بر زبان نمی‌آورند و به عوض این که از نظر جنسی پرخاشگر باشند، عشوه‌گر و اهل لاس زدن هستند. این بیماران ممکن است به کژکاری روانی-جنسی مبتلا باشند: زنهای نمایشی ممکن است آنورگاسمی داشته باشند و مردهای نمایشی هم ممکن است دچار ناتوانی جنسی باشند. برای آنکه مطمئن شوند نزد جنس مخالف جاذبه دارند، ممکن است تکانه‌های جنسی خود را به عمل درآورند. نیاز آن‌ها به مطمئن ساختن خود تمامی ندارد، با این حال، روابط آن‌ها اغلب سطحی است و ممکن است افرادی مغرور، غرق در خود و دمدمی مزاج باشند. نیازهای بسیار شدید آن‌ها به وابستگی باعث می‌شود که زود به هر کس اعتماد کنند و خیلی راحت بشود فریبشان داد.
دفاع‌های عمده بیماران دچار اختلال شخصیت نمایشی، واپس‌زنی و تجزیه است. در نتیجه دفاع اول از فهم احساسات واقعی خود عاجزاند و در نتیجه دفاع دوم نمی‌توانند انگیزه‌های خود را توضیح دهند. این افراد اگر تحت فشار روانی قرار گیرند، حس واقعیت سنجی‌شان به راحتی مختل می‌شود.[۵]

بیماری جلب توجه دیگران

افتراق نهادن میان اختلال شخصیت نمایشی و اختلال شخصیت مرزی، دشوار است. البته اقدام به خودکشی، ابهام در هویت، و حملات گذرای روانپریشی، در اختلال شخصیت مرزی محتمل‌تر است. اگرچه می‌شود در یک بیمار هر دو تشخیص مذکور را هم مطرح کرد، اما بالینگر باید بتواند این دو را از هم تفکیک کند. اختلال جسمانی‌سازی یا سندروم بریکه نیز ممکن است هم‌زمان با اختلال شخصیت نمایشی پیدا شود. برای بیماران مبتلا به اختلال روانپریشی گذرا و اختلالات تجزیه‌ای، می‌شود تشخیص اختلال شخصیت نمایشی را نیز هم‌زمان مطرح کرد.[۶]

با بالا رفتن سن علایم کمتری در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی دیده می‌شود، اما از آنجا که انرژی این بیماران نیز با افزایش سن کمتر می‌شود، تفاوتی که در علایم آن‌ها دیده می‌شود ممکن است ظاهری باشد، نه واقعی. این بیماران، افرادی هیجان طلب هستند و ممکن است با قانون درگیر شوند و به سوء مصرف مواد روی آورند، یا لاابالی‌گری کنند.[۷]

بیماران دچار اختلال شخصیت نمایشی اغلب از احساسات واقعی خود بی‌خبرند؛ لذا تبیین احساسات درونی آن‌ها فرایند درمانی مهمی است. روان‌درمانی مبتنی بر روانکاوی، چه به صورت گروهی و چه به صورت فردی، شاید درمان انتخابی اختلال شخصیت نمایشی باشد.[۸]
طرحواره درمانی برای درمان اختلال شخصیت نمایشی کاربرد دارد. این درمان نیاز به حداقل ۱۸ ماه و حداکثر ۳۶ ماه جلسات درمانی هفتگی دارد. این درمان توسط یانگ طراحی شده‌است اصلاح الگوی مزاجی نیز به موازات تغییرات اساسی در سیستم و الگوی تغذیه این بیماران و تغییرات بیوشیمی مغزی در نتیجه تغییزات سبک زندگی شان به پایداری نتایج درمانی کمک خواهد کرد.

برای برخی علایم می‌شود از دارودرمانی هم به صورت کمکی استفاده کرد (مثل استفاده از داروهای ضد افسردگی برای افسردگی و علایم جسمی، داروهای ضداضطراب برای اضطراب و داروهای ضدروان‌پریشی برای مسخ واقعیت و خطاهای ادراکی)با توجه به ایجاد تغییرات بیوشیمیایی بر اساس مزاج شناسی و اصلاح تغذیه با رویکرد غذای شما دوای شماست، سبک تغذیه سالم بر سبک زندگی سالم تاثیرات بنیادین خواهد داشت. .[۹]

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی (به انگلیسی: Histrionic personality disorder) تحریک پذیر و هیجانی‌اند و رفتاری پررنگ و لعاب، نمایشی و برونگرایانه دارند. اما علی‌رغم رفتار متظاهرانه و پر زرق و برقی که دارند، اغلب نمی‌توانند دلبستگی عمیقی را به مدت طولانی حفظ کنند.[۱] این بیماران، خود را همتای برترین ستاره‌های سینما می‌دانند و همواره ستاره متظاهر مجلس بوده، و با دلربایی، جذابیت‌های ظاهری، و اغواگری و عشوه‌گری می‌کوشند در کانون توجه باشند. آنان هیجان‌ها و روابطی پرشور، ولی در عین حال سطحی و پیوسته در حال تغییر دارند. آنان مثلاً با فخر فروشی دربارهٔ داشتن سهام سازمان‌های بزرگ یا مهارت‌های ورزشی یا هنری، می‌کوشند توجه دیگران را به خود جلب کنند. علایق و نگرش‌های آنان به سهولت تحت تأثیر دیگران یا نقشی که هم‌اکنون ایفا می‌کنند، قرار می‌گیرد. آنان به سرعت، روابط صمیمانه پرشوری را برقرار می‌کنند، ولی به سرعت خسته شده و احساس می‌کنند که قدرشناسی کافی از آنان به عمل نیامده است.[۲]

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی در مصاحبه، کلاً همکاری خوبی دارند و مشتاق‌اند که تاریخچه خود را با جزئیات کامل ارائه دهند. در صحبت کردن آنها، ژست‌ها و تاکیدها و مکث‌های نمایشی شایع است. لغزش‌های زبانی در گفتار آن‌ها زیاد است و زبانی پر زرق‌وبرق و پر رنگ‌ولعاب دارند. اظهار نظرهای عاطفی در آن‌ها شایع است، اما اگر مجبورشان کنید که وجود احساس خاصی (مثل خشم، اندوه، و خواستهای جنسی) را در خود قبول کنند ابراز تعجب، نارضایتی، یا انکار می‌کنند. از معاینه شناختی آن‌ها معمولاً نتایج طبیعی بدست می‌آید، جز اینکه در تکالیف مربوط به تمرکز یا ریاضیات ممکن است پافشاری نشان ندهند و با کمال تعجب، موضوعات عاطفی را هم خیلی زود از یاد می‌برند.[۳]

احساساتی بودن و توجه طلبی مفرط به صورت الگویی نافذ و فراگیر که از اوایل بزرگسالی شروع شده باشد و در زمینه‌های مختلف تظاهر یابد، که علامت اش وجود لااقل پنج تا از موارد زیر است:

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی، رفتار توجه طلبانه بسیار زیادی از خود نشان می‌دهند. آن‌ها در افکار و احساسات خود اغلب مبالغه می‌کنند و هر چیز ساده‌ای را مهم‌تر از آنچه در واقع هست، جلوه می‌دهند. اگر کانون توجه واقع نشوند یا تحسین و تأیید نشوند، تندخو می‌شوند، می‌زنند زیر گریه، و دیگران را ملامت می‌کنند و به آن‌ها افتراهای ناروا می‌زنند.
رفتار اغواگرانه در این گونه بیماران، از هر جنسی که باشند، شایع است. پرداختن به تخیلات جنسی در مورد افرادی که با آن‌ها رابطه دارند، در اینها شایع است، منتها این تخیلات را همیشه بر زبان نمی‌آورند و به عوض این که از نظر جنسی پرخاشگر باشند، عشوه‌گر و اهل لاس زدن هستند. این بیماران ممکن است به کژکاری روانی-جنسی مبتلا باشند: زنهای نمایشی ممکن است آنورگاسمی داشته باشند و مردهای نمایشی هم ممکن است دچار ناتوانی جنسی باشند. برای آنکه مطمئن شوند نزد جنس مخالف جاذبه دارند، ممکن است تکانه‌های جنسی خود را به عمل درآورند. نیاز آن‌ها به مطمئن ساختن خود تمامی ندارد، با این حال، روابط آن‌ها اغلب سطحی است و ممکن است افرادی مغرور، غرق در خود و دمدمی مزاج باشند. نیازهای بسیار شدید آن‌ها به وابستگی باعث می‌شود که زود به هر کس اعتماد کنند و خیلی راحت بشود فریبشان داد.
دفاع‌های عمده بیماران دچار اختلال شخصیت نمایشی، واپس‌زنی و تجزیه است. در نتیجه دفاع اول از فهم احساسات واقعی خود عاجزاند و در نتیجه دفاع دوم نمی‌توانند انگیزه‌های خود را توضیح دهند. این افراد اگر تحت فشار روانی قرار گیرند، حس واقعیت سنجی‌شان به راحتی مختل می‌شود.[۵]

بیماری جلب توجه دیگران

افتراق نهادن میان اختلال شخصیت نمایشی و اختلال شخصیت مرزی، دشوار است. البته اقدام به خودکشی، ابهام در هویت، و حملات گذرای روانپریشی، در اختلال شخصیت مرزی محتمل‌تر است. اگرچه می‌شود در یک بیمار هر دو تشخیص مذکور را هم مطرح کرد، اما بالینگر باید بتواند این دو را از هم تفکیک کند. اختلال جسمانی‌سازی یا سندروم بریکه نیز ممکن است هم‌زمان با اختلال شخصیت نمایشی پیدا شود. برای بیماران مبتلا به اختلال روانپریشی گذرا و اختلالات تجزیه‌ای، می‌شود تشخیص اختلال شخصیت نمایشی را نیز هم‌زمان مطرح کرد.[۶]

با بالا رفتن سن علایم کمتری در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی دیده می‌شود، اما از آنجا که انرژی این بیماران نیز با افزایش سن کمتر می‌شود، تفاوتی که در علایم آن‌ها دیده می‌شود ممکن است ظاهری باشد، نه واقعی. این بیماران، افرادی هیجان طلب هستند و ممکن است با قانون درگیر شوند و به سوء مصرف مواد روی آورند، یا لاابالی‌گری کنند.[۷]

بیماران دچار اختلال شخصیت نمایشی اغلب از احساسات واقعی خود بی‌خبرند؛ لذا تبیین احساسات درونی آن‌ها فرایند درمانی مهمی است. روان‌درمانی مبتنی بر روانکاوی، چه به صورت گروهی و چه به صورت فردی، شاید درمان انتخابی اختلال شخصیت نمایشی باشد.[۸]
طرحواره درمانی برای درمان اختلال شخصیت نمایشی کاربرد دارد. این درمان نیاز به حداقل ۱۸ ماه و حداکثر ۳۶ ماه جلسات درمانی هفتگی دارد. این درمان توسط یانگ طراحی شده‌است اصلاح الگوی مزاجی نیز به موازات تغییرات اساسی در سیستم و الگوی تغذیه این بیماران و تغییرات بیوشیمی مغزی در نتیجه تغییزات سبک زندگی شان به پایداری نتایج درمانی کمک خواهد کرد.

برای برخی علایم می‌شود از دارودرمانی هم به صورت کمکی استفاده کرد (مثل استفاده از داروهای ضد افسردگی برای افسردگی و علایم جسمی، داروهای ضداضطراب برای اضطراب و داروهای ضدروان‌پریشی برای مسخ واقعیت و خطاهای ادراکی)با توجه به ایجاد تغییرات بیوشیمیایی بر اساس مزاج شناسی و اصلاح تغذیه با رویکرد غذای شما دوای شماست، سبک تغذیه سالم بر سبک زندگی سالم تاثیرات بنیادین خواهد داشت. .[۹]

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی (به انگلیسی: Histrionic personality disorder) تحریک پذیر و هیجانی‌اند و رفتاری پررنگ و لعاب، نمایشی و برونگرایانه دارند. اما علی‌رغم رفتار متظاهرانه و پر زرق و برقی که دارند، اغلب نمی‌توانند دلبستگی عمیقی را به مدت طولانی حفظ کنند.[۱] این بیماران، خود را همتای برترین ستاره‌های سینما می‌دانند و همواره ستاره متظاهر مجلس بوده، و با دلربایی، جذابیت‌های ظاهری، و اغواگری و عشوه‌گری می‌کوشند در کانون توجه باشند. آنان هیجان‌ها و روابطی پرشور، ولی در عین حال سطحی و پیوسته در حال تغییر دارند. آنان مثلاً با فخر فروشی دربارهٔ داشتن سهام سازمان‌های بزرگ یا مهارت‌های ورزشی یا هنری، می‌کوشند توجه دیگران را به خود جلب کنند. علایق و نگرش‌های آنان به سهولت تحت تأثیر دیگران یا نقشی که هم‌اکنون ایفا می‌کنند، قرار می‌گیرد. آنان به سرعت، روابط صمیمانه پرشوری را برقرار می‌کنند، ولی به سرعت خسته شده و احساس می‌کنند که قدرشناسی کافی از آنان به عمل نیامده است.[۲]

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی در مصاحبه، کلاً همکاری خوبی دارند و مشتاق‌اند که تاریخچه خود را با جزئیات کامل ارائه دهند. در صحبت کردن آنها، ژست‌ها و تاکیدها و مکث‌های نمایشی شایع است. لغزش‌های زبانی در گفتار آن‌ها زیاد است و زبانی پر زرق‌وبرق و پر رنگ‌ولعاب دارند. اظهار نظرهای عاطفی در آن‌ها شایع است، اما اگر مجبورشان کنید که وجود احساس خاصی (مثل خشم، اندوه، و خواستهای جنسی) را در خود قبول کنند ابراز تعجب، نارضایتی، یا انکار می‌کنند. از معاینه شناختی آن‌ها معمولاً نتایج طبیعی بدست می‌آید، جز اینکه در تکالیف مربوط به تمرکز یا ریاضیات ممکن است پافشاری نشان ندهند و با کمال تعجب، موضوعات عاطفی را هم خیلی زود از یاد می‌برند.[۳]

احساساتی بودن و توجه طلبی مفرط به صورت الگویی نافذ و فراگیر که از اوایل بزرگسالی شروع شده باشد و در زمینه‌های مختلف تظاهر یابد، که علامت اش وجود لااقل پنج تا از موارد زیر است:

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی، رفتار توجه طلبانه بسیار زیادی از خود نشان می‌دهند. آن‌ها در افکار و احساسات خود اغلب مبالغه می‌کنند و هر چیز ساده‌ای را مهم‌تر از آنچه در واقع هست، جلوه می‌دهند. اگر کانون توجه واقع نشوند یا تحسین و تأیید نشوند، تندخو می‌شوند، می‌زنند زیر گریه، و دیگران را ملامت می‌کنند و به آن‌ها افتراهای ناروا می‌زنند.
رفتار اغواگرانه در این گونه بیماران، از هر جنسی که باشند، شایع است. پرداختن به تخیلات جنسی در مورد افرادی که با آن‌ها رابطه دارند، در اینها شایع است، منتها این تخیلات را همیشه بر زبان نمی‌آورند و به عوض این که از نظر جنسی پرخاشگر باشند، عشوه‌گر و اهل لاس زدن هستند. این بیماران ممکن است به کژکاری روانی-جنسی مبتلا باشند: زنهای نمایشی ممکن است آنورگاسمی داشته باشند و مردهای نمایشی هم ممکن است دچار ناتوانی جنسی باشند. برای آنکه مطمئن شوند نزد جنس مخالف جاذبه دارند، ممکن است تکانه‌های جنسی خود را به عمل درآورند. نیاز آن‌ها به مطمئن ساختن خود تمامی ندارد، با این حال، روابط آن‌ها اغلب سطحی است و ممکن است افرادی مغرور، غرق در خود و دمدمی مزاج باشند. نیازهای بسیار شدید آن‌ها به وابستگی باعث می‌شود که زود به هر کس اعتماد کنند و خیلی راحت بشود فریبشان داد.
دفاع‌های عمده بیماران دچار اختلال شخصیت نمایشی، واپس‌زنی و تجزیه است. در نتیجه دفاع اول از فهم احساسات واقعی خود عاجزاند و در نتیجه دفاع دوم نمی‌توانند انگیزه‌های خود را توضیح دهند. این افراد اگر تحت فشار روانی قرار گیرند، حس واقعیت سنجی‌شان به راحتی مختل می‌شود.[۵]

بیماری جلب توجه دیگران

افتراق نهادن میان اختلال شخصیت نمایشی و اختلال شخصیت مرزی، دشوار است. البته اقدام به خودکشی، ابهام در هویت، و حملات گذرای روانپریشی، در اختلال شخصیت مرزی محتمل‌تر است. اگرچه می‌شود در یک بیمار هر دو تشخیص مذکور را هم مطرح کرد، اما بالینگر باید بتواند این دو را از هم تفکیک کند. اختلال جسمانی‌سازی یا سندروم بریکه نیز ممکن است هم‌زمان با اختلال شخصیت نمایشی پیدا شود. برای بیماران مبتلا به اختلال روانپریشی گذرا و اختلالات تجزیه‌ای، می‌شود تشخیص اختلال شخصیت نمایشی را نیز هم‌زمان مطرح کرد.[۶]

با بالا رفتن سن علایم کمتری در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی دیده می‌شود، اما از آنجا که انرژی این بیماران نیز با افزایش سن کمتر می‌شود، تفاوتی که در علایم آن‌ها دیده می‌شود ممکن است ظاهری باشد، نه واقعی. این بیماران، افرادی هیجان طلب هستند و ممکن است با قانون درگیر شوند و به سوء مصرف مواد روی آورند، یا لاابالی‌گری کنند.[۷]

بیماران دچار اختلال شخصیت نمایشی اغلب از احساسات واقعی خود بی‌خبرند؛ لذا تبیین احساسات درونی آن‌ها فرایند درمانی مهمی است. روان‌درمانی مبتنی بر روانکاوی، چه به صورت گروهی و چه به صورت فردی، شاید درمان انتخابی اختلال شخصیت نمایشی باشد.[۸]
طرحواره درمانی برای درمان اختلال شخصیت نمایشی کاربرد دارد. این درمان نیاز به حداقل ۱۸ ماه و حداکثر ۳۶ ماه جلسات درمانی هفتگی دارد. این درمان توسط یانگ طراحی شده‌است اصلاح الگوی مزاجی نیز به موازات تغییرات اساسی در سیستم و الگوی تغذیه این بیماران و تغییرات بیوشیمی مغزی در نتیجه تغییزات سبک زندگی شان به پایداری نتایج درمانی کمک خواهد کرد.

برای برخی علایم می‌شود از دارودرمانی هم به صورت کمکی استفاده کرد (مثل استفاده از داروهای ضد افسردگی برای افسردگی و علایم جسمی، داروهای ضداضطراب برای اضطراب و داروهای ضدروان‌پریشی برای مسخ واقعیت و خطاهای ادراکی)با توجه به ایجاد تغییرات بیوشیمیایی بر اساس مزاج شناسی و اصلاح تغذیه با رویکرد غذای شما دوای شماست، سبک تغذیه سالم بر سبک زندگی سالم تاثیرات بنیادین خواهد داشت. .[۹]

صفحه‌ها برای ویرایشگران خارج‌شده از سامانه بیشتر بدانید

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی (به انگلیسی: Histrionic personality disorder) تحریک پذیر و هیجانی‌اند و رفتاری پررنگ و لعاب، نمایشی و برونگرایانه دارند. اما علی‌رغم رفتار متظاهرانه و پر زرق و برقی که دارند، اغلب نمی‌توانند دلبستگی عمیقی را به مدت طولانی حفظ کنند.[۱] این بیماران، خود را همتای برترین ستاره‌های سینما می‌دانند و همواره ستاره متظاهر مجلس بوده، و با دلربایی، جذابیت‌های ظاهری، و اغواگری و عشوه‌گری می‌کوشند در کانون توجه باشند. آنان هیجان‌ها و روابطی پرشور، ولی در عین حال سطحی و پیوسته در حال تغییر دارند. آنان مثلاً با فخر فروشی دربارهٔ داشتن سهام سازمان‌های بزرگ یا مهارت‌های ورزشی یا هنری، می‌کوشند توجه دیگران را به خود جلب کنند. علایق و نگرش‌های آنان به سهولت تحت تأثیر دیگران یا نقشی که هم‌اکنون ایفا می‌کنند، قرار می‌گیرد. آنان به سرعت، روابط صمیمانه پرشوری را برقرار می‌کنند، ولی به سرعت خسته شده و احساس می‌کنند که قدرشناسی کافی از آنان به عمل نیامده است.[۲]

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی در مصاحبه، کلاً همکاری خوبی دارند و مشتاق‌اند که تاریخچه خود را با جزئیات کامل ارائه دهند. در صحبت کردن آنها، ژست‌ها و تاکیدها و مکث‌های نمایشی شایع است. لغزش‌های زبانی در گفتار آن‌ها زیاد است و زبانی پر زرق‌وبرق و پر رنگ‌ولعاب دارند. اظهار نظرهای عاطفی در آن‌ها شایع است، اما اگر مجبورشان کنید که وجود احساس خاصی (مثل خشم، اندوه، و خواستهای جنسی) را در خود قبول کنند ابراز تعجب، نارضایتی، یا انکار می‌کنند. از معاینه شناختی آن‌ها معمولاً نتایج طبیعی بدست می‌آید، جز اینکه در تکالیف مربوط به تمرکز یا ریاضیات ممکن است پافشاری نشان ندهند و با کمال تعجب، موضوعات عاطفی را هم خیلی زود از یاد می‌برند.[۳]

احساساتی بودن و توجه طلبی مفرط به صورت الگویی نافذ و فراگیر که از اوایل بزرگسالی شروع شده باشد و در زمینه‌های مختلف تظاهر یابد، که علامت اش وجود لااقل پنج تا از موارد زیر است:

بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی، رفتار توجه طلبانه بسیار زیادی از خود نشان می‌دهند. آن‌ها در افکار و احساسات خود اغلب مبالغه می‌کنند و هر چیز ساده‌ای را مهم‌تر از آنچه در واقع هست، جلوه می‌دهند. اگر کانون توجه واقع نشوند یا تحسین و تأیید نشوند، تندخو می‌شوند، می‌زنند زیر گریه، و دیگران را ملامت می‌کنند و به آن‌ها افتراهای ناروا می‌زنند.
رفتار اغواگرانه در این گونه بیماران، از هر جنسی که باشند، شایع است. پرداختن به تخیلات جنسی در مورد افرادی که با آن‌ها رابطه دارند، در اینها شایع است، منتها این تخیلات را همیشه بر زبان نمی‌آورند و به عوض این که از نظر جنسی پرخاشگر باشند، عشوه‌گر و اهل لاس زدن هستند. این بیماران ممکن است به کژکاری روانی-جنسی مبتلا باشند: زنهای نمایشی ممکن است آنورگاسمی داشته باشند و مردهای نمایشی هم ممکن است دچار ناتوانی جنسی باشند. برای آنکه مطمئن شوند نزد جنس مخالف جاذبه دارند، ممکن است تکانه‌های جنسی خود را به عمل درآورند. نیاز آن‌ها به مطمئن ساختن خود تمامی ندارد، با این حال، روابط آن‌ها اغلب سطحی است و ممکن است افرادی مغرور، غرق در خود و دمدمی مزاج باشند. نیازهای بسیار شدید آن‌ها به وابستگی باعث می‌شود که زود به هر کس اعتماد کنند و خیلی راحت بشود فریبشان داد.
دفاع‌های عمده بیماران دچار اختلال شخصیت نمایشی، واپس‌زنی و تجزیه است. در نتیجه دفاع اول از فهم احساسات واقعی خود عاجزاند و در نتیجه دفاع دوم نمی‌توانند انگیزه‌های خود را توضیح دهند. این افراد اگر تحت فشار روانی قرار گیرند، حس واقعیت سنجی‌شان به راحتی مختل می‌شود.[۵]

بیماری جلب توجه دیگران

افتراق نهادن میان اختلال شخصیت نمایشی و اختلال شخصیت مرزی، دشوار است. البته اقدام به خودکشی، ابهام در هویت، و حملات گذرای روانپریشی، در اختلال شخصیت مرزی محتمل‌تر است. اگرچه می‌شود در یک بیمار هر دو تشخیص مذکور را هم مطرح کرد، اما بالینگر باید بتواند این دو را از هم تفکیک کند. اختلال جسمانی‌سازی یا سندروم بریکه نیز ممکن است هم‌زمان با اختلال شخصیت نمایشی پیدا شود. برای بیماران مبتلا به اختلال روانپریشی گذرا و اختلالات تجزیه‌ای، می‌شود تشخیص اختلال شخصیت نمایشی را نیز هم‌زمان مطرح کرد.[۶]

با بالا رفتن سن علایم کمتری در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی دیده می‌شود، اما از آنجا که انرژی این بیماران نیز با افزایش سن کمتر می‌شود، تفاوتی که در علایم آن‌ها دیده می‌شود ممکن است ظاهری باشد، نه واقعی. این بیماران، افرادی هیجان طلب هستند و ممکن است با قانون درگیر شوند و به سوء مصرف مواد روی آورند، یا لاابالی‌گری کنند.[۷]

بیماران دچار اختلال شخصیت نمایشی اغلب از احساسات واقعی خود بی‌خبرند؛ لذا تبیین احساسات درونی آن‌ها فرایند درمانی مهمی است. روان‌درمانی مبتنی بر روانکاوی، چه به صورت گروهی و چه به صورت فردی، شاید درمان انتخابی اختلال شخصیت نمایشی باشد.[۸]
طرحواره درمانی برای درمان اختلال شخصیت نمایشی کاربرد دارد. این درمان نیاز به حداقل ۱۸ ماه و حداکثر ۳۶ ماه جلسات درمانی هفتگی دارد. این درمان توسط یانگ طراحی شده‌است اصلاح الگوی مزاجی نیز به موازات تغییرات اساسی در سیستم و الگوی تغذیه این بیماران و تغییرات بیوشیمی مغزی در نتیجه تغییزات سبک زندگی شان به پایداری نتایج درمانی کمک خواهد کرد.

برای برخی علایم می‌شود از دارودرمانی هم به صورت کمکی استفاده کرد (مثل استفاده از داروهای ضد افسردگی برای افسردگی و علایم جسمی، داروهای ضداضطراب برای اضطراب و داروهای ضدروان‌پریشی برای مسخ واقعیت و خطاهای ادراکی)با توجه به ایجاد تغییرات بیوشیمیایی بر اساس مزاج شناسی و اصلاح تغذیه با رویکرد غذای شما دوای شماست، سبک تغذیه سالم بر سبک زندگی سالم تاثیرات بنیادین خواهد داشت. .[۹]

کلینیک روانپزشکی

اختلال شخصیت نمایشی چیست؟

کلینیک اعصاب و روان آکسون ، کلینیک روانپزشکی آکسون: اختلالات شخصیتی به چند دسته تقسیم می‌شوند که کلینیک روانپزشکی آکسون در مقلات مختلف هرکدام از این اختلالات را جداگانه بررسی می‌کند، این اختلالات دسته‌بندی متفاوتی دارند در این مقاله اختلال شخصیت نمایشی که از اختلالت شخصیت در گروه B گروه نمایشی احساساتی و دمدمی است را بررسی می‌کنیم.

افرادی که به این اختلال مبتلا هستند می‌خواهند به هر قیمتی شده در مرکز توجه باشند و نگاه دیگران را به خود جلب کنند، هر کاری می‌کنند فقط برای رسیدن این هدف است. آرایش خاص و نامتعارف دارند و یا خال‌کوبی‌های عجیب و زیاد دارند، لباس‌های عجیبی می‌پوشند و رفتارشان به گونه است که انگار در حال اجرای تئاتر هستند.‌

با صدای بلند می‌خندند، تصور می‌کنند رفتارشان با دیگران صمیمی و دوستانه و از روی مهربانی است ولی این‌طور نیست، ممکن است اگر در کانون توجه نباشند و یا مورد بی‌توجهی قرار بگیرند به خودشان یا دیگران آسیب برسانند.

بیماری جلب توجه دیگران

شدیداً از محیط و دیگران تأثیر می‌پذیرند و اصلاً به همین دلیل تصمیمات آنی و هیجانی و حتی غیرمنطقی می‌گیرند. آنها دائم خواستار توجه، تحریک و قدردانیِ دیگران هستند، برای رسیدن به این نیاز دست به اغواگری و تحریک دیگران می‌زنند به مخصوصاً از نظر جنسی.

آنها بدون توجه دیگران نمی‌توانند زندگی کنند مانند غذا یا دارو با آن نیاز دارند. با جلب‌توجه است که می‌تواند روابط بین فردی خوبی داشته باشند و مطمئن باشند ارزشمند هستند.

رفتار افراد شخصیت نمایشی در زنان و مردان کمی متفاوت است، مردان سعی می‌کنند اعتمادبه‌نفس خود را به رخ دیگران بکشند ولی نیاز و خواسته‌ی آنها برای جلب‌توجه کمتر از زنان نیست. ظاهر، پوشش و رفتار آنها آگاهانه و در راستای جلب نظر دیگران استفاده می‌کنند، به گونه‌ای لباس می‌پوشند که بدن آنها مشخص باشد، و حتی از شوخی‌های نا به جا برای به‌دست آوردن توجه دیگران استفاده می‌کنند.

ورزش بدنسازی از موردعلاقه‌های مردان مبتلا به اختلال شخصیت مرزی

فرد مبتلا به این اختلال در تمامی جنبه‌های زندگی به دنبال جلب‌توجه است، این حالات در سال‌های پایانی نوجوانی تا قبل از بزرگ‌سالی آغاز می‌شود، حداقل پنج مورد از موارد زیر باید در فرد دیده‌شده باشد.

متخصصین کلینیک اعصاب و روان آکسون توصیه می‌کنند این موضوع مهم را به خاطر داشته باشید که به‌صرف وجود چند نشانه نمی‌توان گفت شخصی به این اختلال یا هر اختلال دیگری مبتلاست، بلکه تشخیص این اختلال به عهده روان روانشناس یا روانپزشک است.

شخصیت نمایشی با توجه نوع رفتارشان چند گروه می‌شوند که در ادامه مختصری با آنها آشنا می‌شویم.

این گروه به‌شدت به دیگران وابسته هستند و با رفتارهای فریب‌دهنده یا اغراق‌آمیزی مثل گریه شدید یا غش کردن آن‌هم به شکلی کودکانه سعی در جلب نظر دیگران دارند. شدت این رفتار کودکانه به این بستگی دارد که فرد ازنظر روانی در چه سطحی باشد هرچه بلوغ روانی کمتر باشد رفتار کودکانه بیشتر می‌شود.

هیجان و احساسات این گروه سریعاً تغییر می‌کند، عشق پرشور و تند خیلی سریع به احساس گناه و خشم تبدیل می‌شود. در صورت مخالفت با آنها، به‌سرعت کج‌خلق می‌شوند و نظرشان درباره فرد تغییر می‌کند.

این افراد گرم و صمیمی هستند، به ویژه در روابط بین فردی خون‌گرم و خوش‌بین و مهربان هستند. نیازمند تحریک و هیجان هستند، سریع و بانشاط حرکت می‌کنند، سرحال وارد جمع می‌شوند یا آنجا را ترک می‌کنند، معمولی و به هنجار به نظر می‌رسند، دیگران را به سادگی متقاعد می‌کنند. پروژه و اهدافی در ذهن دارند ولی بعد از مدتی بدون اینکه به قول و حرف خود عمل کنند با روابطی پریشان برمی‌گردند.

اختلال شخصیت نمایشی

هدف زندگی این افراد این است که دیگران را دوست داشته باشند و به همین دلیل دیگران را تحسین و حتی چاپلوسی می‌کنند. به اطرافیان نشان می‌دهند که حاضرند هر کاری برای آنها انجام بدهند. مرتب سعی می‌کنند تا دیگران به آنها نظر مثبتی داشته باشند، اکثر اوقات مصالحه طلب و مهربان به نظر می‌آیند زیرا خشم و عصبانت خود را بروز نمی‌دهند و پشت نقاب مهربانی پنهان می‌کنند.

معمولاً در خانواده‌ای بزرگ‌شده‌اند که شیوه تربیتی متضادی داشتند، احتمالاً در کودکی مورد بی‌اعتنایی پدر و مادر قرارگرفته‌اند به‌ویژه از سمت مادر به آنها توجه نشده و مادر به آنها ابراز محبت نکرده است.

به همین دلیل تنها وقتی به آنها توجه شده که رفتار نمایشی داشته اند و یاد گرفتند که از این طریق توجه والدین را بدست بیاورند. برخی نیز از رفتار نمایشی پدر و مادر الگو گرفته اند.

ارتباط عاطفی با یک شخصیت نمایشی مشکلات زیادی دارد، از طرفی او به شما به‌عنوان همسر وابسته است و از طرفی دیگر همیشه به دنبال جلب‌توجه دیگران است. در چنین رابطه‌ای شما باید به‌صورت دائمی انرژی زیادی برای برآوردن نیازهای او صرف کنید، این فرد کوچک‌ترین بی‌توجهی به خود را عذابی بزرگ می‌پندارند. همچنین رفتار آنها در مجالس و میهمانی‌ها توجه همه را جلب می‌کند که احتمال دارد به‌عنوان همسر یا همراه خجالت‌زده شوید.

این افراد توانایی حفظ یک رابطه پایدار و عمیق را ندارند و معمولاً دمدمی‌ مزاج در روابط عاطفی هستند. نکته دیگر اینکه بیشتر دوستان آنها از جنس مخالفشان هستند و احتمال اینکه از انتخاب خود به‌عنوان همسر پیشمان می‌شوید.

متاسفانه بسیاری قبل از ازدواج به هیچ کدام از این مسائل که ذکر شد توجه نمی‌کنند و تصور می‌کنند که با شروع زندگی مشترک می‌توانند روی همسر خود تاثیر بگذارند ولی ما در بهترین کلینیک اعصاب و روان در تهران شاهد هستیم که این افراد چه رنجی را تحمل می‌کنند.

تخیلات جنسی در مورد افرادی که با آنها در ارتباط هستند بین افراد مبتلابه اختلال شخصیت نمایشی شایع است البته درباره این تخیلات صحبت نمی‌کنند و ازنظر جنسی اهل لاس زدن و عشوه‌گری هستند. احتمالاً دچار کژ کاری روانی-جنسی را دارند، احتمال دارد زنان نمایشی به آنورگاسمی و مردان نیز به ناتوانی جنسی مبتلا شوند.

آنها نیاز دارند مدام مطمئن شوند که در برابر جنس مخالف جذابیت دارند به همین دلیل بسیاری از اوقات تکانه‌های جنسی خود را فعال می‌کنند. البته معمولاً روابط آنها در همان سطح باقی می‌ماند، آنها مغرور، دمدمی و غرق در خود به نظر می‌رسند، همین نیازها و وابستگی ها به دیگران و اینکه خیلی زود به دیگران اعتماد می‌کنند باعث می‌شود فریب دادنشان کار راحتی باشد.

اختلال در روابط شغلی از عوارض اختلال شخصیت نمایشی

اگر در بین اعضای خانواده شخصی به این اختلال مبتلا است بهتر است برای اینکه بندانید چه رفتاری با اون داشته باشید از یک فرد متخصص آموزش ببینید، کلینیک روانپزشکی آکسون که بعنوان بهترین کلینیک روانپزشکی در تهران شناخته شده است ضمن کنترل علائم و مداوای بیمار می‌تواند به خانواده آن فرد نیز در این زمینه کمک کند.

در مراجعه به پزشک اول با انجام آزمایش و معاینه باید اطمینان حاصل شود که بیماری فیزیکی باعث بروز این حالات نشده باشد سپس بیمار را به یک روانپزشک یا روانشناس ارجاع می‌دهند.

آنها معمولاً در مصاحبه جلسات روان‌شناختی با درمانگر کاملاً همکاری می‌کنند و حتی مشتاق‌اند که تاریخچه‌ای از خود را با جزئیات ارائه دهند، هنگام گفت‌وگو معمولاً ژست، تأکید و مکث‌های نمایشی دیده می‌شود. لغزش زیانی آنها در صحبت کردن زیاد است و زبانی پر زرق و برق دارند.

اظهار نظر عاطفی در حین مصاحبه آنها شایع است. وجود احساساتی خاص مانند خشم، غم و میل جنسی را در خود انکار می‌کنند یا نمی‌پذیرند. نتیجه در معاینات روان‌شناختی‌شان طبیعی است، به‌غیراز اینکه در تمرین مربوط به تمرکز و ریاضی اصراری ندارند و مسائل عاطفی را نیز فراموش می‌کنند.

تشخیص اختلال شخصیت نمایشی

مثل سایر اختلالات شخصیت افراد مبتلا اعتقادی به اینکه مشکلی وجود دارد و باید درمان شوند ندارند. از طرفی چون در بروز احساسات خود اغراق می‌کنند احساسات و هیجان‌شان را بیشتر و بزرگ‌تر از چیزی که واقعاً هست نمایش می‌دهند درمان کار دشواری در راه درمان این افراد دارد. البته ممکن فرد به دلیل مشکلاتی مانند افسردگی ناشی از مورد توجه نبودن به درمانگر مراجعه و درخواست کمک کند.

کلینیک آکسون ، بهترین کلینیک اعصاب و روان با توجه به امکانات هتلینیگ، حضور مستمر درمانگران بیماری روانی و پرستاری بیست و چهار ساعته بهترین گزینه برای شروع درمان بیماری این بیماری است.

این بیماران معمولاً از احساسات خود بی‌خبر هستند، به دلیل اینکه احساسات درونی خود را بشناسند یک فرآیند درمانی مهم است. روان‌درمانی (نوعی مشاوره) برپایه روانکاوی به دو صورت گروهی و فردی می‌تواند برای درمان این افراد مفید باشد. همچنین طرح‌واره درمانی که توسط یانگ طراحی شده نیز برای این افراد مفید باشد. مدت زمان درمان این اختلال از چند ماه تا چند سال زمان نیاز دارد در قالب جلسات هفتگی نیاز دارد.

یکی از ویزگی‌های مهم کلینیک اعصاب و روان آکسون که آن را تبدیل به بهترین کلینیک روانپزشکی در سراسر ایران کرده همکاری با روان درمانگران حرفه‌ای و متعهد است که به حضور همیشگی و برگزاری جلسات روان‌درمانی تمام تلاش خود را برای بهبود حال بیماران می‌کنند است.

جلسات گروهی روان درمانی

از داروهای ضدافسردگی، ضد اضطراب و ضد روان‌پریشی برای بهبود علائم می‌توان مفید باشد.

تاکنون راهی برای پیشگیری از ابتلا به این اختلال شخصیتی پیدا نشده، اما روش‌های خاص روان‌درمانی می‌شود به فردی که مستعد این بیماری است را کمک کرد تا راه و روشی برای سازنده برای برخورد با موقعیت‌ها پیدا کند.

سخن آخر:

شاید در ظاهر فرد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی نیازی به درمان و بهبودی نداشته باشد کما اینکه خودشان نیز چنین تصوری ندارند، اما اگر چنین اختلالاتی درمان نشوند می‌تواند برای فرد مبتلا مشکلات بسیاری بیافریند که در مقاله به آن اشاره شد، کمکی که از دست شما به عنوان آشنا، دوست یا عضوی از خانواده می‌توانید او را ترغیب به مراجعه به درمانگر متخصص کنید.

کلینیک شبانه روزی اعصاب و روان آکسون از معدود کلینیک‌های روانپزشکی در سراسر کشور است که به صورت شبانه روزی فعالیت کرده و امکانات هتل 5 ستاره، محیط مجزا برای بانوان، سالن ورزش، پرستاری بیست و چهار ساعته و حضور مستمر درمانگر ارائه می‌دهد. این کلینیک شبانه روزی روانپزشکی برای هر بیمار با توجه نوع بیماری و شرای بیمار برنامه درمانی مناسبی برای او در نظر می‌گیرد و تا رسیدن به بهبودی در کنار بیمار خواهد بود. برای اطلاع از امکانات با ما تماس بگیرید.

بیماری جلب توجه دیگران

دقیقا درست بود .مو به مو.ممنون

عرض ادب و احترام
بعد از ۴ سال عقد و دوسال زندگی مشترک هنوز زندگی برایم جهنم است
همسرم شخصیت نمایشی دارد و از ماه های اول عقد چندین باااااار خیانت کرده
حرف آخر ایشان این است که اگر جلب توجه میکنم به تو آسیبی نمیزنم و به تو مربوط نیست من چه رفتاری با اطرافیانم دارم
من دچار افسردگی شدم و زندگی برایم ناممکن شده است .

سلام/ با همسر خود صحبت کنید و همراه با یکدیگر به روانپزشک مراجعه کنید .

من 5 الی 6 تا ازین موارد رو درخودم کاملا احساس میکنم.. و واقعا دوست دارم درمان بشم

سلام ایا این شخصیت نمایشی میتونه تو جنبه ی دیگه خودشو نشون بده؟؟
مثلا بجای لباس جلف پوشیدن یا صداخنده بلند یا کارهایی از این قبیل که اشاره کردید طرف برعکس این موارد سعی کند در رفتاری مانند نشان دادن که خیلی کتاب میخواند یا درس خوندن زیاد یا مثلا در یک جمع فقط صحبت از مطالعه کند درحالی که در واقعیت چنین نیست و فقط قصد جلب توجه دارد ایا مواردی مانند این نیز نشانه ی شخصیتی نمایشی میباشد؟؟

ممنون میشم بفرماییدخودفرد چکارمیتونه برای درمان خودش بکنه غیرازخانواده ودکتروراهکارهارو بفرمایید؟؟؟چون باتوجه به گفته روانشناسم این عارضه رودارم وخواهان درمان خودم هستم اشکر

سلام در شرکتی مشغول به کارم که مدیر عاملش این شخصیت را دارد بارها از سمتش مورد تحقیر قرار گرفتم فریاد زدنهای بی مورد یا تصمیمهای بی منطق عجیب. چند بار گفتم شاید من یه خانم مجردم و من هستم که نیاز به توجه یا محبت یا تایید دارم اما هرچقدر از مدیرم دور میشم هر چقدر بی تفاوت میشم باز رفتارش ناراحتم میکنه تنها به این نتیجه رسیدم که از این شرکت برم چون دیگه تحمل دمی دمی مزاج بودنش یا رفتار عجیب و بی منطقش را ندارم البته بعد از هربار عصبانیت و داد زدن و عقده خالی کردن پشیمان میشه و سعی داره جوری ابراز کنه که لحظه ای بوده ولی قابل تحمل دیگه نیست

میشه بگید خود فرد بیمار چطور درمان میشه؟؟؟
با توجه به این مطالب من به یقین رسیدم که این بیماری رو دارم. میخوام قبل از اینکه این اختلالات بیشتر بشه باعث نابودی ایندم بشه جلوگیری کنم.

اگر فردی برای جلب توجه و ترحم و رسیدن به هدفش خودش رو به بیماری بزنه یا اگر واقعا بیمار باشه اوضاع رو وخیم تر از واقعیت نشون بده میشه گفت شخصیت نمایشی داره ؟ البته اگر تو شرایطی باشه و با آدمهایی مواجه باشه که مجبور باشه از این روش برای رسیدن به حقش استفاده کنه و بخواد شانسش رو برای رسیدن به هدف و حقش امتحان کنه

سلام من این مشکل و دارم
همش دوست دارم مورد توجه باشم
و بقیه بهم التماس کنن
بعد از وابسته کردن ب بهانه های واهی ترکشون میکنم
دارم اذیت میشم
امکان دکتر رفتن و ندارم
میشه راه درمان رو بفرمایین

سلام.من از کودکی مبتلا به این اختلال بودم که در بعصی موارد بروز حملات پنیک در اثر هیجان زیاد را تجربه کرده ام. به عنوان کسی که شغلش بازیگری است این اختلال تا حد زیادی به من کمک کرده اما به لحاظ دردنی کنترل این حجم از هیجان آزار دهنده است.پزشکم تجویز قرص های آسنترا،کلونازپام،آلپرازولام و پرانول کرده که قرص آلپرازولام را قطع و به جای آن الانزاپین تجویز کرد که به خاطر ایجاد اصافه وزن از خوردن آن اجتناب کردم.مشکلم این است که مدام به عنوان بازیگر به لحاظ بدنی و زیبایی مورد قضاوت قرار میگیرم و ریسک خوردن قرصی که چاق کننده است را نمیتوانم بپذیرم. متاسفانه این اختلال باعث می شود فرد با ظرافت دروغ بگوید و از انجام کاری که علاقه مند ان نیست سر باز زند.
به مشکل خود واقف هستم اما تنها نیازم این است قرصی برایم تجویز شود که اضطرابم را کنترل کند و باعث اضافه وزن نشود.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دیدگاه

نام *

ایمیل *

وب‌ سایت

Δdocument.getElementById( “ak_js” ).setAttribute( “value”, ( new Date() ).getTime() );

ترک اعتیاد

مرکز ترک اعتیاد آکسون

بهترین کلینیک ترک اعتیاد شبانه روزی تهران می باشد. این مرکز مجهزترین و برترین کلینیک درمانی سرپایی و بستری بیماران سوء مصرف مواد و اعتیاد و بیماران اختلالات اعصاب و روان در کشور است که دارای دو بخش بستری مجزا برای خانم‌ها و آقایان می‌باشد. این مرکز جزو معدود مراکز موجود در کشور است که دارای مجوز رسمی از وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی می‌باشد.

اختلال شخصیت نمایشی یکی از انواع اختلالات شخصیت در گروه دوم است که امروزه برخی افراد را درگیر خود کرده است و آگاهی درباره چیستی، تشخیص، علائم، نشانه ها، درمان، عوارض و خسارات ناشی از این اختلال برای مبتلایان لازم است.

به گزارش ایمنا، اختلال شخصیت نمایشی نوعی اختلال شخصیتی و روانی است که در آن بیمار قصد دارد تمام توجه آدم‌های اطراف را به خود جلب کند و برای این نیت به هر کاری دست می‌زند. فرد مبتلا در این اختلال مانند اختلال شخصیت وابسته، به دیگران وابسته هستند و بدون آنها نمی‌توانند به زندگی ادامه دهند؛ البته این وابستگی با وابستگی در شخصیت‌های وابسته متفاوت است.

اختلال شخصیت نمایشی یا هیستریونیک، یک اختلال شخصیتی از دسته دوم اختلالات شخصیتی است که در آن مبتلایان هر کاری را به منظور جلب توجه دیگران انجام می‌دهند تا همیشه در مرکز توجه دیگران قرار گیرند. این افراد به دیگران نیاز دارند و به عبارتی وابسته هستند. مبتلایان ممکن است با تأثیر از محیط رفتار کنند و سعی بر تحریک دیگران دارند تا دائماً به آنها توجه شود و مورد تحسین قرار گیرند. افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی دارای یک وضعیت ناپایدار روحی هستند که باور به توانایی‌ها و استعدادهای خود را در توجه دیگران جست و جو می‌کنند. این افراد با اجرای یک نمایش بسیار احساسی و اغراق‌آمیز سعی می‌کنند که برای دیگران یک نقطه مرکزی توجه بسازند.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی هر اقدامی را برای جلب توجه دیگران انجام می‌دهند و اگر از این توجه سلب شوند، دچار افسردگی شده و حتی دست به خودکشی هم می‌زنند. این افراد وابسته به توجه دیگران با آرایش‌های غلیظ و انگشت نما و یا حتی خال‌کوبی های نامتعارف سعی در حفظ این توجه دارند. لباس‌های خاص، خنده‌های بلند و حتی تصمیمات بی پایه و اساس از رفتارهایی است که می‌توان در این افراد مبتلا ملاحظه کرد. اغراق‌های زیاد در ابراز هیجانات و احساسات موجب می‌شود که با فریب دیگران، فرای واقعیت خود را به نمایش بگذارند که این از دسته ویژگی ناپایداری در روابط این مبتلایان نمایشی است. عزت نفس این افراد با نگاه دیگران شارژ می‌شود و گاهی در جهت حفظ نگاه دیگران از کنترل رفتاری خارج می‌شوند. در این هنگام فرد سعی می‌کند با استفاده از تکنیک‌های مختلفی از جمله شکایت کردن و یا اجرای یک نمایش در حیطه خواسته‌هایشان و خنده‌های غیر طبیعی به این نیت دست پیدا کنند؛ اگر به هر دلیلی افراد به این خواسته نرسند ممکن است دل‌شوره بگیرند و دچار استرس و دل آشوبی شوند. این آشفتگی در نهایت منجر به ایجاد خشم و پرخاشگری شده و آن را به صورت عصبانیت نیز بروز می‌دهند. به طور خلاصه باید گفت افراد مبتلا به شخصیت نمایشی را می‌توان با تلاش آنها برای جلب توجه دیگران شناخت. تلقین پذیری، احساسات متغیر و سطحی، استفاده از تهدید برای جلب توجه، اعمال عجولانه و خودخواهی از دیگر مواردی است که افراد مبتلا به این اختلال با آن شناخته می‌شوند.

بیماری جلب توجه دیگران

هیستریونیک اختلالی است که افراد در آن دارای مهارت زیادی هستند و با استفاده از این مهارت‌ها از جمله مهارت‌های روابط بین فردی و مهارت‌های اجتماعی می‌توانند به گونه‌ای عمل کنند که توجه دیگران به آن جلب شده و در مرکز توجه آنها قرار بگیرند. بروز این اختلال در افراد به دلیل استفاده از شیوه‌های تربیتی نامناسب است. کودکانی که در دوران کودکی مورد بی اعتنایی والدین خود قرار گرفته‌اند، بیشتر در معرض ابتلاء به این اختلال هستند. در واقع مادران بیشترین تأثیر را در کودکان خود دارند و بی توجهی آنها بیشترین آسیب را به افراد وارد می‌کند، این بی توجهی‌ها یکی از عواملی است که افراد را به جلب توجه و تشکیل یک شخصیت نمایشی در زندگی خود وادار می‌کند. البته الگو گرفتن از شخصیت‌های نمایشی دیگران هم یکی دیگر از دلایل ایجاد این اختلال است.

آگاهی از نشانه‌ها و علائم افراد مبتلا به این اختلال می‌تواند کمک خوبی برای تشخیص افراد مبتلا باشد اما یکی از خصلت‌های مهم افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی که شناسایی و تشخیص این اختلال را آسان می‌کند، همکاری این افراد در جلسات مشاوره است. مبتلایان به اختلال نمایشی به دلیل آنکه بسیار در مصاحبه و گفت و گو حرفه‌ای هستند، بسیاری از اتفاقات را با جزئیات توضیح می‌دهند و مفصل به صحبت می‌پردازند. البته، اغراق و نمایشی رفتار کردن مبتلایان، چیزی است که یک درمانگر باید به آن توجه کند تا در دام این رفتارهای نمایش گونه نیفتد. لغزش‌های زبانی، تاکید و مکث‌ها به همراه توضیحات اغراق‌آمیز و پر زرق و برق از جمله مواردی است که در معاینه‌های شناختی می‌تواند صورت بگیرد.

در هیستریونیک مانند سایر اختلالات باید توجه داشت که فرد به بیماری خاصی از نظر جسمی مبتلا نشده باشد. افراد مبتلا اصولاً احساساتی مانند خشم و غم را در خود نمی‌پذیرند و بنابراین اعتقادی به آنکه مبتلا به این بیماری و این نوع اختلال هستند، ندارند. این مقاومت موجب می‌شود که فرد در روند درمان به دلیل عدم آگاهی، با مشکل رو به رو شود و روند درمان را کند و تدریجی کند. اصولاً آنچه که این افراد را به مراجعه به درمانگر وادار می‌کند، ابتلاء به بیماری افسردگی است. ابتدا در جلسات روان درمانی، درمانگر در تلاش است که افراد مبتلا بتوانند احساسات خود را بشناسند و آنها را بپذیرند. این بیماری روند پیشگیرانه ای ندارد اما توصیه می‌شود که با در پیش گرفتن شیوه‌های تربیتی مطلوب از ابتلای افراد به این نوع اختلال جلوگیری کرد.

این اختلال به دلیل وجود شخصیت احساسی و نمایشی، در بانوان بیشتر از آقایان بروز می‌کند. همچنین نشانه‌های این بیماری را در ایام نوجوانی و جوانی می‌توان مشاهده کرد که افراد قصد دارند شخصیت مطلوبی را به صورت نمایش از خود بروز دهند تا مورد توجه دیگران قرار بگیرند. از آن جایی که افراد با عدم توجه دیگران به خشم دچار شده و حتی دچار افسردگی می‌شوند، تشخیص این بیماری اهمیت دارد و باید با شتاب انجام بگیرد. افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی، با ایجاد حس افسردگی در روابط اجتماعی خود دچار اشتباه شده و حتی این اشتباهات تا آن جایی ادامه پیدا می‌کند که روابط عاطفی افراد دستخوش اختلالات مختلفی می‌شود. این اختلالات می‌تواند تا روابط شغلی افراد نیز ریشه بزند. افراد به مرور با عدم پیگیری و مراجعه به مراکز درمانی، در برابر ترس‌ها و شکست‌هایی که در مسیر زندگی خود با آن رو به رو می‌شوند و یا با عدم توجه دیگران به بروز یک سری واکنش‌های نا مطلوب اقدام می‌کنند و حتی گاهی دست به خود کشی می‌زنند. این افراد با تهدید دیگران به انجام کارهای مختلف نظیر خودکشی سعی می‌کنند که به توجه دوباره دست پیدا کنند.

تمامی حقوق این سایت برای خبرگزاری ایمنا محفوظ است

پیشرفت در زندگی و کار

خودنما، پرهیجان، پر رنگ و لعاب، نمایشی، خصوصیات افرادی است که در نگاه اول و نه چندان عمیق در یک مهمانی یا جمع دوستانه حتی محیط کار اجتماعی، خونگرم یا حتی کاریزماتیک تصور می‌شود. پرحرف، تن صدای بالا، عشوه گری در حرف زدن و رفتار، پوشش و آرایش زننده و نامتعارف، علاقه به مسائل رمانتیک و رمانتیک سازی روابط به طرز اغراق آمیز، انتقام گیری در روابط، روابط سطحی و ناپایدار، نوسانات خلقی شدید، تهدید به خودکشی، اعتماد به نفس پایین، ریاکاری در نشان دادن چهره واقعی خود، عاشق تملق و چاپلوسی و مورد تعریف واقع شدن و … این ها برخی از خصوصیات فردی مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی یا یک شخصیت نمایشی با ویژگی‌های نمایشی بودن است.

فرد با شخصیت نمایشی دارای ویژگی هایی برای جلب توجه دیگران است ولی شخصی که دچار اختلال شخصیت نمایشی است ، این ویژگی ها در او بسیار پررنگ تر جلوه می‌کند. در مقاله «دوست دارم جلب توجه کنم | اختلال شخصیت نمایشی»به بررسی ویژگی‌های فرد با شخصیت نمایشی و فرد دچار اختلال شخصیت نمایشی می‌پردازیم.

اگر ویژگی‌های فوق، فردی را به خاطر شما آورد، حتما روزی را به خاطر می­‌آورید که در جمعی با دیدن شما چنان هیجان زده و پراشتیاق شما را به آغوش کشید ولی زمانی دیگر در همان جمع نگاهی به شما نینداخت تا مجبور به سلامی نشود. بله! این شخصیت به ظاهر محبوب و کانون توجه، ممکن است فردی مبتلا به اختلال شخصیت هیستریونیک یا نمایشی باشد که همانند ستارگان سینما نقشی مبالغه آمیز در مورد خود ایفا می­‌کند. و گاهی حتی ممکن است به ظاهر یک شخصیت کاریزماتیک تصور شود. شخصی با چنین اختلالی اغلب دچار عشق‌های پر سوز و گداز اما گذرا می­‌شود. زمانی که فردی از جنس مخالف نظر وی را جلب کرد تمام تلاش خود را برای به دست آوردن وی خواهد کرد و بعضا پس از به دست آوردن او، به سادگی به رابطه خاتمه و وی را رها می‌کند. این بیماری در خانم‌ها بیشتر از آقایان رواج دارد و در سنین نوجوانی به بعد قابل تشخیص می­‌باشد.

بیماری جلب توجه دیگران

برای تشخیص بیماری در دوستانتان عجله نکنید زیرا ممکن است پارتنر یا دوست شما فردی با “شخصیت نمایشی” باشد، نه فردی دچار “اختلال شخصیت نمایشی”. تشخیص، نیاز به روش‌ها و ابزارهای دقیق روان­شناسی دارد و حتماً توسط متخصص روان­شناسی بالینی صورت می­‌گیرد.

احساساتی بودن و توجه طلبی مفرط به صورت الگویی نافذ و فراگیر که از اوایل بزرگسالی شروع شده باشد و در زمینه‌های مختلف تظاهر یابد که نشانه‌اش وجود حداقل پنج مورد از موارد زیر است:

در مواردی که مرکز توجه نیست، ناراحت باشد و در رنج و مشقت به سر برد.

مشخصه تعاملش با دیگران، رفتار نامتناسب به صورت اغواگری جنسی یا تحریک کنندگی جنسی باشد.

ابراز احساساتش به سرعت تغییر کند و سطحی باشد.

همواره از ظاهر جسمی خود برای جلب توجه دیگران استفاده کند.

سبک تکلمش به نحوی افراطی مبتنی بر حدس و گمان ( impressionistic) و فاقد جزئیات باشد.

خودنما و نمایشی باشد و در ابراز احساسات مبالغه کند.

القا پذیر (suggestible) باشد، یعنی به راحتی تحت تاثیر افراد یا موقعیت ها قرار گیرد.

روابط را خودمانی تر از آنچه واقعا هستند، بپندارد.

این مقاله را هم بخوانید

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی، وضعیت روحی ناپایداری دارند. آنها دوست دارند جلب توجه کنند و وضعیت فردی و خود باوری در آنها، متأثر از توجه دیگران به آنهاست. در اجتماع دوست دارند جلب توجه کنند و در مرکز توجه باشند. در سبک معاشرت خود نیز سعی می‌کنند جلب توجه کنند و بقیه آنها را تأیید کنند و اگر غیر از این باشد، سرخورده می‌شوند.

اختلال شخصیت نمایشی

با اینکه عامل یا عوامل اصلی پیدایش بیماری هنوز مشخص نشده است ولی نظریاتی مبنی بر این که عوامل ژنتیکی یا عوامل محیطی در به وجود آوردن آن تاثیرگذارند، وجود دارد. 1.عوامل ژنتیکی یا ارثی : برخی مطالعات نشان می‌دهد نوعی حساسیت ژنتیکی در برابر این اختلال به طور ژنتیکی در برخی از خانواده‌های فرد بیمار دیده می‌شود و فرزند با دیدن الگوی تکرار شونده رفتار‌های نمایشی پدر یا مادر، آنها را فراگرفته و انجام می‌دهد. 2.عوامل محیطی یا تربیت : یکی از عوامل بسیار مهم در ایجاد این بیماری عدم تنبیه شدن در کودکی است. همچنین توجه غیر قابل پیش‌بینی پدر و مادر به فرزند به نحوی که کودک به یک عدم درک همیشگی از اینکه چه رفتاری تائید پدر و مادر را  در پی خواهد داشت، برسد، می‌تواند در بروز بیماری در آینده نقش بسزایی ایفا کند و همینطور عدم مهرورزی متناسب و مورد توجه قرار نگرفتن توسط والدین (به خصوص مادر) در شکل‌گیری این اختلال اهمیت فراوانی دارد.

تست تشخیص اختلال شخصیت نمایشی زیر را انجام دهید تا میزان این اختلال را در خود بسنجید.

فرد با شخصیت نمایشی در وهله اول خوش مشرب، جذاب، رمانتیک و خوش تیپ قلمداد می‌شود و سبب جلب توجه شما و دیگران می‌شود یا حتی ممکن است عشقی با وی در سر بپرورانید. کسی که به ظاهرش می‌رسد هر روز شما را هیجانی، سرگرم و شاد می‌کند. به نظر مشکلی وجود ندارد، ولی زمانی متوجه غیرعادی بودن شرایط می‌شوید که رفتار متفاوت، احساسات متغیر و هیجان‌های غیر قابل پیش‌بینی وی یا شاید اغواگری‌ها و عشوه گری‌های جنسی و زننده در میان دوستان و خانواده‌تان مشاهده کنید. همین طور تعریف و تمجید‌های بی حد و حساب او از خود و توانایی‌هایش موجب شرمساری شما گردد. هیچ جای تعجبی ندارد، اگر یک روز که مورد توجه و تائید شما قرار نگیرد، به طور عجیبی عصبانی یا ناراحت شود و هیچ عجیب نیست وسط یک مهمانی شلوغ واکنشی مانند گریه شدید و فریاد کمک خواهی یا حتی تهدید به خودکشی از خود نشان دهد.

حتما بخوانید

ویژگی اختلال شخصیت پارانوئید، شکاک‌ بودن و بی‌اعتمادی به دیگران است و به شکلی غیرموجه کارهای دیگران را که گویا به قصد تحقیر یا تهدید بیمار انجام شده است، تفسیر می‌‌کنند. این اختلال از اوایل بزرگسالی شروع می‌شود و در زمینه‌‌های مختلفی خودش را نشان می‌‌دهد. افراد مبتلا به این اختلال تقریباً همیشه منتظرند که دیگران به طریقی آن‌ها را استثمار کنند یا به آن‌ها ضرر برسانند.

اختلال شخصیت پارانوئید

اگر شما نیز فردی با مشخصات هیستریونیک یا نمایشی هستید، ممکن است این ازدواج ایده آل باشد! بدون گمان بهترین حالت ازدواج برای افرادی با شخصیت نمایشی، ازدواج با فردی نمایشی است. اما ازدواج با فردی مبتلا به “اختلال شخصیت نمایشی” هرگز توصیه نمی‌شود زیرا فرد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی همانند سایر مبتلایان به اختلال‌های شخصیتی در سطح بالایی از عدم پذیرش درمان و آگاهی از بیماری قرار دارد پس طبیعتاً همکاری پایینی در درمان دارد و گاها درمان ناپذیرند.

اگر روزی برای ازدواج یا ارتباط عاطفی با فردی نمایشی آماده شدید برای کاستن از تنش‌ها و پیامدهای منفی این انتخاب، این شرایط را برای همسر یا پارتنر خود فراهم آورید. 1.همیشه حامی و پشتیبان وی باشید و از نقاط قوت واقعی او تعریف و تمجید و از زحماتش همیشه قدردانی به عمل بیاورید. 2.زندگی هیجانی و رمانتیکی برایش فراهم کنید. 3.برای شرکت در برنامه‌های اجتماعی با او، پیش قدم باشید. 4.آزادی عمل را فراموش نکنید زیرا او به شدت به آزادی عمل و برونریزی خویش نیاز دارد. 5.هیچ‌گاه موجب تحریک حسادتش نشوید و او را با دیگران مقایسه نکنید زیرا یکی از ویژگی‌های او، انتقام‌جویی است.

به ندرت فردی با تشخیص اختلال شخصیت نمایشی در پی درمان برمی‌آید. زیرا همانطور که قبلاً اشاره شد، این افراد مقاومت زیادی در پذیرش بیماری و بینش نسبت به آن از خود نشان می‌دهند. در صورت همکاری بیمار، درمان بر دو وجه استوار است :

یک درمانگر، فردی را که روش روان درمانی را برای درمان اختلال شخصیت نمایشی برمی‌گزیند همراهی می‌کند. در این نوع درمان، درمانگر بیمار را در شناسایی و تشخیص انگیزه‌ها و ترس‌های مربوط به افکار و رفتارهایش یاری می‌کند. همچنین کمک به او در برقراری ارتباطات موثر و ساختن تعاملات مثبت و سازنده و کارآمد از بخش‌های درمان وی می‌باشد. همچنین روانشناس می‌تواند از گروه درمانی و سایر درمان‌ها برای بالا بردن عملکرد اجتماعی در جهت صحیح برای بیمار بهره جوید.

زمانی که این بیماری با بیماری دیگری مثل نوسانات خلقی، اختلال اضطراب فراگیر ، دوقطبی، افسردگی، اضطراب و … همزمان رخ داده باشد روانپزشک با توجه به نوع بیماری همراه، می‌تواند داروهای ضدافسردگی، ضد‌اضطراب و یا تنظیم کننده خلق تجویز نماید.

نشانه‌های اختلال شخصیت نمایشی در اکثر مواقع ممکن است با سایر اختلال‌های شخصیت مانند اختلال شخصیت ضد اجتماعی ( ASPD ) ، اختلال شخصیت خودشیفته ، اختلال شخصیت مرزی و اختلال جسمانی سازی، همپوشانی داشته باشد. همین طور فرد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی همزمان میتواند دچار اختلال شخصیت مرزی یا جسمانی سازی باشد. ضمناً در تشخیص افتراقی این بیماری حتما باید توجه داشت که مصرف مزمن برخی مواد مخدر مانند کوکائین می‌تواند علائمی مانند اختلال شخصیت نمایشی ایجاد کند. نکته دیگری که در تشخیص صحیح حتماً باید لحاظ گردد، این است که بسیاری از افراد عادی ممکن است صفات شخصیت نمایشی را از خود بروز دهند. فقط زمانی که این صفات دائمی و انعطاف ناپذیر باشند و آسیب کارکردی، عملی و اجتماعی و پریشانی ذهنی در پی داشته باشند، اختلال شخصیت نمایشی محسوب می‌شود.

پیشنهاد می‌شود پادکست دوست داری مورد توجه باشی؟ را نیز بشنوید.

عالی بود من این مشکل دارم نه در حد اختلال با روان درمانم تا تهش رفتم 0 0

ایمیل شما نشر نخواهد شد.فیلد های ضروری با * نشانه گذاری شده است.

پیام شما بعد از بررسی نمایش داده خواهد شد

نظر خود را بنویسید

پربازدیدترین‌های پیشرفت در زندگی و کار:

آخرین ویدیو ها

بیماری جلب توجه دیگران

دوره رهبری

کارگاه اصول و فنون مذاکره

پادکست های علی میرصادقی

خودشکوفایی

پربازدیدترین های تحصیلی :

بهترین منابع کنکور

مشاوره تحصیلی به سبک علی میرصادقی

معرفی رشته های دانشگاهی

تکنیک های تست زنی

دبیرستان های بارسا

هیستریونیک یا اختلال شخصیت نمایشی، به عنوان یکی از اختلالات شخصیت کلاستر B به شمار می رود. برخورداری از وضعیت ناپایدار روحی، از جمله ویژگی های شاخص و بارز هیستریونیک محسوب می شود. از آنجایی که افراد دارای اختلال شخصیت نمایشی، تمایل بسیار زیادی به جلب توجه دارند، برای جامه عمل پوشاندن به این خواسته، از انجام کارهای نامتعارفی مانند خودکشی ابایی ندارند. از سوی دیگر، چنانچه فرد مبتلا به این اختلال نتواند نظر و نگاه های دیگران را به سمت خود جلب کند، به افسردگی و سرخوردگی دچار می گردد. بر این اساس، می توان اذعان نمود که افراد دارای اختلال شخصیت نمایشی، به توجه و نظر دیگران بسیار وابستگی و دلبستگی دارند.

 

در برخی مواقع ممکن است فرد هیستریونیک، همزمان به سایر اختلالات شخصیت نیز مبتلا باشد. در این زمینه باید خاطر نشان نمود که فرد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی، از وجود خود یک تصویر تحریف شده و ناپایدار، به انضمام احساسات شدید تصور می کند. همچنین توجه و تایید دیگران با خودباوری این دسته از افراد گره خورده است. بر این اساس، خودباوری در این افراد نشأت گرفته از توجه دیگران معنا و مفهوم خود را پیدا می کند. فرد هیستریونیک، برای بودن در کانون توجهات دیگران، رفتارهای نامناسب و در اغلب مواقع نمایشی از خود بروز می دهد. شایان ذکر است که اختلال شخصیت نمایشی در زنان بیشتر از مردان شایع می باشد. همچنین این اختلال در دوران نوجوانی و آغاز جوانی به وجود می آید. شخصیت نمایشی رفتارهای خود را به گونه ای بروز می دهد که گویی مشغول اجرای یک نمایش می باشد.

 

از سوی دیگر، شخصیت نمایشی، در ابراز و بیان هیجانات خود بسیار اغراق آمیز عمل می نماید. بر این اساس، افراد دارای اختلال شخصیت نمایشی، با مشاهده یک فیلم غمگین، به طرز غیر قابل کنترل و غیر قابل باوری شروع به گریه زاری می کنند. 

بیماری جلب توجه دیگران

 

به طور کلی، اختلال شخصیت نمایشی به امور با دید سفید و سیاه می نگرد. شخصیت نمایشی، از گفتاری مبالغه آمیز، خالی از جزئیات و مبهم برخوردار می باشد. شخص هیستریونیک، با استفاده از حربه هایی نظیر شکایت کردن، اغواگری، جذابیت و گیرایی و بحران های هیجانی، درصدد فریب دیگران بر می آید. ذکر این نکته ضروری به نظر می رسد که فرد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی، در ابراز احساسات و هیجان خود نیز بسیار مبالغه آمیز و بعضاً غیر قابل کنترل رفتار می نماید. ناگفته نماند که بی ثباتی و ناپایداری در روابط، از ویژگی های شاخص شخصیت نمایشی محسوب می گردد.

 

جلب توجه و مورد توجه دیگران قرار گرفتن، عزت نفس این دسته از افراد را متبلور می سازد. این قبیل افراد از رفتارهایی تکانه ایی، مبتنی بر هوش هیجانی برخوردار بوده که در پرتو همین رفتارها، تمایلات، خواسته ها و زندگی خود را در قالب نمایش به تصویر می کشند. بر همین اساس، برای مورد توجه قرار گرفتن رفتارهای افراد دارای اختلال شخصیت نمایشی، باید نمایش های خود را با چاشنی جذابیت و گیرایی عرضه نمایند. بر این اساس، در رفتارهای شخصیت نمایشی، خنده های غیر طبیعی و نامتعارف و پوشش های اغوا گرانه، به نحو مشهود و ملموس به چشم می خورد. شخصیت نمایشی برای جلب توجه و در نگاه دیگران بودن، از هیچ کوشش و تلاشی دریغ نمی کند. چنانچه علی رغم سعی و کوشش به خرج داده، این امر میسر نگردید، دنیا برای فرد دارای اختلال شخصیت نمایشی تیره و تار می گردد.

 

در این شرایط، دلشوره و استرس و آشفتگی در وجود این افراد غلیان پیدا می کند. همچنین در این وضعیت، شخصیت هیستریونیک، نه تنها عنان کنترل خود را از کف می دهد، بلکه عصبانیت و خشم سرتاسر وجودش را به تسخیر در می آورد. لازم به ذکر است که واژه هیستریونیک، در معنای نمایشی تعبیر می شود. 

 

                                                           

به طور معمول، افراد دارای اختلال شخصیت نمایشی، از مهارت های اجتماعی قابل توجهی برخوردار بوده، اما از این مهارت در جهت اداره دیگران و جلب توجه سایرین استفاده به عمل می آورند. بر این اساس، جلب توجه و در مرکز نگاه ها بودن، یکی از نشانه های حائز اهمیت شخصیت نمایشی تلقی می شود. در سوی مقابل، قرار گرفتن در موقعیت هایی که موجبات مورد توجه نبودن شخص هیستریونیک را برآورده نسازد، سبب ناراحتی و رنج و مشقت او می گردد. بروز رفتارهای نامناسب و نامتعارف، از مشخصه های برقراری تعامل شخصیت نمایشی با دیگران به شمار می آید. غالباً این رفتارها در قالب اغواگری و به صورت تحریک آمیز ظهور پیدا می کند. از دیگر علائم حائز اهمیت اختلال شخصیت نمایشی، برخورداری از احساسات سطحی و متغیر می باشد.

بر این اساس، احساسات شخصیت های نمایشی به سرعت، با تغییراتی همراه می شود. شیوه و طرز گفتار این دسته از افراد، فاقد جزئیات، مبتنی بر حدس، گمان و بسیار افراطی می باشد. تلقین پذیر بودن، از دیگر علائم اختلال شخصیت نمایشی به شمار می آید. بنابراین، فرد هیستریونیک، به راحتی تحت شعاع موقعیت های مختلف و افراد قرار می گیرد. ناگفته نماند که ابراز احساسات این افراد رنگ و بوی مبالغه، نمایشی و خودنمایی به خود گرفته است. در برخی مواقع، شخصیت نمایشی برای به دست آوردن توجه دیگران، از سلاح تهدید و خودکشی استفاده به عمل می آورد.

خودخواهی و بی ثباتی در روابط، به انضمام تصمیم گیری عجولانه، با وجود فرد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی پیوند خورده است. در این زمینه باید خاطر نشان نمود که شخصیت های نمایشی، همواره به دنبال مهر تایید خوردن از دیگران بوده و به اعمال و رفتارهای خود، پیش از انجام آن ذره ای فکر نمی کنند. همچنین رفتارها و احساسات اغراق شده در رفتار مبتلایان به اختلال شخصیت نمایشی موج می زند.

  

                                                    

اگرچه علت و زمینه اصلی اختلال شخصیت نمایشی همچنان در هاله ای از ابهامات قرار داشته و معین نشده است، اما به اعتقاد محققان و متخصصان این حوزه، نقش عوامل تربیتی، ارثی و وراثتی را در بروز این اختلال نمی توان نادیده گرفت. بر این اساس، ابتلای پدر یا مادر به اختلال شخصیت نمایشی، احتمال ابتلای فرزندان آنها به این اختلال را نیز افزایش می دهد. از دیگر مؤلفه های مهم و حائز اهمیت در این زمینه می توان به مورد تنبیه یا انتقاد نشدن در دوران کودکی و موجه و مثبت نشان دادن اشتباهات کودک در مهمانی ها و جمع های خانوادگی، اشاره نمود. بر این اساس، بروز این رفتارها، نوعی دوگانگی را در رفتار کودک به وجود می آورد.

 

در این شرایط، کودک در تشخیص مرز میان رفتارهای اشتباه و صحیح دچار اشتباه می گردد. همچنین برخوردها و رفتارهای غلط پدر و مادر تا رسیدن به سن بلوغ، بر روی کودک بسیار تاثیر گذار و مؤثر می باشد. به همین جهت، بروز این رفتارها می تواند بستر مناسب برای ایجاد اختلال شخصیت نمایشی را فراهم سازد. ناگفته نماند که توجه بیش از اندازه و غیر قابل پیش بینی والدین و تشویق و توجه به رفتارهای خاص کودک، از دیگر مؤلفه های تاثیر گذار در بروز اختلال شخصیت نمایشی محسوب می شود. از آنجایی که والدین در تکوین و تکمیل شخصیت و هویت فرزند، نقش بسزایی ایفا می کنند، بسیاری از رفتار و کارهای آنها، اعم از رفتارهای درست و غلط، توسط فرزندان تقلید و فرا گرفته می شود. 

 

                                                          

به طور کلی، افراد دارای شخصیت نمایشی، به علت برخورداری از خود محوری بالا، تشنه توجه دائمی و همیشگی می باشند. به همین جهت، تعامل با این دسته افراد و خصوصاً برآورده ساختن نیازهای آنها، انرژی زیادی را می طلبد. به دلیل بینش و آگاهی نداشتن شخصیت نمایشی از مشکل خود، تغییر در رفتارها و اعمال آنها، آستانه صبر و تحمل بالایی را طلب می کند. بر این اساس، آشنایی با اختلال شخصیت نمایشی، برای نوع و چگونگی برخورد با این قبیل افراد، از درجه اهمیت و ارزش بسیار بالایی برخوردار می باشد. کمک به شخصیت نمایشی برای شناختن خود و خودشناسی، ضمن شناسایی عادت های مخرب و نامطلوب، به اصلاح الگوهای فکری ناسالم آنها نیز منجر می شود.

 

به همین جهت، در پرتو تقویت این مهارت ها، شخصیت های نمایشی، قادر خواهند بود با گرفتن تصمیمات بهتر در موقعیت های مختلف، عکس العمل های رفتاری عاقلانه تری بروز دهند. در این زمینه باید عنوان نمود که شناسایی و تقویت توانایی های افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی، در عملکرد مثبت و رفتارهای او بسیار تاثیر گذار و مؤثر می باشد. به همین جهت، با معطوف شدن بر روی استعدادهای شخصیت نمایشی به جای فریبندگی، زیبایی و تیپ او، در این زمینه کمک شایانی به رشد و ارتقای شخصیت فرد هیستریونیک می کند.

 

شایان ذکر است که افراد دارای اختلال شخصیت نمایشی، بر خلاف آنچه که از خود بروز می دهند، از عزت نفس و اعتماد به نفس پایینی برخوردار می باشند. به همین جهت، تقویت و ارتقای عزت نفس در این دسته از افراد سبب می گردد که بر ابعاد دیگر شخصیت خود متمرکز شوند. به طور کلی، شخصیت های نمایشی، با انتقاد و انتقاد پذیری میانه خوبی نداشته و در این موارد علاوه بر شکننده و حساس بودن، دردهای روحی زیادی متحمل می شوند. 

 

                                                      

از آنجایی که افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی، مشکل و رفتارهای نامناسب خود را نمی پذیرند، درمان این قبیل افراد با پیچیدگی و سختی زیادی همراه می باشد. دارو درمانی، یکی از روش های در دسترس برای درمان شخصیت های نمایشی به شمار می رود. تجویز دارو توسط روانپزشک، به منظور درمان علائم پریشانی، افسردگی و اضطراب در آنها صورت می گیرد. از دیگر روش های کاربردی برای درمان اختلال شخصیت نمایشی، رویکرد شناختی رفتاری می باشد.

این شیوه درمان برای توسعه نحوه تفکر و منطقی و سنجیده عمل کردن، برای افراد هیستریونیک بسیار مناسب و تاثیر گذار می باشد. شخصیت های نمایشی در وجود خود از الگوهای فکری غلط و رفتارهای ناخوشایند و نامناسب برخوردار می باشند. به همین سبب، اصلاح الگوهای فکری و رفتاری این افراد می تواند شخصیت و روحیات آنها را دستخوش تغییرات مثبت و مطلوب قرار دهد. از دیگر روش های درمانی در این زمینه، روش تحلیلگری می باشد. در این روش با آشکار سازی دلایل و عوامل زیربنایی اختلال، درصدد کاهش و به حداقل رساندن واکنش های احساسی فرد بر می آیند. همچنین از روش زوج درمانی و خانواده درمانی نیز برای درمان اختلال شخصیت نمایشی بهره برده می شود.

 

چراکه افرادی که با شخصیت نمایشی زندگی می نمایند، خواسته و ناخواسته تحت شعاع اختلال هیستریونیک می باشند. لازم به ذکر است که زوج درمانی و خانواده درمانی، برای شناسایی عوامل تشدید کننده، به انضمام ارزیابی تعاملات افراد با همدیگر، در دستور کار قرار می گیرد. برای بهبود و ارتقای سطح تفکر افراد دارای شخصیت نمایشی، تمرین های هماهنگ کننده بدن و ذهن نیز می تواند مورد استفاده قرار گیرد. بر این اساس، انجام تمرین هایی نظیر تای چی، مدیتیشن و یوگا، در کنار درمان بیوفیدبک، برای این دسته از افراد مثمر ثمر و مناسب قلمداد می گردد. 

 

                                                               

افراد دارای اختلال شخصیت نمایشی، بینش و آگاهی از مشکل و اختلال خود ندارند. به همین سبب نحوه برقراری تعامل و ارتباط با این دسته از افراد، پیچیدگی های مختص به خود را دارا می باشد. بر این اساس، هنگام تعامل با یک شخصیت نمایشی، رعایت نکات و اصولی می تواند در این زمینه تاثیر گذار و مؤثر باشد. بنابراین، در این شرایط در جهت عوض کردن دیدگاه و جهان بینی او نباید تلاش و کوششی به خرج داد. از سوی دیگر، رفتارهای ظهور یافته از شخصیت های نمایشی را نباید به حساب سوء نیت و قصد و غرض او گذاشت. چراکه هدف اصلی و نهایی این دسته از افراد از بروز رفتارهای مختلف، به دست آوردن توجه و نشستن در کانون توجه دیگران می باشد. شایان ذکر است که روند تغییرات در شخصیت های نمایشی به تدریج و با سرعت بسیار پایینی به وقوع می پیوندد.

 

شخصیت های نمایشی، با پند و نصیحت و موعظه، هیچگونه سنخیتی ندارند. بر همین اساس، موعظه کردن آنها هیچگاه توصیه نمی شود. افراد دارای اختلال شخصیت نمایشی، به علت بی ثباتی در تعاملات خود، هیچگاه نمی توانند وارد رابطه معنادار و عمیقی شوند. بر همین اساس، افراد دارای اختلال شخصیت نمایشی، توانایی حفظ روابط را نداشته و در اغلب موارد روابطی کم عمق و در عین حال غیر واقعی با دیگران برقرار می سازند. ناگفته نماند که شخصیت های نمایشی خود محور بوده و احساسات و عواطف آنها غالباً عاری از خلوص و صمیمیت می باشد. 

 

بیماری جلب توجه دیگران

لینک کوتاه:

zood.link/qzt7m

مشاهده متخصصین روانکاوی و رواندرمانی تحلیلی

مشاهده خدمات مشاوره فردی و روان درمانی

${description}

کمال گرایی، نردبان سقوط

برای تماس با ما با شماره های زیر تماس بگیرید

021-44025086

021-26159483

برای مشاوره درمان نیاز به جلب توجه

از طریق تلفن ثابت در سراسر کشور با شماره زیر تماس بگیرید:
 

تماس با شماره ۹۰۹۹۰۷۱۶۶۷ از کل کشور
 

پاسخگویی از ۸ صبح تا ۵ عصر حتی ایام تعطیل

همه ما از این که توجه دیگران را به خود معطوف کنیم یا در مرکز توجه باشیم، لذت می بریم، اما زمانی که از جلب توجه کردن به صورت افراطی آن صحبت می کنیم، قضیه کمی فرق می کند. نیاز به جلب توجه کردن را به صورت کودکی تصور کنید که جیغ می زند و خواهر کوچکتر خود را کتک می زند تا توجه پدر و مادرش را به دست بیاورد. 

بیماری جلب توجه دیگران

جلب توجه کردن صرفا مختص به کودکان نیست و این رفتار در بزرگسالان نیز دیده می شود. یک مثال عینی که امروزه در دنیای فضای مجازی، بسیار مشاهده می کنیم، مردان و زنانی هستند که تجملات زندگی، ماشین ها و خانه های لوکس و غیره خود را در صفحات شخصی خود به نمایش می گذارند. تمامی این موارد نوعی جلب توجه محسوب می شوند. در این مقاله به موضوع نیاز به جلب توجه به صورت ریشه ای پرداخته شده است.

دانشمندان معتقدند که: ” ما همان قدر که به غذا و آب برای ادامه زندگی نیاز داریم، به توجه نیز نیاز داریم”. این جمله کاملا درست است زیرا ما زندگی اجتماعی داریم و نیاز داریم که در جامعه مان مورد توجه قرار گیریم. اما زمانی که این تمایل طبیعی ما برای جلب توجه از حد اعتدال خارج شود، می تواند به یک نابهنجاری رفتاری و یا حتی اختلال روانی تبدیل شود.

در واقع رفتار جلب توجه، انجام هر گونه رفتاری است (چه مثبت، چه منفی) و به صورت آگاهانه یا ناخودآگاه برای قرار گرفتن در مرکز توجه انجام می گیرد و گاهی اوقات نیز برای به دست آوردن اعتبار یا تحسین دیگران صورت می گیرند. اگر این رفتار ها به ناهنجاری تبدیل شود به شکل نمایشگری، اغراق آمیز بودن رفتارها و عواطف، تحریک جنسی یا هرزگی و انجام اقدامات خود تخریبی مانند سو مصرف مواد یا حتی خودزنی خود را نشان می دهد.

 

 

رفتار های جلب توجه به هر حال در جامعه وجود دارند و رفته رفته به اختلالات شخصیتی تبدیل می شوند، بنابراین به جای بی اهمیت بودن نسبت به آنها، بهتر است علت های زیربناییشان را بشناسیم تا بتوانیم تا حد امکان از بروز این گونه رفتار ها جلوگیری کنیم. در این بخش از مقاله دلایلی که می توانند باعث بروز رفتار جلب توجه شوند بیان شده است.

 عزت نفس پایین: عزت نفس اصطلاحی گسترده است که انواع مختلفی از حالتهای روانی پیچیده را در بر می گیرد و به طور کلی شامل چگونگی نگاه به خود است. هنگامی که مرد یا زنی معتقد باشد که نادیده گرفته شده است، دچار اضطراب و کمبود عزت نفس می شود. پس دست به رفتار های جلب توجه می زند تا از این طریق این کمبود را جبران کند.

 حسادت: یک مثال واضح در این زمینه کودکی است که به برادر خود حسودی می کند، بنابراین هر گونه رفتار جلب توجهی را انجام می دهد تا توجه والدینش را به خود جلب کند. مثال دیگری که در مورد بزرگسالان صدق می کند، رفتار های مردان و زنانی است که به دلیل توجه همسرشان به زن یا مرد دیگر، حسادت می کنند و شروع به خودنمایی و رفتار های جلب توجه می کنند.

 تنهایی: به طور کلی تنهایی و انزوا می تواند یکی از دلایل تمایل به جلب توجه باشد.

 

 بعضی اوقات رفتار جلب توجه نتیجه اختلالات شخصیتی خوشه B است، مانند:

اختلال شخصیت هیستریونیک

اختلال شخصیت مرزی

اختلال شخصیت خودشیفته

تکنیک های رفتاری بهترین گزینه برای درمان و برطرف کردن مشکلات جلب توجه و خودنمایی است. در این بخش از مقاله چند راهکار موثر در این زمینه مطرح شده است که به کمک آن ها می توانید رفتار جلب توجه را در اطرافیانتان از بین ببرید.

 رفتارهای جلب توجه را نادیده بگیرید.

ارائه حداقل توجه ممکن، از ادامه دار شدن رفتار جلب توجه جلوگیری می کند و یک راهکار مقابله ای است. معمولا مرد یا زنی که رفتار جلب توجه را نشان می دهد به دنبال هدفی است و در صورتی که متوجه شود که با آن رفتار به خصوص نمی تواند به هدف خود که جلب کردن توجه شماست، برسد مطمئنا تصمیم می گیرد رفتارش را تغییر داده و روش دیگری را امتحان کند.

 یک جایگزین مناسب برای رفتار جلب توجه داشته باشید.

همانطور که بیان شد، زمانی که رفتار فرد نادیده گرفته می شود و به اصطلاح تیرش به سنگ می خورد تلاش می کند که رفتار دیگری را نشان دهد، این درست زمانی است که شما باید آن رفتار را به او نشان دهید. برای این منظور می توانید به فرد دیگری توجه نشان دهید که رفتار جلب توجه را نشان نمی دهد. 

 رفتار جلب توجه را تنبیه یا توبیخ نکنید.

به یاد داشته باشید که برای درمان و مقابله با رفتار جلب توجه به هیج عنوان از تنبیه استفاده نکنید. تنبیه، توبیخ و هر گونه واکنش منفی ای به هر حال نوعی توجه است. بنابراین حتی اگر در مقابل رفتار های مرد، زن یا کودکی که خواهان جلب توجه شماست، واکنش منفی نشان دهید، او را به خواسته اش رسانده اید.

 کلام آخر

به طور کلی رفتار جلب توجه در حد طبیعی و نرمال آن در وجود تمامی انسان ها قرار دارد و در واقع دریافت توجه دیگران لذت بخش است. اما اگر این رفتار از حد  بگذرد و حالتی بیمار گونه پیدا کند، زمان آن است که به طور ریشه ای این مشکل را بررسی و علت یابی کنیم و در صورتی که رفتار جلب توجه کردن اطرافیانمان آزار دهنده است با تکنیک های رفتاری مانند بی توجهی و غیره این مشکل را برطرف کنیم.

 

 

✔️ نیاز به جلب توجه هر گونه عمل عمدی یا ناخودآگاه برای جلب توجه دیگران و دریافت تحسین آن هاست که نکات تکمیلی در این رابطه در متن مقاله بیان شده است.

✔️ این مشکل رفتاری می تواند علت های متفاوتی از جمله کم بودن عزت نفس، حسادت و غیره داشته باشد که در مقاله به طور کامل ذکر شده اند.

✔️ برای درمان این مشکل از تکنیک های رفتاری مانند نادیده گرفتن و غیره استفاده می شود که در مقاله توضیح داده شده اند.

برای مشاوره درمان نیاز به جلب توجه

از طریق تلفن ثابت در سراسر کشور با شماره زیر تماس بگیرید:
 

تماس با شماره ۹۰۹۹۰۷۱۶۶۷ از کل کشور
 

پاسخگویی از ۸ صبح تا ۵ عصر حتی ایام تعطیل


بیماری جلب توجه دیگران

درمان بیش فعالی

اختلال شخصیت خودشیفته

تقویت حافظه

طرحواره معیار های سرسختانه

تجربیات مصاحبه های استخدامی

نقش پدر در تربیت کودک

ترس از شکست

عفونت گوش در کودکان

اختلال کندن پوست

ازدواج با مطلقه

مصاحب یک سایت روانشناسی درباره موضوعات کودک ، خانواده ، ازدواج ، روان شناسی فردی و شغلی است . محتوای مقالات سایت بر اساس کتب روانشناسی معتبر و توسط کارشناسان و روانشناسان مجرب تولید می شود . امید است که با مطالعه محتوای تولید شده در این سایت مشکلات شخصی ، خانوادگی و اجتماعی کاربران مرتفع شود

تمامی حقوق برای این سایت محفوظ است.

مقدمه

همانطور که در مقاله اختلالات شخصیت عنوان کردیم، شخصیت مجموعه ای از الگوهای فکری و رفتاری ثابت است که ما طبق آنها با پیرامون خود ارتباط برقرار می کنیم، اگر این الگوها نادرست باشند، زندگی روزمره و ارتباطات ما دچار مشکل می شود. یکی از انواع اختلالات شخصیت، اختلال شخصیت نمایشی است که در این مقاله می خواهیم درباره ی آن بیشتر بدانیم.

اختلالات شخصیت چیست؟ (انواع، علائم و درمان) »

در ضمن اگر در این زمینه نیاز به کمک یا مشاوره دارید، میتوانید به سامانه مشاوره آنلاین مراجعه کنید.

فهرست

بیماری جلب توجه دیگران

اختلال شخصیت نمایشی

اختلال شخصیت نمایشی (به انگلیسی: Histrionic Personality Disorder)، اختلالی روانی است که ملاک تشخیصی آن احساسات فوق العاده اغراق آمیز همراه با رفتارهای جلب توجه کننده است. افراد دچار این اختلال شخصیت دارای رفتارهای تحریک  آمیز و ناپایدار هستند. این افراد به طور معمول به عنوان افرادی اغوا گر، فریبنده، تکانشی و پر جنب و جوش شناخته می شوند.

آنها غالبا معیار عزت نفس خود را با توجه به تایید دیگران مورد سنجش قرار می دهند. به همین علت این افراد دست به کارهای نمایشی پیش پا افتاده ای می زنند. اگر در مرکز توجه قرار نگیرند دچار احساس بی ارزشی می شوند. افرادی که با مبتلایان به اختلال شخصیت نمایشی روبرو می شوند ممکن است از احساسات متغییر و سطحی آنان متعجب شوند و آن را رفتاری غیرصمیمانه تصور کنند.

این افراد به سادگی تحت تاثیر کسانی قرار می گیرند که آنها را مورد تحسین و ستایش قرار می دهند. علاوه بر آن، تمایل دارند تا با دیگران روابط صمیمانه و نزدیکتر از حد معمول برقرار کنند. ممکن است با پوشیدن لباسها و رنگهای محرک، ممکن است از ظاهر بدنی خود برای جلب توجه دیگران استفاده کنند.

این افراد اغلب، افرادی موفق در شغل یا زندگی خود هستند و از مهارتهای بین فردی خوبی برخوردارند. ولی متاسفانه اغلب آنها از این مهارت ها برای فریب دیگران استفاده می کنند. در بسیاری از موارد فرد متوجه ابتلا خود به این اختلال نیست. زیرا تصورش این است که طرز تفکر و رفتارش طبیعی است و ممکن است دیگران را به خاطر بوجود آوردن چالشها و مشکلات سرزش کند.

از طرفی این اختلال، ممکن است بر توانایی فرد در تداوم موقعیت شغلی یا حفظ رابطه و یا تمرکز بر اهداف زندگی تأثیر گذار باشد. همچنین ممکن است او را به فرد ماجراجویی تبدیل کند که در موقعیتهای خطرناک قرار بگیرد.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی دارای حداقل پنج مورد از موارد زیر می باشند:

همچنین علایم زیر هم در این اختلال ممکن است مشاهده شود:

تحقیقات نشان داده که عوامل ژنتیکی و تجارب دوران کودکی دو عامل مهمی هستند که در ایجاد این اختلال نقش اساسی دارند. هر کدام از این موارد تا حدی مورد مطالعه قرار گرفته اند.

ژنتیک نقش به سزایی در ایجاد اختلال شخصیت نمایشی دارد. همانند بسیاری از اختلالات روانپزشکی ، داشتن سابقه خانوادگی اختلالات شخصیتی ، بیماری های روانپزشکی یا اختلالات مصرف مواد یکی از عوامل خطر ابتلا به اختلال شخصیت نمایشی است. ژنتیک ممکن است فرد را در معرض ابتلا به این اختلال قرار دهد، ولی در واقع این قرار گرفتن در شرایط و موقعیتهای خاص زندگی است که باعث فعال شدن این اختلال می شود.

این اختلال در زنان بیشتر از مردان دیده می شود و شاید علت آن این باشد که مردان کمتر از زنان بیماری خود را گزارش می دهند. شروع این اختلال اوایل بزرگسالی است و در موقعیتها و شرایط گوناگونی بروز می کند.

توجه: افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به افسردگی قرار دارند. دلیلش این است که این اختلال می تواند وقتی دستیابی به خواسته ها برایتان امکان پذیر نیست، ناامیدترتان کند.

هیچ آزمایش خاصی برای تائید اختلال شخصیت نمایشی وجود ندارد. با این حال اگر نگران وضعیت خود هستید می توانید با مراجعه به یک روانپزشک از او کمک بگیرید. روانپزشک با گرفتن یک شرح حال کامل و بررسی تاریخچه پزشکی و رفتارهای شما در این باره قضاوت خواهد کرد.

اکثر مبتلایان به این اختلال، معتقدند که بیمار نیستند و نیاز به کمک هیچ درمانگری ندارند. با این حال بسیاری از افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی زمانی که برای درمان افسردگی و یا اضطراب مراجعه می کنند، اختلالشان تشخیص داده می شود.

درمان اختلال شخصیت امری است که مستلزم وقت و صبر و حوصله زیاد است. زیرا افراد تنها زمانی برای درمان مراجعه می کنند که این اختلال باعث ایجاد مشکلات عمده در زندگی  آنها شده باشد. به طور کلی درمان از طریق راه های زیر انجام می شود:

روان درمانی می تواند در درمان اختلال شخصیت نمایشی موثر باشد. ترجیحا روان درمانی حمایتی در درمان، به عنوان خط اول درمان در این اختلال بکار می رود. این رویکرد بر بهبود عزت نفس، کاهش آشفتگی عاطفی و بهبود مهارتهای مقابله ای متمرکز است.

به طور کلی گروه درمانی و خانواده درمانی به عنوان درمان این اختلال توصیه نمی شود زیرا علائم اختلال شخصیت نمایشی مانند جلب توجه دیگران، می تواند در گروه تشدید شود. به خصوص آنکه افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی تمایل دارند که مرکز توجه دیگران قرار گیرند، که ممکن است باعث منحرف شدن اهداف درمانی در یک گروه شود.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی ممکن است با درمانگران خود رابطه نامناسبی داشته باشند. بنابراین، تعیین مرزهای محکم با این بیماران بسیار حائز اهمیت است. رویکردهای درمانی قاطعانه ممکن است در به حداقل رساندن تعارضات فرد مبتلا کمک کننده باشد.

در حالی که هیچ داروی تایید شده ای برای درمان اختلال شخصیت نمایشی وجود ندارد، بی نظمی عاطفی ممکن است با داروهای ضد افسردگی ، تثبیت کننده های خلقی و داروهای ضد روان پریشی درمان شود.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی ممکن است با کنترل تکانه و نا بهنجاریهای رفتاری خود مبارزه کنند. آزمایشات بالینی نشان داده است که داروهای تثبیت کننده خلقی می توانند به شکل خاصی، این علائم را هدف قرار دهند.

تکنیک های ذهن آگاهی، از جمله یوگا، تای چی، ممکن است به افراد مبتلا به اختلالات شخصیت کمک کند. این تکنیکها کمک می کند تا فرد احساسات درونی خود از جمله تکانه ها و واکنشهای احساسی اش را کنترل کند.

مبتلایان به اختلال شخصیت نمایشی، اغلب تحت تشخیص و درمان کمتری قرار می گیرند. بنابراین شاید بهترین راه برای بهبودی این اختلال، شناسایی علائم اختلال باشد. می توانید مدیریت علائم را آموخته و برای بهبود کیفیت زندگی خود، برنامه مراقبتی تدارک ببینید. از جمله:

اگر یک دوست یا یکی از اعضای خانواده شما مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی است، نکته مهم آن است که آن شخص را ترغیب کنید تا بتواند به خودش کمک کند. بدون درمان حرفه ای بعید است که علائم و تأثیرات مربوط به آنها در روابط شخص تغییر کند و بهبود یابد.

تمام تلاش خود را برای یادگیری اختلال شخصیت نمایشی از جمله علائم و درمان انجام دهید. بنابراین می توانید عزیز خود را بهتر درک کرده و از او حمایت کنید.

وبسایت توان درمان در سال 1396 با هدف ارائه بهترین خدمات توانبخشی و درمانی در سراسر کشور تاسیس شده است. فعالیت تیم توان درمان در حیطه گفتاردرمانی، کاردرمانی، اعضای مصنوعی، فیزیوتراپی، روانشناسی و مشاوره، مددکاری اجتماعی می باشد. پشتیبانی توان درمان بصورت تمام وقت پاسخگوی مشکلات و سوالات کاربران می باشد.

قوانین و مقررات

کلیه حقوق متعلق به وبسایت توان درمان می باشد. 1396 -1400 All Rights Reserved © 2017 – 2021 Tavandarman.com

خانم هستم

آقا هستم

شخصیت نمایشی یا هیستریونیک یکی از انواع اختلالات شخصیت کلاستر B است. افراد مبتلا به این اختلال در وضعیت ناپایدار روحی قرار دارند؛ چرا که خودباوری آن‌ها متأثر از توجه دیگران است. شخصیت نمایشی تمایل بسیاری به جلب توجه دارد، تا جایی که ممکن است برای این منظور به کارهای نامتعارفی همچون خودکشی دست بزند. در صورت عدم موفقیت در جلب توجه دیگران، سرخورده و افسرده خواهند شد. دیگران نیز در برخورد با شخصیت نمایشی گاه گیج می شوند، چرا که هر قدر هم به او توجه نشان دهند باز هم کافی نیست؛ گویی در یک ظرف شکسته در حال ریختن آب هستند. همزمان با اختلال شخصیت هیستریونیک احتمال بروز دیگر اختلالات شخصیت به طور همزمان وجود دارد. آگاهی از علائم و ویژگی‌های شخصیت نمایشی در برخورد مناسب با آن‌ها و تسریع فرایند درمان یاری می‌رساند. برای کسب اطلاعات بیشتر در زمینه اختلالات شخصیت کلیک کنید.

 

اختلالات شخصیت، طبقه‌ای از اختلالات روانپزشکی هستند که الگوهای رفتاری پایداری را در بر می‌گیرند و تغییر آن‌ها  نسبت به سایر رفتارها با دشواری بیشتری همراه است. اختلالات مرتبط با شخصیت در 3 گروه جداگانه دسته بندی شده‌اند که تحت عنوان کلاستر B،A و C شناخته می‌شوند. اختلال شخصیت نمایشی در کنار اختلال شخصیت ضد اجتماعی، مرزی و خودشیفته کلاستر B را تشکیل می‌دهند. برای کسب اطلاعات بیشتر در زمینه اختلالات شخصیت دسته B کلیک کنید. 

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی به طور فراگیری در همه جنبه‌های رفتاری، هیجانات اغراق‌آمیز و رفتار توجه طلبانه‌ای  را از خود نشان می‌دهند. این سبک رفتاری معمولاً از اوایل بزرگسالی بروز پیدا کرده و در حوزه‌های مختلف زندگی نمایان می‌شود.

بیماری جلب توجه دیگران

 

شخصیت نمایشی همیشه طوری رفتار می‌کند که گویی در حال اجرای یک نمایش است. این افراد در ابراز هیجان غلو می‌کنند؛ برای مثال کسی که را که تازه دیده‌اند به گرمی در آغوش کشیده یا در جریان تماشای یک فیلم غمگین، به شکل غیر قابل کنترلی گریه می‌کنند.

این شخصیت نگاه کلی و سیاه و سفید به امور دارد. دارای گفتاری مبهم، خالی از جزییات و مبالغه‌آمیز است. شخص نمایشی غالبا از طریق بحران‌های هیجانی، جذابیت و گیرایی، رابطه‌ی جنسی، اغواگری یا شکایت کردن، دیگران را فریب می‌دهد. حتی در بسیاری از مواقع برای جلب توجه و فریب اطرافیان دست به خودکشی می‌زنند. برای کسب اطلاعات بیشتر در زمینه خودکشی کلیک کنید. 

 

معمولاً تظاهرات رفتاری افراد مبتلا به شخصیت نمایشی با رفتارهای افراد مبتلا به اختلالاتی نظیر اختلال مرزی و خودشیفته شباهت‌هایی دارد. با این حال روانشناسان بالینی و روان پزشکان با ارزیابی برخی ویژگی‌ها می‌توانند این اختلالات را از یکدیگر افتراق دهند. برای مثال هیجانات مفرط و توجه طلبی در اختلال شخصیت مرزی نیز وجود دارد. اما مبتلایان به این اختلال در کنار این ویژگی ها رفتارهایی نظیر آسیب زدن به خود، فوران‌های شدید خشم در روابط نزدیک، احساس پوچی بسیار در زندگی و آشفتگی‌های مرتبط با هویت را نیز از خود بروز می‌دهند که در شخصیت نمایشی دیده نمی‌شود.

هم چنین افراد خودشیفته به طور بارزی نسبت به دریافت توجه از جانب دیگران اشتیاق دارند. اما تفاوتشان در این است که آن‌ها توجه را تنها در جهت تأیید برتری خود نسبت به دیگران می‌خواهند. اما افراد دارای شخصیت نمایشی ممکن است از هر حربه‌ای برای جلب توجه استفاده کنند، حتی اگر به بهای ضعیف نشان دادن خود باشد.

 

همه افرادی که مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی هستند تمایل بیمارگونی به دریافت توجه از جانب دیگران دارند. با این حال هرکس بنا به روحیات منحصر به فرد خود راه متفاوتی را برای کسب این توجه انتخاب می‌کند. ما در ادامه به چند مورد از سبک‌های رفتاری که افراد هیستریونیک برای توجه طلبی از آن استفاده می‌کنند، اشاره کرده‌ایم:

برخی از افراد مبتلا به  شخصیت نمایشی دائماً در تلاش‌اند تا به دیگران نشان دهند که با عقاید آن‌ها موافق‌ بوده و آن‌ها را درک می‌کنند. این مسئله باعث می‌شود که به طور افراطی هرگونه نظری از جانب دیگران را تأیید کنند. البته رفتارهای اغراق‌آمیز آن‌ها اغلب به طور غیر مستقیم به دیگران این پیام را می‌رساند که آن‌ها بیش از اینکه به نظر دیگران فکر کنند یا بخواهند برای آن‌ها ارزش قائل باشند، در واقع در تلاش هستند تا خود را مطرح کرده و دیده شوند.

اگر به سبک تعاملات این افراد دقیق‌تر نگاه کنید، خواهید دید که افراد نمایشی تا زمانی که در مرکز توجهات هستند بسیار مهربان و فروتن به نظر می‌رسند اما به محض اینکه از دایره توجه اطرافیان خارج می‌شوند تغییر موضع می‌دهند و به گونه ای عقاید  پیشین خود را نقض می‌کنند.

بهترین واژه‌ای که برای توضیح سبک رفتاری برخی از افراد نمایشی می‌توان به کار گرفت کودک صفتی است. در واقع برخی از این افراد دائماً رفتارهایی از خود نشان می‌دهند که از نظر رشدی با سن آن‌ها تناسبی ندارد. آن‌ها با انجام رفتارهای کودکانه نظیر خنده‌ها یا گریه‌های شدید و به طور کل ابراز هیجانات خود به صورت اغراق‌آمیز، غیر قابل کنترل و ناپخته تلاش می‌کنند همه توجهات را به  سمت خود برگردانند و به این طریق نیازهای درونی خود را ارضا کنند.

بسیاری از افراد در برخورد اول باشخصیت‌های نمایشی آن‌ها را افرادی سرزنده، خونگرم و معاشرتی توصیف می‌کنند. چراکه آن‌ها معمولاً در تلاش‌اند  تا با برقراری روابط خوب با دیگران خودی نشان داده و به نحوی همه اطرافیانشان را تحت تأثیر قرار دهند.

اما این خونگرمی و سرزندگی تنها ظاهر قضیه است زیرا افرادی که شخصیت نمایشی دارند اغلب روابط بسیار سطحی با دیگران داشته و نمی‌توانند به طور پایدار و عمیق صمیمیت مثبت را  تجربه کنند. در واقع این افراد تنها تا زمانی سرزندگی خود را حفظ می‌کنند که بدانند به آن‌ها توجه می‌شود اما به دلیل اهمیت ندادن به خواسته‌ها و نیازهای دیگران به زودی در روابط خود شکست می‌خورند و برای کسب توجه سراغ افراد دیگری می‌روند.

 

احساساتی بودن و توجه طلبی مفرط به صورت الگویی فراگیر از اوایل بزرگسالی در زمینه‌های مختلف زندگی فرد گسترش می‌یابد. به صورتی که حداقل با پنج مورد زیر در شخصیت هیستریونیک نمایان می‌شود:

١. در موقعیت‌هایی که مرکز توجه نیست، ناراحت شده و در رنج و مشقت به سر می‌برد.

٢. مشخصه تعاملش با دیگران، رفتار نامتناسب به صورت اغواگری جنسی یا تحریک کنندگی جنسی است.

٣. ابراز احساساتش به سرعت تغییر کرده و بسیار سطحی است.

٤. همواره از ظاهر جسمی خود برای جلب توجه دیگران استفاده می‌کند.

٥. سبک تکلمش به نحوه افراطی مبتنی بر حدس و گمان و فاقد جزئیات است.

٦. خودنما و نمایشی است و در ابراز احساسات مبالغه می‌کند.

٧.تلقین پذیر است، یعنی به راحتی تحت تأثیر افراد یا موقعیت‌ها قرار می‌گیرد.

٨. روابط را صمیمی‌تر از آنچه واقعاً هستند، تصور می‌کند.

 

معمولا در خانواده هایی که پدر و یا مادر دچار اختلال شخصیت نمایشی یا هیستریونیک هستند، فرزندان نیز دچار این اختلال می‌شوند، اما هنوز دلیل اصلی آن مشخص نشده است. همچنین متخصصان بر این باورند که عوامل ارثی و تربیتی در بروز شخصیت نمایشی نقش دارند. در ادامه عواملی که در مراحل رشد کودک ممکن است به بروز اختلال شخصیت نمایشی یا هیستریونیک منجر شوند اشاره کرده‌ایم:

1. مورد انتقاد واقع نشدن و یا تنبیه در سنین کودکی

2. توجه غیر قابل پیش بینی پدر و مادر

3. تشویق‌ها و توجهی که فقط برای رفتارهای خاصی به کودک داده می‌شود

4. توجیه کردن اشتباهات کودک و مثبت نشان دادن آن‌ها در جمع و مهمانی‌ها

این رفتارها و دیگر رفتارهای مشابه منجر به بروز یک دوگانگی در کودک می‌شود؛ به این صورت که او نمی‌تواند تشخیص دهد کدامین رفتار صحیح و کدام رفتار اشتباه است. برخوردهای غلط والدین تا سن بلوغ می‌تواند بر کودک تاثیرگذاشته و اختلال شخصیت هیستریونیک را در او ایجاد کند.

 

ازدواج کردن با شخصیت نمایشی می‌تواند تنش‌های زیادی را به زندگی شما تحمیل کند. چراکه در این رابطه همسر شما دائماً نیاز دارد که به او توجه کنید. این در حالی است که خود دائماً به نیازهای درونی اش متمرکز است و نمی‌تواند خواسته‌ها و نیازهای شما را در نظر بگیرد. این مسئله باعث می‌شود که همواره در رابطه با او احساس کنید که انرژی زیادی را صرف کرده اما از طرف مقابل پاسخ معناداری دریافت نمی‌کنید.

تداوم این موضوع در طولانی مدت  معمولا به احساس ناکامی و شکست می‌انجامد و میزان رضایتتان از زندگی زناشویی را کاهش می‌دهد. از همین رو اگر علائم اختلال شخصیت نمایشی را در فرد مقابل مشاهده می‌کنید، بهتر است قبل از ازدواج حتماً به یک روانشناس مراجعه نمایید تا متخصص ارزیابی دقیق‌تری از همسر آینده‌تان به عمل بیاورد و با ارزیابی میزان سازگاری شما با یکدیگر در یک تصمیم‌گیری بهتر و واقع بینانه تر به هردویتان کمک کند. برای کسب اطلاعات بیشتر در زمینه ازدواج با شخصیت نمایشی کلیک کنید.  

بیماری جلب توجه دیگران

 

اگر با فردی در ارتباط هستید که دارای شخصیت نمایشی است یا قصد ازدواج با شخصیت نمایشی را دارید، توجه به روش‌های پیشنهادی زیر در برخورد با او می‌تواند به شما کمک زیادی کند:

1. تلاش نکنید که جهان‌بینی او را تغییر دهید.

2. تصور نکنید رفتارهای وی مربوط به سوء نیت وی است.

3. بپذیرید تغییر در این شخصیت‌ها بتدریج اتفاق می‌افتد.

4. وی را موعظه نکنید.

5. درک کنید چه ترس‌‌ها و چه عقایدی ‌مبنای رفتارهای مشکل‌زای اوست.

6. یک تغییر نسبی و غیرکامل را از طرف او بپذیرید.

7. اجازه ندهید شخصیت‌های نمایشی شما را به بازی بگیرد.

برای ارتقای مهارت خود در برخورد با فرد نمایشی می توانید مقاله نحوه برخورد با شخصیت های نمایشی را مطالعه نمایید.

 

درمان اختلال شخصیت نمایشی بسیار سخت است، چرا که آنها به هیچ وجه قبول‌ نمی‌کنند که دارای مشکل بوده و نیازمند درمان هستند. معمولا ویژگی‌های شخصیت نمایشی پروسه درمان را برای آنها سخت تر و غیر ممکن می‌کند.

اما زمانی که در زندگی با مشکلاتی همانند علائم افسردگی ناشی از شکست رابطه عاطفی برخورد می‌کنند، بلافاصله برای درمان افسردگی به روانشناس مراجعه می‌کنند. برای کسب اطلاعات بیشتر در زمینه درمان افسردگی کلیک کنید.

در این زمان ها درمانگر علاوه بر رسیدگی به موضوع اصلی مراجع، به درمان اختلال شخصیت نمایشی نیز می‌پردازد. البته در موارد محدودی نیز برای درمان عوارض جانی اختلال شخصیت نمایشی یا هیستریونیک همچون افسردگی و اضطراب از داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد اضطراب نیز استفاده می‌شود.

 

فراموش نکنید که درمان اختلال شخصیت نمایشی از اهمیت بالایی برخوردار است، چرا که این اختلال بر روابط عاطفی و شغلی فرد در طولانی مدت تاثیر منفی می‌گذارد.ارتباط با یک روانشناس به شما کمک می‌کند تا عوارض این اختلال را کاهش داده و با درمان موثر کیفیت زندگی خود را افزایش دهید. شما در هر جایی که هستید می توانید از خدمات مشاوره تلفنی و مشاوره حضوری مرکز حامی هنر زندگی بهره مند شوید.

 

 

برای دریافت مشاوره در زمینه اختلالات شخصیت می توانید با مشاوران مرکز مشاوره روانشناسی حامی هنر زندگی از طریق تلفن ثابت از کل کشور با شماره 9099075228 و از تهران با شماره 9092305265 تماس بگیرید.

ثبت دیدگاه فقط برای اعضای سایت امکانپذیر است. لطفا
ثبت نام کنید.

هنر زندگی اولین سامانه مشاوره روانشناسی تخصصی کشور با مجرب ترین مشاوران روانشناسی پاسخگوی سوالات و مشکلات شما در زمینه های مشاوره خانواده ، ازدواج ، طلاق ، تربیت کودک ، جوانان ، مهارت های ارتباطی ، ترک اعتیاد ، مشاوره روانشناسی ، روان درمانی و … می باشد. به امید زندگی شاد و سالم برای یکایک مردم ایران…

با عضویت در خبرنامه، از جدیدترین و بهترین کتاب ها و مقالات روانشناسی اطلاع پیدا کنید…

© کلیه حقوق برای حامی هنر زندگی محفوظ می باشد. انتشار مقالات با ذکر منبع بلامانع می باشد.

بعضی از افراد همیشه می خواهند در مرکز توجه باشند. آن ها می خواهند بسیار دیده شوند، مورد توجه قرار گیرند، مورد تحسین و مراقبت قرار بگیرند. در حالی که برخی از افراد می توانند به روشی متوسط ​​جلب توجه کنند، افرادی که به طور فعال در رفتار جلب توجه شرکت می کنند، می توانند در یک الگوی خطرناک تخریب قرار گیرند. رفتار جلب توجه از دیدگاه روانشناختی الگویی از رفتار است که با اعمال به دنبال توجه مثبت یا توجه منفی است. اگر شما دچار این مشکلات هستید، می توانید برای این کار به مرکز مشاوره همکده مراجعه کنید. مرکز مشاوره همکده اولین و بزرگ ترین مرکز مشاوره در ایران می باشد. این مرکز ارائه دهنده خدمات حضوری و مشاوره تلفنی روان شناسی می باشد.

رفتار جلب توجه راهی است که فرد می تواند برای جلب توجه عمل کند. به طور معمول، کسانی که این رفتارها را دارند نیاز به اعتبار سنجی از دیگران دارند. با جلب توجه، احساس شادی یا تسکین درونی پیدا می کنند. رفتار جلب توجه می تواند اقدامات مثبت یا منفی باشد. در حالی که فرد در پی منفعت یا ضرر واقعی خود یا دیگران نیست، اما انگیزه آن ها این است که برای رضایت درونی توجه را جلب کنند. شخصی در این روند صدمه ببیند برای او بی ربط است.

به نظر می رسد که رفتار جلب توجه توسط خودآگاهی فرد هدایت می شود. اعمالی که انجام می دهند یک واکنش خارجی در برابر یک ذهنیت داخلی است. رفتار جلب توجه یک اختلال شخصیت محسوب می شود. گاهی جلب توجه دیگران از نظر اجتماعی قابل قبول است. با این حال، وضعیت و نحوه وقوع جلب توجه مورد توجه قرار می گیرد.

در اینجا مثالی برای شما آورده شده است:

بیماری جلب توجه دیگران

کودک در حالی که در یک کارناوال حضور دارند، می خواهد مورد توجه والدین خود قرار گیرد. کودک می خواهد به برخی از اتومبیل های سواری بازی برود، و آن ها می خواهند که والدین آن ها بلیط خریداری کنند. والدین کودکان برای گفتگو با برخی از دوستانشان که در این کارناوال با آن ها روبرو شده اند متوقف می شوند.

در همین حال، کودک در حال رقصیدن، چرخاندن، بالا و پایین پریدن و فریاد زدن است، “من می خواهم سوار شوم!” دوباره و دوباره. این کودک در پی جلب توجه والدین خود است و به آن توجه نمی کند. کودک تصمیم می گیرد خودش را روی زمین بیندازد و بدن را  دور خودش را بچرخاند. او رفتار خود را به حد منفی بالا برده است. در حالی که از نظر اجتماعی پذیرفته شده است که کودک بخواهد سوار اتومبیل شود و به والدین خود التماس کند، اما خود را به زمین انداختن و دور خود چرخیدن​​، رفتاری عادی نیست.

باید دید که علت مربوط به رفتار جلب توجهانه چیست؟ این موارد را در ادامه بیان می کنیم.

وقتی کسی حسادت می کند، می تواند رفتار احساسی جلب توجه را فراخوانی کند. در حالی که اکثر افراد از درون احساس حسادت می کنند و سرانجام حرکت می کنند، کسانی که دارای اختلال شخصیت جویای توجه هستند، جلب توجه می کنند.

افرادی که احساس می کنند هرگز مورد توجه قرار نگرفته اند و افراد به آن ها توجه نمی کنند، ممکن است سرانجام به جایی برسند که برای جلب توجه به شکلی عجیب و غریب رفتار کنند. این که عزت نفس پایینی دارند، به این معنی نیست که آن ها توجه نمی خواهند. آن ها فقط احساس می کنند که لیاقت آن را ندارند. افراد با عزت نفس پایین ممکن است به مرحله ای از زندگی خود برسند که فکر می کنند تنها راه حل جلب توجه از دست رفته است. این نوع افراد ممکن است به طرق خاصی توجه را جلب کند

افراد تنها به جایی می رسند که از غمگین بودن و کنار ماندن خسته شوند. آن ها می خواهند دوست داشته شوند. در حالی که آن ها تمایل به توجه مداوم ندارند، اما به نوعی مایل به توجه هستند. افرادی که تنها هستند به طور معمول نمی خواهند رفتارهای بی احترامی داشته باشند. با این حال، آن ها ممکن است برای به دست آوردن برخی از دوستان و دور شدن از یک سبک زندگی جداگانه، گام های جلب توجه بردارند.

خودشیفته ها جویای توجه هستند. تمام دنیای آن ها حول رفتار جلب توجه می چرخد ​​تا افراد بدانند که به عنوان یک فرد از نظر بزرگی چقدر عالی هستند. خودشیفتگان توجه طلب تلاش می کنند تا دیده و شناخته شوند. آن ها معمولاً از روی مهربانی، از دست دادن زمان در کانون توجه و هر تاکتیک دیگری که توجه آن ها را به آن ها جلب می کند از کار خود خارج خواهند شد. خودشیفته ها در عین جلب توجه مثبت، ممکن است برای جلب توجه اقداماتی منفی انجام دهند. یک خودشیفته معمولاً به آن ها توجه مثبت یا منفی نمی کند. آن ها فقط می خواهند مردم آن ها را ببینند، خواه قهرمان باشد یا از طریق تاكتیك های خود ترحم.

سندرم مونهاوزن نوعی اختلال روانشناختی است که از رفتار جلب توجه استفاده می کند. مبتلایان به مونهاوزن به طور مکرر و عمدی طوری رفتار می کنند که گویی بیمار نیستند. آن ها بیش از حد علائم ساختگی خود را مانند درد معده، درد قفسه سینه و سردرد را به عنوان یک جلب کننده توجه، اغراق می کنند. بیماران مونهاوزن دروغ می گویند یا علائم خود را جعل می کنند، به منظور ایجاد علائم جعلی یا واقعی به خود صدمه می زنند و ممکن است تا آزمایش های تغییر یافته پیش بروند تا نتایج نشان دهد که مشکلی برای آن ها نیست.

علائم هشدار دهنده توجه مونهاوزن عبارتند از:

گرچه وجود رفتار جلب توجه در کودکان و نوجوانان امری غیرمعمول نیست، اما بیشتر افراد از یک جویای توجه رشد می کنند. با این حال، برخی از افراد همچنان رفتارهایی دارند که ممکن است در بزرگسالی شدید باشد. این افراد ممکن است از گفتگو با یک مشاور یا درمانگر بهره مند شوند تا ببینند چگونه می توانند چرخه رفتارهای چشمگیر جلب توجه را بشکنند. در اینجا چندین نمونه از رفتار جلب توجه در بزرگسالان آورده شده است.

گاهی اوقات افراد قربانی یک موقعیت بازی می کنند. آن ها آنچه را که اتفاق افتاده اغراق می کنند و می فهمند که به نوعی به آن ها ظلم شده است. هنگامی که این اتفاق برای اولین بار برای یک دوست یا یکی از اعضای خانواده رخ می دهد، احساس بدی برای فرد ایجاد می کنید و سعی در بهبود احساس او دارید. حتی ممکن است اقداماتی انجام دهید تا مطمئن شوید افرادی که گویا دوست شما را آزار داده اند می دانند کاری که آن ها انجام داده اند اشتباه بوده است.

اگر شخصی که در حال بازی قربانی است، شما را به خاطر یک عمل اشتباه مقصر شناخته باشد، ممکن است احساس راحتی نکنید، زیرا در وهله اول نمی دانید چه اشتباهی انجام داده اید. با این حال، این باعث متوقف شدن قربانی نخواهد شد. عدم پاسخگویی نسبت به اقدامات متهم خود، قربانی را بیش از حد عصبانی می کند. افرادی که نقش قربانی را بازی می کنند معمولاً اهمیتی ندارند که در مسیر ویرانگر خود چه کسی را آزار دهند. در هر زمان، ظاهراً هر شخصی که از آن عبور می کنند به طریقی به او آسیب زده است. همه این تاکتیک ها حول محور جلب توجه است.

شما در حال گفتگو با یک دوست و گفتگوی دلپذیر هستید. ناگهان دوست شما گریه می کند و تسکین پذیر نیست. شما فکر می کنید که کار اشتباهی انجام داده اید و بلافاصله التماس می کنید تا به شما بگوید چه مشکلی دارد و چه گونه می توانید به او کمک کنید تا احساس بهتری داشته باشد. هنگامی که هیچ دلیل عملی برای هیستری وی وجود نداشته باشد، به احتمال زیاد ناشی از رفتار جلب توجه است. این یکی از چندین نمونه رفتار جلب توجه در بزرگسالان است.

علاوه بر نمونه هایی از رفتار جلب توجه در بزرگسالان که در بالا ذکر شد، ضروری بودن یکی از آن ها است. به یک فرد جلب توجه نیاز است. آن ها کا ها را هوس می کنند. اگر کسی را می شناسید که خود را مجبور به انجام کارهای روزمره خود می کند، به طور مستمر پیشنهادای ارائه می کند. حتی در مواردی که صلاحیت لازم را ندارند یا به آن ها احتیاج ندارید! سعی می کنند در پروژه های شما کمک کنند یا سعی می کنید ادعا کنید که ایده ای وجود داشته و باید به آن ها اعتبار دهید، آن ها سعی می کنند این موضوع را ثابت کنند آن ها در روند ضروری بودن هستند. این افراد می خواهند در میان همه چیز قرار بگیرند

. اگر کاری بدون آن ها انجام شود، آن ها آسیب دیده و نظرات منفی درباره مراقبت نکردن ارائه می دهند. این رفتارهای جلب توجه خود تخریبی است. سرانجام، هیچ کس از ترس واکنش های ناخواسته یا غیرضروری، خواهان جلب توجه نخواهد بود. افرادی که رفتارهای جلب توجه دارند معمولاً دیگران را آزار می دهند تا احساس بهتری نسبت به خود داشته باشند. اگرچه جلب توجه افراد برای مراجعه به مشاوره چالش برانگیز است، زیرا آن ها فکر نمی کنند مشکلی برای آن ها پیش آمده است، اما درمان می تواند به طور چشمگیری به نفع آن ها باشد.

به خودی خود، رفتار جلب توجه لزوماً نشانگر یک بیماری روانی نیست. اگرچه رفتار جلب توجه می تواند علامت یا نشانه ای از برخی بیماری های روحی باشد، اما همچنین می تواند از عواملی مانند اعتماد به نفس پایین یا برقراری ارتباط سخت با دیگران ناشی شود.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دیدگاه

نام

ایمیل

وب‌ سایت

ذخیره نام، ایمیل و وبسایت من در مرورگر برای زمانی که دوباره دیدگاهی می‌نویسم.

Δdocument.getElementById( “ak_js” ).setAttribute( “value”, ( new Date() ).getTime() );نی نی سایت

بیماری جلب توجه دیگران
بیماری جلب توجه دیگران

دیدگاهی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.